AlbumsRecensies

A Day to Remember – You’re Welcome (½): Thanks for nothing

A Day to Remember was een band die ons de stekels der puberjaren hielp bot te vijlen, maar lijkt sindsdien zelf in een existentiële crisis terecht te zijn gekomen. ‘It’s not easy making a name for yourself’, lipten we destijds gretig met hen mee, om een tiental jaar later te beseffen dat ze zichzelf het recht van spreken hebben geschonken. De meest recente herinnering die we aan de heren hebben, is die van hun laatste passage op Pukkelpop. Hun belabberde set leek gemixt met EDM-infrastructuur voor hele grote podia: we kregen heel veel geluid te horen, maar bijzonder weinig muziek.

De opener van deze verzameling nummers klinkt eigenlijk zoals we A Day to Remember voor het laatst hoorden: gekunsteld, luid en ronduit lomp. De tempowissels tijdens “Brick Wall” zijn om hoorndol van te worden; ze sturen je inwendige metronoom danig in de war. Vervolg “Mindreader” blijkt dan weer een popdeuntje met gitaren en bonkig, veel te aanwezig drumgeluid. A Day to Remember is erin geslaagd om een licht verteerbaar gitaarnummer te doen klinken alsof het uit de woofers van een getunede Opel Manta komt. Jammer genoeg beschikken we (nog) niet over het juiste schrootijzer om de wellicht ultieme luisterbeleving van “Mindreader” te ervaren.

Wat de heren heeft bezield om melig Fall Out Boy-plagiaat en met EDM geïnfundeerde bagger af te wisselen met loeiharde passages, is nog zo’n vraag die ze zonder dat we het vragen met de titel van het album beantwoorden. De hypothese dat je hiermee oude noch nieuw overtuigde fans een plezier doet, zorgt ervoor dat je geen poot dichter komt bij het utopische levensdoel der fuck you money. Nummers als “F.Y.M.” zijn dan ook het bewijs dat A Day to Remember, zowel muzikaal als tekstueel, met geen gram meer volwassenheid voor de dag kan komen dan in 2003.

We begrijpen ineens waarom een gedrocht als “Resentment” het tot leadsingle van deze plaat heeft geschopt, het schoolvoorbeeld van gebrek aan inspiratie zijnde. Mochten de Amerikanen hun samenwerking met Marshmello nu eens van één single tot deze langspeler hebben doorgetrokken, dan was You’re Welcome wellicht een stuk plezieriger om luisteren. De mayonaise bestaande uit easy listening EDM-geluid en bonkige breakdowndreunen pakt zo vreselijk slecht, dat we gewoon onpasselijk worden door er te lang naar te moeten luisteren. Vooral wanneer de twee invloeden schaamteloos over elkaar worden gelegd, nemen we het just in case-emmertje even ter hand.

Als A Day to Remember de gitaar dan toch eens aan het woord wil laten, krijgen we nummers als “Viva La Mexico”. Alweer zo’n song die klinkt als een flipperkast met elfendertig invloeden en een refrein waarin stem en gitaar vechten om het laatste woord. Ook bij “Only Money” weten we niet precies of we naar de nietszeggende EDM-drumlijn dan wel de contradictorische tekst moeten luisteren. Het is ons onduidelijk of “F.Y.M.” dan wel “Only Money” het nummer is dat met een korrel zout genomen moet worden, maar na tien kwellingen van deze bagger maakt dat ons eigenlijk al geen reet meer uit.

We moeten toegeven dat we zelfs tijdens onze puberjaren al verwachtten dat A Day to Remember qua productie niet het scherpste potlood in de pennenzak was. Nu de heren hebben besloten zowat alle geluidjes uit het spectrum der geluid eens uit te proberen, wordt pijnlijk duidelijk dat ze al een jaar of vijftien ter plaatste staan te trappelen. You’re Welcome is een frustrerend slechte plaat die om zoveel redenen getuigt van arrogantie en incompetentie. Geachte Belgische festivalorganisator, gelieve A Day to Remember de komende jaren thuis te laten tot ze met iets beters over de plas kunnen komen.

Volg ons op Spotify voor dagelijkse porties nieuwe muziek.

Related posts
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe single A Day To Remember – “Feedback”

Zowat uit het niets is daar de vierkoppige bemanning van A Day To Remember weer. We hebben een beetje moeite om de…
Nieuwe singlesOntdekkingen van "Den Beir"

Nieuwe single Lambrini Girls - "Lads Lads Lads"

Als erfgenamen van Bikini Kill en Le Tigre deinst Lambrini Girls voor niets of niemand terug. Het duo uit Brighton brengt punk…
InstagramLiveRecensies

Bring Me The Horizon @ Lotto Arena: Beuken op poorten van goden

De tijd dat Bring Me The Horizon nog wakker lag of ze cool gevonden werden in metalcore-middens, ligt al mijlen ver achter…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.