FeaturesInstagramInterviewsUitgelicht

Interview Teen Creeps: ‘Over het algemeen wordt er minder geroepen’

© Daniil Lavrovski

Het Gentse Teen Creeps steekt de gitaarmuziek van de jaren negentig in een nieuw jasje en vulde met debuut Birthmarks menig jeugdhuis vol bezwete lijven. Numero twee werd door corona een jaartje uitgesteld, maar zag vrijdag dan eindelijk het levenslicht. Forever werd dynamischer en introspectiever dan zijn voorganger. We spraken met frontman Bert Vliegen en gitarist Joram De Bock over beide albums, corona en Steve Albini.

Jullie debuutalbum, Birthmarks, mag ondertussen al bijna drie kaarsjes uitblazen. Het album werd ontvangen met lovende reacties en was regelmatig terug te vinden in eindejaars- en decenniumlijstjes zoals de onze. Hoe blikken jullie terug op het succes van Birthmarks?

Joram: Dat was uiteraard heel plezant. Je weet natuurlijk niet of het goed ontvangen gaat worden. Je schrijft de nummers, de plaat ligt dan even klaar en een tijdje later komt hij uit. Plots is hij dan overall positief ontvangen. Dat is ontzettend fijn. Nu de nieuwe er aankomt, hebben we exact hetzelfde gevoel. Ik kan het niet inschatten. We hebben in ieder geval ons best gedaan.

Wat is er in de tijd tussen jullie twee albums gebeurd of veranderd?

Bert: We hebben met Birthmarks redelijk veel live gespeeld, maar zijn ook meteen, nog voordat Birthmarks uitkwam, aan Forever beginnen schrijven. We hadden ook heel wat nummers al eens live gespeeld tijdens shows van Birthmarks, nog voor ze waren opgenomen. Dit heeft er mee voor gezorgd dat de tweede plaat een natuurlijke progressie is van het vorige en niet een radicaal andere koers inslaat. We voelen elkaar beter aan omdat we al lang als band samen spelen. Het is dan ook logisch gegroeid naar een ietwat diverser album. Er zitten nog snelle stompers in, maar af en toe nemen we wat gas terug, of is het hier en daar melodischer of net agressiever. Het palet is wat uitgebreider, maar wel op een organische manier doordat we eigenlijk altijd zijn blijven schrijven en de nummers live hebben kunnen doen groeien en rijpen.

Joram: We zijn het niet super ver gaan zoeken, maar gebruikten dus wel een gevarieerder palet. Ik denk dat we ook meer oké zijn met rustiger te gaan op deze plaat, terwijl de vorige plaat sneller doorging. Op Forever nemen we af en toe was gas terug, maar zeker niet heel de tijd.

Welke rol heeft corona gespeeld?

Joram: Ik denk vooral het uitstellen van de release van het najaar tot nu, want het album was al klaar voordat corona begon. Je kan het blijven uitstellen, maar na een tijdje is het frisse voor jezelf er ook wat af. Als corona er niet was geweest, waren we nu al een jaar aan het spelen. Normaal gezien zouden we in februari en maart veel spelen, maar nu gaan we dat gewoon doen vanaf dat het kan. We pakken de kansen die we krijgen. Of we spoedig iets rond de release kunnen doen, durven we nog niet te zeggen. Graag willen we een paar concerten via livestream doen om de muziek naar de mensen te brengen op een andere manier dan Spotify.

Qua thematiek komt thuis, thuis zijn en thuis voelen vaak terug in nummers. Wat is thuis zijn? Hoe veranderde deze betekenis met corona?

Bert: Op dit moment ben ik thuis zijn wel beu. In een normaal jaar ben ik veel minder thuis dan nu, ook qua werk. Het was zoeken in het begin, maar momenteel begint het wel heel erg hard op Groundhog Day te lijken. Ik heb er wel vrede mee, maar soms heb ik het gevoel dat ik alles al zestien keer heb meegemaakt.

Joram: Bert schrijft de teksten, maar ik ervaar een grote betekenisverschuiving van thuis in het voorbije jaar. Je kan heel moeilijk thuis komen. Dat is het grote verschil. Voor werk zit je thuis en op het einde van de dag verplaats je je gewoon een paar meter.

