InstagramLiveRecensies

White Lies @ Kunstencentrum Vooruit (Concertzaal): De waarheid van het leven

© CPU – Cédric Depraetere

Het begin van de Europese tour van White Lies liep niet van een leien dakje. De vrachtwagens met podiummateriaal bleken vast te zitten in Groot-Brittannië door de Brexit, waardoor de eerste show in Parijs werd geannuleerd. Gelukkig geraakte alles wel tijdig in België, en zo werd de show in de Vooruit de eerste van de tour. En daar had de band klaarblijkelijk heel veel zin in. Met anderhalf uur aan hits en ook wat nieuwe nummers kregen we wat we wilden van White Lies: een fijne avond vol net zo fijne muziek.

Eerst moesten we echter nog het voorprogramma Charming Liars doorstaan. Dat was allerminst een fijne beleving, want de band leek alle clichés van Amerikaanse kitschbands meegebracht te hebben. Het begon al toen de frontman het podium besteeg en de zaal opriep om te schreeuwen. Dat zijn oproep lauw werd onthaald, spreekt voor zich. Werkelijk niemand gaat naar een concert voor het voorprogramma. Daarna wilde hij ook nog weten welke kant van het publiek het meest uitkeek naar de show van White Lies. Het was allemaal zeer cliché en voelde vooral tamelijk ongemakkelijk. Dan hebben we het zelfs nog niet over de groteske, platte muziek die de band naar voren bracht. Gelukkig bleef de frontman wel de hele tijd enthousiast. Verder was het gewoon een halfuur tenenkrullend.

© CPU – Cédric Depraetere

Gelukkig konden we nadien ons hart verwarmen met White Lies, want de band was met een broek vol goesting naar de Vooruit afgezakt. Dat die goesting meteen tot een eerste climax mocht komen, hoorden we al bij het begin. Openen met “Farewell To The Fairground” bleek een goeie zet, want zo zat de vlam meteen in de pan. Het publiek zong uitbundig mee en we kregen instant een goed beeld van waarom de band zijn podiummateriaal echt nodig had.

De felle lichten die volgden op de gitaren zorgden ervoor dat we helemaal verblind werden. Het bleek een mooie toevoeging aan het geheel, want op die manier kregen we telkens een grootse productie te zien. Bij “Tokyo” zagen we bijvoorbeeld alle kleuren van de regenboog, wat voor een verfrissende sfeer zorgde. Ook bij de iets meer donkere songs, zoals een “Unfinished Business”, bleek de lichtshow zijn werk te doen, want met zwoele rode lichten, kregen we een angstaanjagend gevoel dat perfect bij de songs paste.

© CPU – Cédric Depraetere

De songs waren telkens van een hoog kaliber. Zo kregen we geweldige gitaarsolo’s van frontman Harry McVeigh bij “Hurt My Heart” en “Am I Really Going To Die?”, waardoor het niet enkel het meezingen was dat centraal stond. Bij “Is My Love Enough?” en “Step Outside” waagde iedereen zich zelfs aan een dansje door de funky vibes die daar naar boven kwamen. De stem van de frontman bleek nog wat opwarmingsoefeningen nodig te hebben, maar ook dat heeft altijd zijn charme. Met zijn brede glimlach toonde hij meteen dat hij echt veel plezier had in het spelen. En ook de rest van de band leek het naar zijn zin te hebben tijdens de set.

Die set zat overigens uitstekend in elkaar, want we werden afwisselend getrakteerd op bekendere en nieuwe songs. Zo kon een “Blue Drift” meteen volgen op een “To Lose My Life”, zonder dat het stoorde. Het enige nummer dat wat minder onthaald werd, was de albumtrack “There Is No Cure For It”, hoewel die heel lekker binnenkwam. Het leek een hedendaagse versie te zijn van “Death”, met een al even donkere boodschap, maar een frisser geluid. De technisch goeie afwisseling tussen licht en donker zorgde ervoor dat we ons eigenlijk nooit verveelden. Er gebeurde altijd wel iets op het podium.

© CPU – Cédric Depraetere

Bij “Big TV” kregen we voor het eerst ook een confetti-explosie te zien. Dat White Lies ons dit voorschotelde, blijft nog steeds een vreemd aanzien, maar het paste bij het geheel. Het duo “Tokyo” en “I Don”t Want To Go To Mars” bleek de perfecte afsluiter te zijn van een fijne avond, vooraleer de bisronde startte natuurlijk. De twee songs lijken elkaars tweeling te zijn, waarbij de eerste heel kleurrijk overkwam en die laatste had een epische riff in het refrein.

De bisronde was er dan eentje om duimen en vingers bij af te likken. “Death” bracht het publiek in extase en ook gloednieuw nummer “As I Try Not To Fall Apart” (titeltrack van de nieuwe plaat die dit jaar verscheen) leek gekend te zijn. Nochtans waren het de ballonnen en confetti bij “Bigger Than Us” die ons met een warm gevoel naar huis stuurden. De track blijft een opwindend nummer binnen de discografie van de band en staat live nog steeds als een huis.

© CPU – Cédric Depraetere

Met As I Try Not To Fall Apart op zak heeft White Lies tegenwoordig nummers genoeg om een set vol hits af te leveren. Van begin tot eind werd er gezongen, gesprongen en vooral gebruld tijdens. De band heeft een discografie die live heel breed kan gaan, met altijd verschillende herkenningspuntjes. Net daardoor is White Lies tegenwoordig uitgegroeid tot een gevestigde waarde, die live staat als een huis. We moeten hier niet over liegen, White Lies is net als goede wijn: hoe langer de groep bestaat, hoe beter ze wordt.

White Lies speelt vanavond in de Trix te Antwerpen en op 29 juli op Suikerrock te Tienen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram

Setlist:

Farewell to the Fairground
There Goes Our Love Again
Am I Really Going to Die
To Lose My Life
Blue Drift
Hurt My Heart
Is My Love Enough?
Step Outside
Take It Out on Me
Big TV
There Is No Cure for It
Unfinished Business
Tokyo
I Don’t Want to Go to Mars

Death
As I Try Not to Fall Apart
Bigger Than Us

3392 posts

About author
Ook bekend als "Den Beir", oprichter van de site, leidt alles in goeie banen en schrijft ook wel eens iets.
Articles
Related posts
InstagramLiveRecensies

Froukje @ Kunstencentrum Vooruit (Balzaal): Safe space voor elke emotie

In de Gentse Vooruit is het deze week Nederland(s) boven. Woensdag stond MEROL in een bomvolle Concertzaal en gisteren was Froukje aan…
InstagramLiveRecensies

MEROL @ Kunstencentrum Vooruit (Concertzaal): Muziek voor dansende binnen- en buitenbeentjes

Wie het afgelopen najaar De Slimste Mens Ter Wereld op zijn beeldbuis had, is maar al te bekend met Merel Baldé. Als…
LiveRecensies

Cobra the Impaler & HIPPOTRAKTOR @ Kunstencentrum Vooruit (Balzaal): Belgische metal triomfeert

Als kers op de taart van een sprankelend paasweekend waar de Belgische metalscene floreerde, stelde de Vooruit haar deuren open voor driedubbel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.