Albums, Recensies

Rex Orange County – Pony (★★★½): Overweldigd door eerlijkheid

Alexander O’Connor, beter bekend als Rex Orange County, had op zijn achttien jaar al twee platen uitgebracht. Best indrukwekkend, zeker aangezien zijn sound heel uniek is en hij steeds al zijn gevoelens blootgeeft. Nu, twee jaar na Apricot Princess¸ is het tijd voor opvolger Pony. Ook daarop is het meteen duidelijk dat Alex het niet altijd even gemakkelijk heeft, maar het tegenwoordig toch voornamelijk probeert om te draaien in een optimistische noot.

Daarin slaagt Rex vooral op “10/10”, “Always”, “Never Had The Balls” en “It Gets Better”. Met telkens een opvrolijkend refrein in combinatie met melodieën en harmonieën die je niet loslaten, creëert de jongeman een sfeer die aanvoelt als een oprechte omhelzing. We willen de zanglijnen al mee beginnen zingen nog voor we goed en wel weten hoe het gaat en betere tekenen van catchiness en aantrekkelijkheid zijn er niet. Zo uitbundig als op “Never Had The Balls” hadden we Rex Orange County nog nooit gekregen en tegen het einde van “It Gets Better” toe wordt het zelfs een beetje musicalhappy. Met deze nummertjes moedigt hij zichzelf aan een glimlach op zijn gezicht te laten verschijnen en dat mist ook zijn effect op ons niet.

Opvallend is ook dat Pony voorzien is van ettelijke sterke details. Bij de afwerking werden duidelijk alle puntjes op de i gezet, want Alexander komt telkens met dé ideale toevoeging aandraven op exact het juiste moment. Dat gaat van een subtiel dubbel klapje, samenzang met zichzelf op “Face To Face” of de experimenteel jazzy toevoegingen in “Laser Lights”. Plots krijgt het geheel dan een opzwepende vibe of worden we verrast door de onverwachte extraatjes. Rex Orange County is heer en meester in het echt boeiend maken en houden van makkelijk in het oor liggende melodietjes.

Vanaf “Pluto Projector” wordt het misschien wel iets te veel. Niet dat de klanken ons tegensteken. Zeker niet, want dit nummer eindigt zelfs nog met een groots moment dat de haartjes op onze armen recht doen staan. Wel worden de teksten vanaf hier met momenten zodanig pijnlijk dat het luisteren in zekere zin niet meer helemaal aangenaam is. Het voelt alsof we een langdurige inkijk krijgen in zijn persoonlijke bubbel en we kunnen concluderen dat het daar allesbehalve rozengeur en maneschijn is. Gevoelens verstoppen moet geenszins, maar soms hebben we het idee dat de nummers zo persoonlijk zijn dat de teksten niet echt voor onze oren bestemd zijn.

Problemen met mannelijke stereotypes, sociale angsten en neerslachtigheid: het wordt allemaal bezongen zonder schroom en zonder er doekjes om te winden. Absoluut een teken van sterkte, maar met zinnen als ‘I wouldn’t wish this on my enemy or anyone else’ of ‘I lost the joy in my face’ komt toch vooral de trieste kant naar boven. Na een tijdje is zijn opbeurende werking van de andere helft van het album daardoor volledig uitgewerkt en wentelen we ons in nostalgische droevigheid zonder nog een uitweg te zien. Intens, misschien net iets te intens…

Gelukkig blijven de liedjes op elk moment mooi klinken en deelde hij vandaag nog mee op zijn Instagram dat het tegenwoordig een pak beter gaat dan zijn teksten suggereren. Met Pony zal hij een hart onder de riem van velen kunnen steken en voor al zijn oprechtheid verdient hij massaal veel F’s in the chat. Een album dat veel gemengde gevoelens oplevert, maar dat kon dan ook niet anders met zo’n thema’s als leidraad. Oef, wat een luisterervaring.

Facebook / Instagram

25 oktober 2019

About Author

Ann Mulleman


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief