Dan Boeckner is een onrustige ziel. De man meandert al jaren tussen verschillende bands om zijn muzikale eetlust te stillen. Met Spencer Krug timmert hij ondertussen al meer dan twintig jaar aan Wolf Parade, misschien wel zijn meest succesvolle parel aan de indierock-kroon. Ook het ondertussen ter ziele gegane Handsome Furs (met zijn toenmalige vrouw Alexei Perry) dat richting arty synthpop stuwde, mocht er zijn en bij supergroep Divine Fits (met Spoon’s Britt Daniel) waren het zijn snedige bijdragen die de plaat tot in menig eindejaarslijstje stuwden. Met Operators leverde Boeckner ook de laatste jaren nog heerlijke synthrock af.
Los van alle bands en samenwerkingen viel zijn aanwezigheid de afgelopen jaren voor het grote publiek misschien nog het meest op toen hij als tourmuzikant mee met Arcade Fire de hort op ging voor de tour rond de WE plaat. Geen evidentie om daar de exit van Will Butler (in de nasleep van de heisa rond zijn broer) op te vangen, maar muzikaal zat het wel snor. Met al die verschillende experimenten en ervaringen onder de arm is de Canadees nu eindelijk klaar voor een nieuwe vervelling en deze keer zijn eigen naam te omarmen en met Boeckner! zijn meest persoonlijke, energetische album uit zijn mouw te schudden.
Opener “Lose”, dat ons reeds deed watertanden als single, is de perfecte opmaat voor een plaat die grossiert in heerlijke donkere eightiesvibes volledig gedrapeerd rond de veelzijdige stem van Boeckner. “Lose” is een bijna ontketend new wave nummer dat door een catchy refrein en stampend ritme je op een nachtelijke dollemansrit trakteert waar Boeckner ondertussen de ‘night watch at the radar station’ optrekt. “Ghost in the Mirror” gaat verder op hetzelfde elan met zijn gotische synthrock en Boeckner pelt zichzelf helemaal laag voor laag weg en geeft zijn eerlijke zelf bloot. ‘There’s a ghost in the mirror, I’m not there’, lijkt bijna op zichzelf wegcijferen, maar dat is voor wie songs van dergelijk kaliber maakt niet nodig.
Als producer voor Boeckner! werd er bij Randall Dunn aangeklopt, vooral vanwege zijn werk voor een aantal Sunn0)))-platen. Dunn slaagde er volgens Boeckner in om bij hem iets los te maken: ‘some suppressed musical urges, things that I enjoy in my private life but don’t normally weave into what I’m releasing—like occult synth, pseudo-metal, krautrock, and heavy psych influences.’ Sterk hoe een nummer als bijvoorbeeld “Don’t Worry Baby” een extra laagje van die drang krijgt aangemeten en het zich van synthpop-nummer volledig ontbolstert tot een donkere parel in zijn laatste minuut. Productie, tekst en muziek zijn perfect op elkaar afgestemd want “Dead tourists” schetst eveneens een weinig rooskleurig psychedelisch toekomstbeeld waarin dode toeristen en vee met stalen ogen de dienst uitmaken.
In “Return To Life” treedt Boeckners stem echter naar voren in de mix om ons persoonlijk in te fluisteren dat er altijd hoop is, zijn favoriete emotie. En die hoop mag verder gevoed worden in de laatste twee nummers. “Euphoria” is een voltreffer, maar wel eentje die zijn tijd neemt om langzaam elektronisch op te bouwen om in de tweede helft euforisch (jawel) open te barsten tot een knetterende rockfinale. Met “Holy is the Night” wordt de nacht op een voetstuk geplaatst als vredevol medium en de hoop (opnieuw) van kansen in een nieuwe dag. Een passend eindpunt van een plaat die de duisternis van de nacht omarmt.
In slechts acht songs puurt Dan Boeckner op zijn allereerste soloplaat op fantastische wijze zijn eigen talent uit. Geruggesteund door een ijzersterke productie en met karrevrachten ervaring in het muzikale spectrum tussen indierock en elektronica voegt hij zo terecht een uitroepteken toe achter zijn naam in de titel. Boeckner! is immers écht een plaat als een uitroepteken: je aandacht vastgrijpend, opzwepend, dwingend, donker euforisch en vooral veel te snel voorbij.
Ontdek “Lose”, ons favoriete nummer van Boeckner! in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
