Londen werd op het einde van het vorige decennium overspoeld door een golf van jong jazztalent. Multiculturele collectieven en virtuoze individuen zoals Kamaal Williams, Kokoroko en Alfa Mist veroverden de wereld met hun unieke geluid, dat ondanks diverse invloeden door en door Brits klinkt. Al die tijd was er echter een groep die onze muzikale voelsprieten vlotjes wist te ontwijken. Melt Yourself Down, het project van saxofonist Pete Wareham en zanger Kushal Gaya, is een versmelting van een hele berg genres. Hoewel jazz zeker door hun aderen stroomt en het ongetrainde oor hen maar al te graag in dat hokje zou duwen, is dat label nogal kort door de bocht. Het Britse collectief balanceert eerder op de randjes tussen punk, afrobeat, funk en traditionele Egyptische en Sudanese muziek. Hun tien jaar durende queeste naar de perfectie der muzikale alchemie heeft ons uiteindelijk geleid naar Pray For Me I Don’t Fit In, een gepaste naam voor een bijzondere compilatie van rariteiten.
Er bestaat geen ‘juiste’ manier om aan een album te beginnen. Sommige artiesten verkiezen een trage opbouw, terwijl anderen liever met de deur in huis vallen. Melt Yourself Down behoort tot die laatste groep. We voelen spottende ogen in onze rug wroeten wanneer de bruuske start van album naamgenoot “Pray For Me I Don’t Fit” ons een paar centimeter de lucht in doet springen. Het nummer duwt je zonder pardon uit je innerlijke comfortzone en dwingt je om de chaos te omarmen. De laatste keer dat we dergelijk ongemak ervaarden, bevonden we ons onvrijwillig en onbeschonken op een marginale cantus. Gelukkig verdwijnt die afgrijselijke associatie al even snel uit ons hoofd als hij binnendrong. De tribale percussie brengt het schuim al aan onze lippen wanneer een Spanjaard ons allerlei woorden naar het hoofd smijt. We weten niet echt welke boodschap hij probeert over te brengen, maar dat kan ons nog maar weinig schelen. Onze adrenaline pompt de behoefte aan woorden weg, en geeft houvast voor een stormachtige saxsolo.
Opdat we niet letterlijk wegsmelten zoals de albumtitel suggereert, is er van verdere escalatie even geen sprake meer. “Boots of Leather” klinkt met zijn minimalistische baslijn en koor van niet zo engelachtige mannenstemmen, als een samenwerking tussen The Sex Pistols en Zwartbaard. We kunnen een grijns niet onderdrukken wanneer het beeld van een bende dronken piraten in ons hoofd opduikt. Uit volle borst zingen ze mee met het laatste zeemanslied “Anarchy On The Seven Seas”. Jawel, ons gebrek aan verbeelding blijft onszelf ook verbazen. Gelukkig wast “Nightsiren” elke herinnering aan onze flauwe mop meteen weg. Het tempo wordt hier opgedreven tot een nieuwe extreme. Wanneer we haast niet meer kunnen volgen, barsten de drums en sax plots los in een soort dubstepbeat. De dikke kickdrum en snare zouden perfect thuishoren in een Skrillex unplugged concert, terwijl de sax die smerige elektronische bassen nabootst waar we in 2010 allemaal spontaan van gingen headbangen.
Het meest toegankelijke en dansbare nummer op de plaat kreeg de perfecte naam. “Fun Fun Fun” is exact wat het beweert te zijn: leuk. Het nummer begint weer abrupt en zonder waarschuwing, maar daar schrikken we ondertussen al niet meer van op. De sax doet wederom wonderen met ons lichaam, en schudt onze laatste stijve ledematen los zodat we ons eindelijk volledig kunnen overgeven aan de muziek. De meeslepende baslijn houdt ons op zijn beurt aan het lijntje als een brave golden retriever. De flashbacks naar onze onwennige dubstepfase beginnen eindelijk wat weg te ebben, wanneer we plots iets horen dat lijkt op het gekrijs van een drum-‘n-bassbas. Gelukkig is “Ghosts On The Run” helemaal geen drum-‘n-bassnummer, maar een mix van sax-experimentatie en alternatieve rock. Kushal Gaya’s zang doet ons hier trouwens een beetje denken aan Alex Turner op de tragere Arctic Monkeys-nummers.
Je waagde je ooit wel eens aan een rollercoaster die er niet zo eng uitzag, maar waar je achteraf een licht trauma aan overhield. We maakten een gelijkaardige onderschatting toen we Pray For Me I Don’t Fit In besloten te beluisteren. De meeste albums hebben hoogtes en laagtes, maar deze lp heeft alleen maar extreme en iets minder extreme hoogtes. Melt Yourself Down neemt je mee op een wilde rit door cultuur traverserende genrefusies. Het is een compilatie van nummers die een bijna eindeloze waaier aan inspiratiebronnen reflecteren. Hun enige gemeenschappelijke punt is dat ze luid en in your face zijn.
Facebook / Instagram / Twitter / Website
Ontdek nog meer nieuwe muziek op onze Spotify.
