Goeie muziek komt als vanzelfsprekend uit alle landen, maar goeie nieuwe postpunk lijkt toch wel verrassend vaak van de andere kant van het kanaal te komen. Met ‘nieuw’ bedoelen we trouwens ook écht nieuw. Het Londense Deadletter bestond tot voor kort immers nog niet, of toch niet onder hun huidige naam. De band reïncarneerde enkele maanden geleden uit de assen van hun vorige project Mice on Mars, waarmee ze zich (samen met Squid) nota bene tot in het voorprogramma van Viagra Boys wisten te boksen. Deadletter blijkt een veelbelovende frisse band die desondanks hun beperkte repertoire van welgeteld één nummer toch al een tikkeltje opwinding en enthousiasme weet los te maken. Geloof ons echter vooral niet op ons woord; voor een debuutsingle is het vaak niet aan de orde om iets anders te doen dan gewoon te luisteren, en we raden dan ook aan om exact dat te doen.
“Good Old Days” heeft zijn tijd en plaats niet gestolen. De politieke rollercoaster waar onze vrienden aan de overkant van het kanaal zich al een paar jaar in bevinden, in combinatie met de ongemakkelijke, onzekere tijden die ook zij in lockdown beleven: het zou je voor minder aanzetten tot het schrijven van een nummer waarin geen geheim gemaakt wordt van een soort prangend verlangen naar de goeie ouwe tijd van vroeger. Het nummer klinkt verschroeiend urgent en is alles behalve een ontspannend wandelingetje door de straatjes van Londen. Twee minuten balanceert Deadletter op het randje van een woedeaanval, waarbij het vijfkoppige collectief zich het schreeuwen niet kan bedwingen alvorens ’the good old days!’ een withete, snedige riff inluidt die je naar het abrupte einde van het nummer pusht. Twee dingen om te onthouden uit dit debuut: de songwriting van Deadletter is er ‘boenk op’, en haar hoogdringende, scherpe sound klinkt brandend actueel en verfrissend. Een leuke band om in de gaten te houden, dat staat vast.
Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.