Bert: Ik denk dat ‘thuis’ een hele nieuwe lading heeft gekregen. De huiselijkheid van Forever dateert van een pre-joggingbroektijdperk. Het is het nostalgische gevoel van een thuis hebben dat nu onder een ander daglicht wordt geplaatst.

Op Forever horen we meer meezingbare stukken, zelfs potentiële anthems. Hoe kijken jullie hiernaar?

Bert: De hele plaat is qua zanglijnen wat melodischer dan de vorige, wat meezingbaarder en minder shouty. Dit is ook meegegroeid met de overgang naar tragere nummers en fellere dynamiek. Er is veel ruimte, sinds we maar met drie zijn. Ik heb dan ook het gevoel dat ik als zanger iets meer ruimte kon nemen in de muziek. Ik heb het niet geschreven om massaal mee te zingen, maar dat het anthem-achtig aanvoelt, is wel mooi meegenomen.

Joram: Meezingbaar is in ieder geval positief, toch? In de studio was het niet altijd heel gemakkelijk. De sweet spot tussen meer roepen en minder roepen was soms moeilijk te vinden. Over het algemeen wordt er eigenlijk gewoon minder geroepen.

Bert: Goede samenvatting. Ik ben minder boos, gewoon teleurgesteld. (lacht bedenkelijk) Teen Creeps was voor mij de eerste keer dat ik in een echt luide rockband speelde. Het was heel exciting om met drie mensen hard en snel te spelen en het was logischer om er feller over te doen. Ik denk dat nu door ouder te worden en elkaar beter aan te voelen, ik mij er comfortabeler bij voel om iets rustiger of melodischer te werk te gaan. Ik sluit natuurlijk niet uit dat we in de toekomst nog steeds hardcorestampers gaan maken.

Joram: Ik denk dat het muzikaal ook zo is. In het begin kwam ik vooral uit de punk en ik was soms bang om iets twee seconden te laten rusten. Er moesten constant frisse dingen volgen. Nu kunnen we meer en meer open laten en we merken dat het werkt. Uiteindelijk wordt mijn favoriete nummer dan misschien dat waarop ik het zachtste speel of het minste doe, en dat mag en kan dus ook.

Het is de balans tussen de twee die het het boeiendste maakt.

Bert: Absoluut. De hele plaat is een evenwicht. Nummers als “Fall Out”, “Tourist” of “Hideaway” zijn iets steviger, maar “Crash / Land”, “Brothers” of “Defender” zijn rustiger. Forever schippert tussen die twee kanten.

Op welke manier strookt dit meer diverse en iets rustigere met de teksten?

Bert: Ik denk dat de teksten er zelf noodzakelijk voor zorgen dat de plaat rustiger is op sommige momenten. Een nummer als “Seeing Shapes” is muzikaal gezien een uptempo, harder nummer, maar heeft wel een vrij melodische zanglijn. Doordat in sommige nummers de zang wat meer gas terugneemt, zorgt het ervoor dat de basis dat ook wat doet.

Joram: Soms is het ook binnen de nummers een evenwicht.

Bert: Inderdaad. Soms zijn er uitersten in hetzelfde nummer, bijvoorbeeld ingetogen strofes die later uitbarsten of heftige dynamiekverschillen. Ik denk niet constant na over het verschil hard-zacht in zang. De teksten zijn vooral een logisch gevolg van de muziek en de zanglijnen.

Tekstueel gezien lijkt titelnummer “Forever” de kern van het album. Een opmerkelijke zin hieruit is ‘It just takes some time to be a coward.’ Wat bedoel je met die zin? 

Bert: De hele plaat is vrij oprecht en eerlijk, maar daar kom ik niet noodzakelijk altijd heel goed uit. In “Forever” probeer ik mezelf een beetje een harde spiegel voor te houden en terug te blikken op dat ik zo eerlijk ben. ‘It just takes some time to be a coward.’ komt erop neer dat ik voor mezelf er lang over heb gedaan om zo eerlijk te durven schrijven. Dat brengt naar voren dat ik soms wel laf ben ten opzichte van andere mensen. Het is één ding om biografisch en dicht bij je hart te schrijven, maar daarmee gepaard moet je leren omgaan met dat je daardoor dingen over jezelf ontdekt, ook minder mooie eigenschappen. Dat sentiment zit erg hard in “Forever”. Het is een beetje mezelf semi-sarcastisch te kakken zetten: ‘Kijk eens hoe eerlijk ik ben geweest.’ Toen ik het schreef, had ik niet door dat het dat was. Op dat moment was het cynisch en bitter, maar nu is het de titel van de plaat en heeft het voor mij persoonlijk een heel andere betekenis gekregen.

