Mother Mother @ Ancienne Belgique (AB): Op moeders wijze

Mother Mother verkeert volop in de renaissance van haar carrière. Lange tijd was de band weggedeemsterd in de (even grofweg geformuleerd) onbeduidendheid tot er een stukje van haar nummer “Hayloft” plots viraal ging op TikTok. Een nieuwe generatie omarmde het in 2008 verschenen album O My Heart en liet de streamingcijfers aandikken tot ruim boven het miljard. Het onverhoopte succes katapulteerde de Canadese band quasi overnacht tot de grote podia en dat gaf het vijftal zuurstof om er weer volop voor te gaan. Hun achtste album Grief Chapter verscheen een kleine maand geleden en was de aanleiding voor de Canadezen om nog eens de oversteek naar het Europese vasteland te maken. De AB was zo goed als uitverkocht en mocht zich opmaken voor een show op automatische piloot die maar zelden memorabele momenten te bevatten.

De Ier Moncrieff mag Mother Mother bij enkele shows in Europa vergezellen als voorprogramma en daarin vormde Brussel zijn eerste stop. Een brede glimlach op zijn gezicht verklapte bij opkomst al dat hij onwijs veel zin had in zijn eerste show op Belgische bodem. Zijn zeemzoete TikTok-pop werd direct warm onthaald en hij had zelfs een aantal fans in de zaal die speciaal voor hem naar de Brusselse zaal waren afgezakt. Na het livedebuut van zijn meest recente single “Unlove You” kreeg hij zelfs een brief overhandigd van een fan op de eerste rij, een geste waar hij zichtbaar door aangedaan was. Het moet ook wel gezegd dat zijn stem in een goede conditie verkeerde en hij best aimabel voor de dag kwam. Afsluiten deed Moncrieff met nog twee onuitgebrachte nummers, “The Sun is Shining Somewhere” en “Shangri-La”, die beiden in de smaak vielen en makkelijk mee te zingen waren. De Ier wist hoe hij zijn vel duur moest verkopen en heeft er ongetwijfeld een hele hoop Belgische fans bij.

Het was vijf voor negen toen de lichten van de zaal dimden en het Canadese gezelschap onder luid gejoel haar opwachting maakte op de planken van de AB. Dat Mother Mother er zin in had, bleek al bij opener “Nobody Escapes”, dat de weg naar extase een duidelijke richting gaf. Met grootse gebaren en veel inlevingsvermogen zette de band de zaal naar haar hand, terwijl het grootse refrein zijn waarde bewees en makkelijk meezingbaar was. Met “Arms Tonite” en “Hayloft II” zaten er twee populaire vervolgstukken best vroeg in de set, die elk op hun beurt met hun energie voor een uitgelaten sfeer zorgden waar iedereen zich thuis in voelde. De weg naar een zegetocht was ingezet. Het nieuwe “The Matrix” kon makkelijk standhouden tegenover de hitjes en dankte dat ook aan het korte “Where’s My Mind?”-stukje dat in het einde verwerkt zat.

Spijtig genoeg konden ze die koers niet blijven aanhouden. “Oleander” werd nogal gewoontjes gebracht en drukte een beetje de sfeer, en ook het gloednieuwe “Explode” kon de zaal niet echt tot een ontploffing brengen. De automatische piloot nam het roer over en navigeerde ons langs “Back to Life” en “Body”, waarvan dat laatste nochtans potentieel had om echt een moment van de avond te worden. Het nummer droeg Ryan op aan iedereen die zich niet lekker in zijn vel voelt, maar de emoties ontbraken voor ons wat en daar kon zelfs een gitaarsolootje weinig verandering in brengen. Voor “Sleep Awake” maakte hij plaats voor zijn zus Molly, die haar moment echter niet echt wist te grijpen en vocaal nogal vlak voor de dag kwam. De gsm-lichtjes van de fans ten spijt.

Mother Mother is een band die er wil zijn voor mensen die het gevoel hebben nergens thuis te horen. In de Ancienne Belgique stichtte de groep een grote familie onder leiding van pater familias Ryan Guldmond. De wijsheden hield hij vooral voor het laatste deel van het concert en dat gebeurde jammer genoeg met nogal wat clichés in zijn bindteksten. Voor een Canadees klonk hij toch behoorlijk Amerikaans en benadrukte hij graag met veel grote woorden dat we moeten genieten van het leven en in ons zelf moeten blijven geloven. Ons geloof nam echter een dip toen de band besloot om maar liefst acht nummers na elkaar in akoestische vorm te brengen. De spanningsboog hing nu wel heel losjes en werd enkel met “Ghosting” en “Oh Ana” iets spannender. In zijn geheel was dit gewoon overbodig en was de meerwaarde voor het concert nogal beperkt.

“Wrecking Ball” vormde de schakel terug naar het volle, vertrouwde geluid van de band. Het appel om de zin ‘Because I Can’ luidop en met volle overtuiging mee te zingen werd braaf opgevolgd. Eindelijk kwam Mother Mother terug op toerental en schakelde het de cruise controle-modus uit. “Verbatim” elektrocuteerde de zaal met sterke samenzang tussen Ryan, Molly en Jasmine en was een prima voorgeleide voor doorbraaknummer “Hayloft”, dat uiteraard van voor tot achter meegezongen werd. Het ijzer werd op het juiste moment gesmeed, want de AB was weer heet en voelde zich één. De bisronde werd ingezet met een korte speech waarin het achtergrondverhaal van “Grief Chapter” uit de doeken werd gedaan. Voor het laatste wapenfeit tekende de hit “Burning Pile”. De vuistjes gingen massaal de lucht in en zowel op als voor het podium verloren de zieltjes zich een laatste keer in het moment.

Mother Mother wilde ondermijnen dat het meer zijn dan dat ene album is, maar slaagde daar uiteindelijk niet in. De set ontbrak na een sterk begin lange tijd een momentum en bleef zo een tijdje op automatische piloot voortkabbelen. Pas toen de Canadezen het akoestische tussenstuk achterwege lieten, kwam er meer schwung in de set en voelde je de eensgezindheid weer toenemen. Voorlopig was Mother Mother toch nog net iets te afhankelijk van O My Heart en overheerste na de show bij ons het gevoel dat het in Brussel niet het maximale eruit haalde.

Website / Instagram / Facebook / Twitter

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Nobody Escapes
Arms Tonite
Hayloft II
The Matrix
Problems
Oleander
Explode
Back to Life
Bit by Bit
Body
Sleep Awake
Dirty Town
Neighbour
Wisdom
Ghosting
Little Pistol
It’s Alright
Oh Ana
Wrecking Ball
The Stand
Verbatim
Hayloft