Features, Interviews, Uitgelicht

Interview Loïc Nottet: ‘Ik waan me in Wonderland als ik muziek maak’

© Maxim Meyer-Horn

Loïc Nottet deed het enkele jaren geleden zeer goed op het Eurovisiesongfestival, maar bewees ondertussen dat hij geen one-hit wonder is. In 2017 bracht de Waalse zanger zijn debuutalbum uit en daarop stonden enkele mooie hits. Nummers als “Mud Blud” en “Million Eyes” deden het zeer goed, maar ook in de aanloop naar zijn tweede album bracht Nottet enkele sterke popsongs uit. “Heartbreaker” en “Candy” zijn slechts twee voorbeelden van de zoete nummers die op Sillygomania staan. Wij hadden het met hem over zijn album, Eurosong, dromen en Wonderland.

Het is alsof er een muur tussen Wallonië en Vlaanderen staat, maar dankzij Eurosong ben ik door die muur kunnen breken.

In Wallonië was je al bekend na je deelname aan The Voice, maar in Vlaanderen pas sinds het Eurovisiesongfestival. Hoe kijk je daar na vijf jaar op terug? 

Het ging allemaal zo snel. Soms word ik wakker en besef ik niet wat me allemaal overkomen is. Ik heb veel interessante mensen ontmoet en ik heb ook fans die me echt steunen. Ik word gelukkig als ik nieuwe nummers kan maken, want dan moet ik niet nadenken over opgroeien en over hoe snel de dingen rondom mij veranderen. Door Eurosong is er heel veel heel snel veranderd, maar op een goeie manier.

Ik heb bovendien ook Vlamingen leren kennen, want dat gebeurt niet in Wallonië. Het is alsof er een muur tussen Wallonië en Vlaanderen staat, maar dankzij Eurosong ben ik door die muur kunnen breken. Toen ik zag dat Vlamingen genoten van “Rhythm Inside” was ik heel blij.

Wat vond je van het nummer waarmee België dit jaar zou deelnemen? 

Ik ben fan van Hooverphonic en vind het een mooi nummer. Ik denk dat we een kans zouden hebben gemaakt.

Wakker worden en mijn goesting kunnen doen, dat is geluk.

Binnenkort verschijnt je tweede album. Op welke manier verschilt het van het eerste?

De twee albums klinken anders en toch verschillen ze eigenlijk niet veel van elkaar. Ik heb opnieuw popnummers gemaakt, maar de productie is meer… in het Frans zeggen we ‘ensoleillé’. Het is dus zonniger en vrolijker. Er zitten nog steeds break-up songs en trieste liefdesliedjes tussen, maar het geheel klinkt wat opgewekter. Selfocracy bestond uit alleen maar droevige nummers, dus deze keer wou ik ook een paar dansnummers. Toen ik op het podium stond met Selfocracy was ik aan het dansen en zag ik het publiek genieten, maar ze stonden stil alsof ze naar een film keken. Nu wil ik dat het publiek meedanst en dat we een gevoel delen.

Je zegt dat je vrolijker klinkt, maar ben je dat ook?

Ja, omdat ik de kans heb om te doen wat ik graag doe. Als ik ‘s ochtends wakker word, dan vraag ik mezelf wat ik die dag wil doen. Ik werk niet in een fabriek of voor een baas. Ik ben mijn eigen baas en zo kan ik mijn droom leven. Het is zo moeilijk om muzikant te zijn, want we zijn met zoveel. Zeker als je in het Engels zingt, is er veel concurrentie,  maar ik ben gelukkig met wat ik doe en maak. Ik woon nu alleen en kan wakker worden en mijn goesting doen, dat is geluk voor mij.

© Maxim Meyer-Horn

Het album heet Sillygomania, dat is een woord dat niet bestaat. Kan je de betekenis ervan eens uitleggen?

Ik zal mijn best doen! (lacht) In het Frans heb je ‘syllogomanie’ (letterlijk vertaald: verzamelwoede) en dat is wanneer je dingen zoals papiertjes of kleren niet kan loslaten. Het huis van een verzamelaar is zeer slordig. Overal ligt er gerief, op de grond, tegen de muur… Je kan er soms bijna niet meer langs doordat het gewoon teveel is. Je wilt tegen de verzamelaar zeggen dat die moet loslaten. Loslaten is moeilijk als je aan ‘syllogomanie’ lijdt en ik heb het daar soms ook moeilijk mee. Als ik een snoepje eet met een mooi papiertje, dan wil ik dat gewoon bijhouden in plaats van het weg te gooien. Dat is gek, maar soms denk ik dat die voorwerpen ook gevoelens hebben en kunnen nadenken.

Net omdat dat zo stom is, heb ik er ‘silly’ van gemaakt en ‘gomania’ is dan om er een Engelse touch aan te geven. Sillygomania is ook een verzameling van verschillende soorten liedjes: sommige zijn droevig, andere gaan over liefde. Er staan pianoballades op, maar ook hiphop. Ik kan zelf dingen moeilijk loslaten. Als er iets gebeurt, kan ik niet gewoon de bladzijde omslaan. Sillygomania is een boodschap voor zij die gevoelens opstapelen die ze eigenlijk moeten loslaten. Je mag terugblikken naar je verleden om eruit te leren, maar je mag geen gevangene van dat verleden zijn.

Ik ben er nog niet klaar voor om meer Franstalige muziek te maken.

Op het eerste nummer van je album zing je niet, maar praat je gewoon. Waarom heb je gekozen voor een gesproken intro?

Ik wou een verhaal vertellen. Ik hou van verhalen, dus wou ik een intro en outro met advies of uitleg over mijn verleden. Hierdoor hangt mijn album meer samen en zit er een verhaallijn in met wat fantasie. Het gaat niet over deze wereld, want ik haat deze wereld. We missen verbeelding en magie. Ik ben een grote fan van Disney en Tim Burton, omdat zij met uitgewerkte personages in een andere wereld komen. Mijn favoriete verhaal is Alice In Wonderland, omdat elk personage zo mooi en tegelijk bizar is. Eigenlijk wil ik in zo’n wereld leven. Als je Wonderland of Neverland vergelijkt met onze wereld, dan is onze wereld saai. Dus ik voeg elementen aan mijn muziek toe die tot de verbeelding spreken. Zelfs als ik het over echte dingen heb, dan wil ik daar iets bovennatuurlijks aan toevoegen. Ik wil gewoon een kind blijven, maar ik moet opgroeien.

Het album is volledig in het Engels, op één nummer na. Waarom een Frans nummer?

Ik ben er nog niet klaar voor om meer Franstalige muziek te maken. “Mr/Mme” is een krachtig nummer over zelfmoord. Toen ik het maakte, wist ik nog niet of ik het ooit zou uitbrengen. Frans is mijn moedertaal en ook de moedertaal van de meeste van mijn fans. Ik heb nog nooit op het podium in het Frans gezongen, maar ik weet dat als ik “Mr/Mme” live ga brengen, dat niet alleen ik, maar ook het publiek elk woord zal begrijpen. Frans dringt meteen tot ons door en daarom is het lied emotioneler dan wanneer het in het Engels zou zijn. Het is moeilijker om in je moedertaal te zingen. Misschien komen er nog Franse nummers in de toekomst, maar misschien hou ik het bij eentje. Ik wil eerst zien wat dit nummer met me doet op het podium.

© Maxim Meyer-Horn

Staan er naast “Mr/Mme” nog persoonlijke nummers op het album?

“Cry Out”, dat gaat over innerlijke problemen en opnieuw over zelfmoord. Ik zeg niet dat ik zelfmoord wil plegen, maar ik ben soms heel triest, net zoals veel andere mensen. Ik zit soms met duistere gedachten. Dan denk ik na over een wereld zonder angst, woede, egoïsme… Ik zou willen slapen en voor eeuwig dromen. Als je het over zelfmoord hebt, dan gaat het over een einde van iets. Ik zou aan deze wereld een einde willen maken en naar een andere gaan waar ik in vrede kan leven. Ik stel mezelf dagelijks vragen en soms wordt dat te veel. Dan moet ik dus loslaten en daarover gaat “Cry Out”.

Verkies je muziek maken of optreden?

Ik hou ervan om muziek te maken en vind het een zeer interessant proces. Ik voel me dan een mama die leven geeft aan een kind. Ik weet natuurlijk niet hoe het voelt om zwanger te zijn, maar ook ik maak eerst iets en toon het resultaat daarna aan de wereld als een pasgeboren baby. Het is magisch om harmonieën en melodieën te maken in de studio. Ik zit daar in mijn bubbel en niemand kan me boos of triest maken. Als ik muziek maak, ben ik ergens anders. Ik weet niet waar, maar niet hier.

Wonderland?

Ja, Wonderland! Of Neverland! Aan de andere kant hou ik ervan om met mijn muzikanten en dansers op het podium te staan en mijn muziek te delen met een publiek. Het is helemaal anders dan in de studio en daarom is het allebei zo leuk. Ik hou van het maken van muziek en uiteraard deel ik die ook graag achteraf.

Heb je nog plannen of dromen?

Mijn droom is om ooit in bijvoorbeeld Madison Square Garden op te treden. Ik weet dat dat moeilijk is, want om in Amerika op te treden, moet je Engels perfect zijn en moet je je op hetzelfde niveau bevinden als Amerikaanse artiesten. Dat is niet onmogelijk, maar wel heel moeilijk. Daarvoor heb ik een sterk team nodig en moet ik een krijger zijn, maar nu ben ik ook heel blij met wat ik heb. Ik zou dit jaar op Werchter Boutique optreden en was daar heel enthousiast over. Binnenkort treed ik op in Forest National en dat is de plaats waar ik voor het eerst een uitverkochte show gaf. Die plaats heeft een speciale betekenis voor mij. Optreden voor duizenden mensen is wonderbaarlijk, maar ik zou ook op andere plaatsen willen staan. Ik heb hier en in Frankrijk succes, maar zou misschien ook naar Italië, Duitsland en Nederland willen gaan. Nu zou ik overal in Europa moeten optreden, niet over tien jaar.

Sillygomania is nu te koop en op 19 december speelt Loïc Nottet in Vorst Nationaal.

Facebook / Instagram / Website

1 juni 2020

About Author

Robbe Rooms Ik ben te herkennen aan mijn gele jas.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief