Nieuwe singles Suki Waterhouse - "My Fun" & "Faded"

Op de pauzeknop drukken, daar denkt Suki Waterhouse liever niet aan. Al jaren realiseert de Britse het ene na het andere aan de lopende cassetteband. Het multitalent sierde niet alleen de covers van modebladen als Marie Claire en Vogue, maar geniet intussen ook een decennium lang een acteercarrière – vorig jaar leverde ze nog een fenomenale prestatie in de muzikale dramareeks Daisy Jones & The Six. Daarin combineerde Waterhouse het acteren met een van haar grote passies. In 2022 bracht ze zowel haar debuutalbum I Can’t Let Go als eerste ep Milk Teeth uit, waarop ze met “Good Looking” een wereldhit scoorde en haar muzikale loopbaan deed opbloeien. Waterhouse is dus beslist geen muurbloempje. Daarbovenop beviel ze amper zes dagen geleden van haar eerste kindje én lost ze vandaag twee nieuwe singles: “My Fun” en “Faded”.

Waar haar voorgaande werk vooral het melancholische omarmde, gaat “My Fun” een meer opgetogen kant op. Waterhouse combineert indiepop met invloeden van folk. Een flegmatiek riffje leidt de song in en werkt vanaf de eerste paar seconden aanstekelijk. We zien onszelf al zitten rond een kampvuur op het strand terwijl de zomerse zon langzaam in de zee zakt. Spontaan krijgen we de neiging om ritmisch mee te klappen. De laidback vocals en simpele drumbeat waaraan het zachte gewieg van een tamboerijn wordt toegevoegd, geven het nummer een zalige eenvoud. Meer heeft het eigenlijk ook niet nodig. Na het refrein volgt een aantal keer een kort, bijna kinderlijk gefluit. Een laatste component zijn de keys, die eenzelfde speelse sound creëren die we herkennen uit Mungo Jerrys “In the Summertime” uit 1970. “My Fun” is simpelweg ‘fun’. Een feel-good song die precies klinkt zoals het hoort.

“Faded” daarentegen klinkt ietwat weemoediger. Naast gitaren en drums krijgen we nu ook een viool te horen, die daar de oorzaak van blijkt te zijn. De songtekst spreekt op zijn eigen manier voor zich: ‘You never should have changed your ways and faded / The colors you painted were perfectly simple / I know you used to hate it when I’d say that’. Terwijl ze die woorden zingt, schakelt haar stem enkele noten hoger, waarmee ze de emotionele lading op gepaste manier dekt. Waterhouse keert in gedachten terug naar de dagen die ze spendeerde met de persoon waarover ze het heeft, voor diegene begon te veranderen en daarmee ook de nostalgie en vreugde van die tijd wegnam.