Joram: Nu is “Forever” het titelnummer. Dat wisten we niet tot we er voor kozen kort na de opnames in de studio.

Bert: De betekenis kwam pas achteraf. Het nummer heette nog niet “Forever”, de plaat heette nog niet Forever. Toen het album af was, viel dat allemaal in zijn plooi.

Joram: Er waren een paar nummers waarin Bert vaak ‘forever’ zei en om te lachen stelden we het voor als titel van de plaat. We vonden het eerst wat cheesy, maar toen dachten we: ‘Nee, fuck it! We doen het gewoon.’ We stapten naar onze grafische ontwerpers en zij dachten: ‘We gaan vollenbak voor dat cheesy. We zetten een hartje op de cover en maken alles roze.’ Als we het dan toch doen, gaan we plots all the way.

Een spiegel voorhouden doe je natuurlijk wel vaker. Is Forever meer biografisch dan Birthmarks

Bert: Ja, het is veel eerlijker. Ik merkte dat ik vroeger meer een soort algemeen gevoel, of iets multi-interpretabel probeerde te steken in mijn teksten, maar dat is nu deels overboord gegooid. Forever is veel directer. Iedereen kan zich waarschijnlijk wel in iets vinden, want ik schrijf geen Sun Kil Moon-nummers waarbij ik omschrijf wat ik voor ontbijt heb gegeten. Toch is het wel vrij één op één over mezelf. Het is dus absoluut persoonlijker.

Hoe ben je tot het inzicht gekomen om persoonlijker te schrijven?

Bert: Ik heb heel veel geleerd bij Sophia, een band waarbij ik speel en waarmee ik een tijdje veel getourd heb. Het is zeer droevige muziek waarbij frontman Robin Proper-Sheppard extreem autobiografisch schrijft. Toen ik hem avond na avond dat zag brengen aan zijn publiek, klikte het bij mij ook. Ik moet geen schrik hebben om persoonlijk te schrijven. Als je er je tijd, moeite en hart in steekt, dan is dat niks. Het is makkelijker om schrik te hebben om je ziel bloot te geven. Daardoor is het wel een harder besef en heb ik het meer leren omarmen. Daarnaast zijn ouder worden, meer ervaringen opdoen, meer comfortabel met mezelf zijn en mezelf beter leren kennen essentieel om het gemakkelijk te doen.

Door ervaringen en vooral reflectie daarop bouw je een bepaalde emotionele maturiteit op. 

Bert: Exact. En ook de guts om het te durven vertellen. Als mensen zeggen dat het heel emo is, dan treft het zijn doel. Ik heb geen zin om iets te verbergen.

Is Teen Creeps een persoonlijke uitlaatklep of ook een manier om een boodschap over te brengen?

Bert: Het is heel hard om dingen voor mezelf een plaats te geven. Een boodschap zit er niet echt in. Ik probeer niets teweeg te brengen, behalve misschien mensen zich erin laten herkennen. Het is heel hard voor mezelf en voor het plezier. Ik voel me oprecht gelukkiger als ik het kan doen. Het is zeker voor mezelf.

Jullie hebben een duidelijke link met de nineties. Hoe ervaren jullie het om zo omschreven te worden en hoe willen jullie toch een vernieuwend element toevoegen?

Joram: Het is logisch, omdat we er duidelijk inspiratie uit putten. We nemen die invloeden in ons op en doen er ons eigen ding mee. Na een tijdje zit die muziek zo hard in ons DNA dat we er niet langer stil bij staan. Het is zeker niets bewust meer. Het is onze stijl. Er zijn invloeden en voorbeelden, maar we proberen die nineties-traditie eerder nieuw leven in te blazen dan heruit te vinden.

