© CPU – Chris Stessens
Het gebeurt tegenwoordig niet al te vaak meer dat we nog eens een ‘nieuwe’ popzaal binnenstappen. De meeste plekken waar we onze concertavonden doorbrengen hebben al jaren, soms zelfs decennia, hun dienst bewezen en sommigen kennen we zelfs beter dan onze eigen woonkamer. Toch huisvest Den Bosch een zaal die in 2022 nog behoorlijk vers in de verf staat. In de Mainstage, een ruimte van de Brabanthallen die in 2019 is omgebouwd tot concertzaal, waren doorheen de jaren van pandemie nog amper concerten te vinden, maar met Arch Enemy en Behemoth kreeg het gisteravond toch meteen een ferme stresstest voorgeschoteld. De twee bands stonden afgelopen editie van Alcatraz nog elk als headliner op de poster, maar bundelen nu hun krachten tijdens The European Siege Tour. Op papier dus een dubbele belegering, al zou later op de avond blijken dat niet elke stormram even hard tegen de poorten knalde.
Maar voordat het zover was, mochten eerst Unto Others en Carcass de fundering komen controleren. De eerstgenoemde mocht het spits afbijten en deed dat meteen met een geluid dat meteen onze aderen in schoot, want met “Heroin” was het na een lichte opbouw meteen beuken geblazen. Dat moest het wel doen voor een redelijk lege zaal, want voor de deur van de Brabanthallen stond meer dan de helft van de tickethouders aan te schuiven om binnen te geraken. Nu is dat best zonde, maar veel hadden ze aan Unto Others niet gemist. De groep speelde solide, maar echt uitpakken deed het nooit en daardoor bleef de set niet echt hangen. Het gothicrandje van de band gaf het geheel nog iets van sfeer, al was het eerder een dunne mist dan een donkere wolk die in de Mainstage ontstond.
De avond kwam pas echt op stoom bij Carcass, die over de volle breedte een veel betere indruk achterliet dan zijn voorganger. Hoewel alles op de automatische piloot leek te gaan, zorgde dat er wel voor dat het van kop tot staart strak in elkaar zat. Niet gek ook, we hebben het hier immers over een pionier die al decennialang weet hoe je een kanon van een metalshow zorgvuldig laadt, richt en afvuurt. Tussen al het geweld van nummers als “Incarnated Solvent Abuse”, “This Mortal Coil” en “Corporal Jigsore Quandary”, kwam de kletskous in frontman Jeff Walker naar boven en praatte hij het geheel met zijn droge humor aan elkaar. Het was misschien hier en daar iets te gezellig en het haalde de vaart er soms even uit, maar het gaf toch wat menselijks aan de machine. Want een machine, dat was Carcass gisteren wel. Een goed geoliede zelfs, die zonder al te veel moeite de Mainstage eindelijk wakker schudde.
Wat ons verder nog opviel bij beide sets: het geluid van de nieuwe concertzaal is verschrikkelijk! Mainstage is eigenlijk een grote betonnen bak die in een andere betonnen bak, lees oude beurshal van de Brabanthallen, is geplaatst en doet er ook weinig aan om van dat imago af te geraken. Hoewel beide bands die we tot dat moment zagen strak speelden, kwam het in onze gehoorgang zo nu en dan als een flinke brei binnen. Zodra er ook maar een beetje snelheid in de muziek kwam, begon de mix dicht te slibben en echode alles tegen de muren. En helaas bleven die kwaaltjes niet enkel beperkt tot de eerste twee bands.
Ook Behemoth moest er mee dealen, al was dat eigenlijk het enige waar we over vielen bij de set van het Poolse duistere gezelschap. Voor de rest klopte alles, met een wervelende show als gevolg. Dat begon nog redelijk mysterieus achter een groot, wit doek waarop een video van frontman Nergal werd geprojecteerd. Op de achtergrond liep een opname van “Post-God Nirvana” en langzaam aan zagen we schimmen opdoemen, waarna datzelfde doek viel en Behemoth er meteen volle gas voor ging met “Ora Pro Nobis Lucifer”.
Vanaf dat moment maakten we meer dan een uur aan spektakel mee. Een ijzersterk spektakel wel te verstaan. Visueel werd dat gebracht door een ware vlammenzee die uit alle hoeken en gaten opdook, terwijl het muzikaal de ene na de andere vuistslag uitdeelde. De gitaren klonken soms wat modderig door de zaal, maar de intensiteit waarmee nummers als “Ov Fire and the Void”, “Conquer All” en “Bartzabel” de betonnen bunker in werden geslingerd, maakte veel goed. Tegen het einde trok het blackeneddeathmetalgezelschap, leg dat maar eens op een scrabblebord, nog een laatste keer alle registers open met “Chant for Eschaton 2000”, waarna we konden concluderen dat we een ijzersterke Behemoth aan het werk hadden gezien. Jammer dat de randzaken hier en daar wat roet in het eten gooiden, want met een beter zaalgeluid had deze Poolse mis misschien wel net het niveau van perfectie kunnen aantikken.
Headliner Arch Enemy moest stevig uit zijn pijp komen om de set van zijn voorganger te overtreffen, maar helaas was dat een opdracht die al snel wat te zwaar bleek. Niet dat de band slecht speelde, verre van zelfs, maar nergens kwam het ook maar in de buurt van het niveau dat Behemoth bracht. Waar de Polen de Mainstage net nog in brand hadden gestoken, kregen de Zweden onder leiding van zangeres Alissa White-Gluz het vuurtje niet echt aan. Met “Deceiver, Deceiver” en “The World Is Yours” kwam de band nochtans behoorlijk fel uit de startblokken en het zat allemaal strak in elkaar, maar er miste duidelijk iets. De set voelde te netjes, te afgelijnd en vooral te voorspelbaar, waardoor het misschien een betere keuze was geweest om de twee headliners van plek te wisselen.
Wat natuurlijk ook niet meehielp, en dan halen we het nog maar eens aan, was het geluid in de zaal. Waar de mix eerder op de avond al geregeld dichtslibde, leek Arch Enemy er misschien nog het hardst onder te lijden. De melodische gitaarlijnen van Michael Amott en Jeff Loomis zouden normaal als scherpe messen door de mix moeten snijden, maar in Mainstage leek het eerder op bot bestek dat al jaren achterin de keukenlade lag. Daardoor verloren nummers als “Ravenous”, “War Eternal” en “My Apocalypse” een flink deel van hun kracht, terwijl net die herkenbare melodieën Arch Enemy boven het standaard gebeuk moeten uittillen. White-Gluz probeerde met haar ijzersterke zang de glazen nog te redden, maar zelfs met een gouden strot kon je hier niet tegenop boksen.
Naarmate de set vorderde, begon de boel steeds ietsjes beter op zijn plek te vallen en kregen we tegen het einde zelfs een oké geluid, waardoor “Nemesis” nog voor een stevige opstoot kon zorgen. Even leek Arch Enemy dan toch nog de juiste versnelling te vinden en ook afsluiter “Fields of Desolation” trok die lijn nog even door, maar veel meer dan een sterke eindsprint werd het niet. Daarvoor had het eerste deel van de set te lang tegen de geluidsbrij moeten vechten en had Behemoth de lat eerder op de avond simpelweg te hoog gelegd. Een dubbele belegering dus, maar helaas geen dubbele stormram, al had de locatie daar ook een stevige vinger in de pap in.
