Albums, Recensies

Misery Signals – Ultraviolet (★★★½): Hardcore metal volgens het boekje

Bands die na ettelijke jaren (in dit geval zeven) terugkomen om een nieuwe plaat uit te brengen: het kan vaak maar twee kanten uit gaan. Ofwel brengt de band een nieuw meesterwerkje uit en hebben ze jaren gesleuteld aan een sterke plaat met een goed geluid. Ofwel wordt het een fiasco, met vaak een ander muziekgenre als oorzaak. Andere alternatieven zijn er vaak niet. Het verleden leert ons dat zeven jaar ook misschien net te weinig is om van een comeback te spreken. Toch zien we hier een kleine wederopstanding.

Misery Signals is een metalcoreband uit Milwaukee, die sinds de eeuwwisseling een stevige fanbase heeft ontwikkeld. Ook muzikaal was deze band zelden op een misstap te betrappen. Na een paar ledenwissels bleek echter wat sleet op de zaak te komen, dus besloot de band met alle oorspronkelijke leden aan de slag te gaan om een nieuwe doorstart te maken. Geen comeback, maar wel terug op zoek naar de essentie, en met de terugkomst van de oorspronkelijke zanger Jesse Zaraska.

Muzikaal gezien zijn er weinig wijzigingen doorgevoerd. Toch mag hier ook wel gezegd worden dat Misery Signals niet zomaar wat pokkeherrie maakt. De muziek is erg gelaagd en doet zo met momenten erg denken aan pakweg Shai Hulud. Of het nu ligt aan het feit dat het broers zijn, dat weten we niet, maar het samenspel tussen drummer Branden Morgan en gitarist Ryan Morgen mag best wel gezien worden. Dat drumspel is van een hoge kwaliteit en daar waar vroeger de gelaagdheid vaak van de twee gitaren kwam, doen de drums nu dubbel en dik hun duit in het zakje.

De gelaagdheid en het samenspel hoorde je al terug op de eerste single “Sunlifter”. Toch kan je moeilijk stellen dat deze muziek voor elke luisteraar te pruimen valt. De agressiviteit is namelijk niet voor iedereen weggelegd. Het is iets wat we ook terugvinden in bands zoals Darkest Hour en Norma Jean. Natuurlijk is het nooit de bedoeling van dit soort muziek om het algemeen verteerbaar te maken, maar het is vaak zoeken naar een balans van al deze emoties. Daar is Misery Signals in zeker geslaagd.

De emoties die Misery Signals in de muziek legt zijn zeer uiteenlopend. De rustige delen klinken hoopvol, en zo zijn de teksten ook wat opgevat. Het is geen klaagrede tegen de wereld, maar een hoopvolle boodschap geworden. Nummers als “Cascade Locks” en “River King” springen er zo wel wat uit. Vaak wordt dan ook gekozen tussen een afwisseling van rustige passages waar Jesse mooi clean zingt en agressieve stukken die enorm brutaal klinken. Laat deze combinatie net de sterkte van het album zijn, en we kunnen gerust spreken van een geslaagde plaat.

Het is misschien geen echte comeback geworden, maar Ultraviolet maakt wel duidelijk dat Misery Signals anno 2020 nog steeds het beste van zichzelf kan geven. De agressiviteit van een stelletje jonge honden gecombineerd met het muzikale talent van doorwinterde muzikanten zorgt voor een mooie balans. De plaat verscheen op 7 augustus via Basick Records, en is voor de fanbase een mooi cadeau geworden waar ze nog lang van zullen kunnen genieten.

Facebook

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

8 augustus 2020

About Author

Wouter Vandeweyer


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief