Live, Recensies

Whispering Sons @ Ancienne Belgique (AB): Furieuze mokerslag

© CPU – Maxim Meyer-Horn

Van impossante Main Stages tot duistere clubs: onze Belgische trots Whispering Sons stond de afgelopen overal en verblufte keer op keer met hun zenuwslopende muziek. Hun eerste album is ondertussen al iets meer dan een jaar oud en belandde nog maar net in onze lijst van beste Belgische albums van dit decennium. Dubbel en dik verdiend, want met Image trokken ze door heel Europa en stonden ze in uitverkochte zalen. Ook de Ancienne Belgique was na een fenomenale festivalzomer helemaal uitverkocht en liet zich wederom helemaal in pakken door de Belgische new wave-helden.

Of Whispering Sons op het grote podium van Rock Werchter overeind zou blijven, was een vraag die we ons op voorhand stelden, maar ondanks temperaturen van boven de dertig graden kregen we geregeld kippenvel en wisten we dat deze groep elk podium aankan. Zo geschiedde, want de Ancienne Belgique is de zoveelste zaal die ze aan flarden speelden. Vanaf opener “Fear”, die overigens nog niet is uitgebracht, was het al happen naar adem want onze luchtpijpen werden door Fenne Kuppens vakkundig dichtgeknepen.

© CPU – Maxim Meyer-Horn

Tijd om op adem te komen gaf de Brusselse band ons niet, want met “Stalemate” en “Got a Light” raasden ze maar door. Elke nuance was ondanks het tempo aanzienlijk, want bijvoorbeeld elke ‘Can you feel it?’ kwam aardig binnen. Kuppens leek wel een pitbull die haar tanden in ieders trommelvlies zette en zich niet wou los rukken. In “Performance” werd het nog eens imposanter en waren we daarom het noorden even kwijt, wat in deze context behoorlijk positief is. Zelden zien we zo een innemende performance, die ons bij ons nekvel grijpt en toch zo fantastisch voelt.

Er zijn weinig Belgische bands die zo’n duistere sound creëren en toch zo veel mensen op de been krijgen. Hun goede live reputatie zit daar zeker voor iets tussen, want de band staat er als een dijk. Frontvrouw Fenne Kuppens is een dame van weinig woorden, maar veel daden; elke keer dat ze uithaalde steeg onze bewondering voor de onvergelijkbare zangeres nog eens de hoogte in. De emotie en inleving waarmee ze de nummers ten tonele brengt is waanzinnig adembenemend en blijft fascinerend. Het beste voorbeeld hiervan is “Image”, dat een sterke instrumentale opbouw heeft en zijn apotheose in Kuppens’ weergaloze eindkreet kent.

© CPU – Maxim Meyer-Horn

Het volume zocht de grenzen van het aangename op en oordopjes waren geen overbodige luxe door de hevige bas en drums. “Hollow” hakte hierdoor nog harder op je ziel in en “Waste” verbrijzelde wat er nog overbleef. Het meest begeesteren deed de groep dan met “White Noise”, dat naar onze mening ook een van hun beste nummers is qua spanningsopbouw. Met  “Skin” was er dan toch nog een nummer waarop onze trommelvliezen even een welverdiende pauze kregen en de drums wat minder prominent waren. Het bleef bij die ene keer, want afsluiter “No Image” begon welliswaar ingetogen maar eindigde nog eens met een furieuze mokerslag.

© CPU – Maxim Meyer-Horn

Het grote avontuur begon met het winnen van Humo’s Rock Rally, maar niemand had kunnen voorspellen dat dit project ging uitgroeien tot een van de meest optredende bands uit ons land. Het als dood beschouwde newwave kende door hen een wederopstand en laat iedereen terug verliefd worden op de majestueuze geluiden die in de jaren tachtig hun grootste succes kenden, maar dus aan een serieuze revival bezig zijn. In de volledig volgelopen AB stelden Whispering Sons hun macht tentoon en lieten ze een forse indruk achter. Op naar album twee.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram zijn er nog meer beelden te vinden. Volgen is de boodschap!

13 december 2019

About Author

Maxim Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief