Londen is een aantrekkelijke plek voor jonge, ambitieuze artiesten om kennis te maken met alle hoeken van de muziekwereld. Tegelijkertijd is het bijzonder uitdagend om het er te maken en door te stromen. Veel bands proberen dit probleem op hun eigen manier aan te pakken, maar niemand doet het even onorthodox als de nu-jazzers van Lunch Money Life. Spencer Martin, de saxofoonspeler van de groep, heeft ervaring als organist in verschillende kerken in de Engelse hoofdstad. Hij wist zelfs een kerk te overtuigen om de instelling te gebruiken als repetitieruimte voor zijn band. In die zin is de muziek van Lunch Money Life dus een godsgeschenk. Twee jaar na hun debuutalbum Immersion Chamber, wat het ensemble zelf beschrijft als apocalypsmuziek, brengen de Londenaars nog altijd het verrassingselement naar voren in hun muziek.
“Telecommunion” begint met wat klinkt als een alieninvasie gevormd door de klanken van een draaitafel. Wie hierdoor al geneigd is om de plaat stil te leggen, zal vlug van mening veranderen wanneer ze de jazzy drums horen. Wanneer de synths enkele seconden later opduiken, heeft de beat die voorkomt uit het geheel van instrumenten iets weg van Beastie Boys’ klassieker “Intergalactic”. Om te bevestigen dat dit wel degelijk een Lunch Money Life nummer is, krijgen we om de zoveel tijd een kerkklok te horen. Die toevoeging is dan ook de gepaste manier om te verwijzen naar hun religieus getinte repetitieverleden. Tijdens de brug horen we opnieuw aliengeluiden, deze keer vergezeld door elektrische gitaar in een feilloze overgang. Zij die geen fan zijn van de vocalen, zullen dat stukje misschien wel appreciëren. De vocalen zijn dan ook wat aan de mindere kant, maar laten we eerlijk zijn, in nu jazz draait het vooral om de instrumentatie en daar blinkt Lunch Money Life alweer in uit met dit nummer.
Facebook / Instagram / Twitter / Website
Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.