Bert: We proberen vooral goede nummers te schrijven binnen hoe we klinken en aan een leek is dat nogal gemakkelijk uitgelegd als nineties. Het is niet heel bewust een label of iets waartegen we ons willen afzetten, eerder een gemakkelijke manier om grofweg te kaderen hoe we klinken. Niets meer dan dat.

Een andere vaak voorkomende vergelijking is Cloud Nothings. Jullie speelden er zelfs mee samen. In hoeverre vinden jullie jezelf terug in deze band en hoe was het om er mee samen te werken?

Joram: Je kan niet ontkennen dat er gelijkenissen zijn. Het is bovendien een band die we alle drie heel goed vinden. Toen ze ooit in de Charlatan speelden, kwam ik Bert tegen, dacht ik: ‘aha, hij vindt zo’n muziek ook goed’ en heb ik hem gevraagd om met Teen Creeps te beginnen. Cloud Nothings heeft dus ook een rol gespeeld in onze ontstaansgeschiedenis

Bert (enigszins verbaasd): Amai, dat heb ik volledig verdrongen. Ik vind het ook een heel fijne band en het was een heel goede match toen we ermee speelden. Ik vind het zeker fijn om er af en toe mee vergeleken te worden.

Ook No Age is belangrijk voor Teen Creeps. Wat is hun rol precies?

Bert: Onze naam komt eigenlijk van hun bekendste nummer.

Joram: Het ging hem vooral om de naam. We hebben wel een keer met hen gespeeld in Het Bos in Antwerpen toen onze eerste plaat uitkwam. Voor hen was onze bandnaam heel tof.

Bert: No Age had toen toegegeven dat hun titel “Teen Creeps” gestolen was van een kleine obscure hardcoreband in hun middelbare school in Los Angeles.

Dus jullie hebben de band vernoemd naar een andere band zonder het zelf te weten?

Bert: We weten het niet heel erg zeker. Toen was er ook nog geen internet. Misschien moeten we het eens onderzoeken.

Als er één iemand (een artiest, producer, band…) is waarmee jullie de studio in mogen duiken, wie zou het zijn?

Bert: Ik denk dan toch Steve Albini. We zeggen al lang dat we dat ooit in ons leven eens moeten doen. We moeten eens naar Chicago vliegen voor een plaat. Albini heeft heel veel verschillende platen geproducet die wij alle drie heel erg goed vinden. Ik denk dat zijn visie en filosofie heel hard aanleunt bij hoe wij graag te werk gaan.

Joram: Ik denk dat dat goed zou werken. Als je boeken leest of documentaires kijkt over bands in de nineties is Albini een redelijk constante factor. Niet enkel voor naam en faam, maar ook voor zijn sound. Bij ons gaat het vaak om intensiteit en energie, waarbij een goede sound dus ook essentieel is.

Bert: Heel zijn filosofie is gewoon heel erg boeiend. Uiteindelijk is hij gewoon een heel goede technieker. Hij legt je heel goed vast als band. We spelen met Teen Creeps al lang samen en vrij hard in balans, dus het zou heel nice zijn moest Albini ons opnemen. Het zou bovendien ontzettend cool zijn om met ons drie een plaat op te nemen in de VS.

Joram: Birthmarks zijn we in Londen gaan opnemen en er aan terugdenken is heel erg fijn. We hadden ook naar pakweg Lokeren kunnen gaan, maar dat zou toch een andere ervaring geweest zijn.

Facebook

Dit vind je misschien ook leuk:
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe singles Leon Vynehall - "Mothra" & "Ecce! Ego!"

Wie de Britse houseproducer Leon Vynehall nog niet kent, heeft iets gemist. Zijn debuut Nothing Is Still uit 2018 was een elektronisch meesterwerk…
AlbumsRecensies

Teen Creeps – Forever (★★★★): Nog altijd jaren negentig, nog altijd goed

Het Gentse Teen Creeps deed er eventjes over om op gang te komen. Debuutrelease EP uit 2014 kwam in eigen beheer uit;…
2020FeaturesInstagramUitgelicht

De 30 beste Belgische singles van 2020

Nadat we jullie eerder al 25 fantastische Belgische albums van afgelopen jaar voorstelden, gaan we nu op zoek naar 30 heerlijke singles…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.