Albums, Recensies

Refused – War Music (★★★): Van bepaalde afgoden wordt meer verwacht

Wat kan een band nog betekenen voor de wereld als ze een break achter de rug hebben van veertien jaar nadat ze een van de meest belangrijke (post)hardcore-punk platen hebben gemaakt eind jaren 90? Begin jaren 2000 was iedereen overtuigd dat Refused geen kans kreeg om mooi af te ronden en een goed afscheid te geven aan het publiek. En dat dit publiek alsmaar groeiende was, dat bleek uit de reünie-optredens uit 2012. Tot zover bestaat er weinig discussie rond de band Refused. Anno 2019 blijkt die discussie zich hebben uitgebreid na hun tweede release na deze split.

Om toch nog kort Refused voor te stellen, moeten we teruggaan naar het jaar 1992. Toen maakte Refused nog oldschool-vegan-straightedge-hardcore en klonken nummers als “Pump up the Brakes” en “Everlasting” als ware anthems die voor veel hardcore-fans het ultieme lijflied waren. Later evolueerden ze met het album Songs to fan the Flames of Discontent naar een iets meer metal-geörienteerd geluid wat ze weer veel nieuwe fans opleverde. 1998 betekende het hoogtepunt met het ongeëvenaarde The Shape of Punk to Come en dat bracht Refused iets meer naar moderne post-punk/hardcore. Maar 1998 blijkt later ook hun dieptepunt te zijn met een split halverwege hun Amerikaanse tour.

Zonder geschiedenis geen toekomst, of zoals Godfried Bomans ooit zei: ‘De geschiedenis is het heden, gezien door de toekomst.’ En er is ondertussen natuurlijk veel gebeurd. De wereld is in die twintig jaar tijd aardig veranderd, maar de teksten die Dennis Lyxzén weet te schrijven, zijn nog steeds van dezelfde ondertoon. En na twintig jaren blijken deze teksten nog steeds zeer actueel en onheilspellend juist te zijn. Op deze politieke ondertoon wordt verder geborduurd. De teksten hanteren nog steeds dezelfde revolutionaire ideeën en het lijkt alsof Refused een album heeft opgenomen dat kan dienen als lofzang voor de revolutie die ze hebben uitgestippeld. Tot zover is er dus weinig veranderd.

Muzikaal gezien is er wel wat veranderd. De uitgesponnen nummers die zo fantastisch uitgewerkt waren op The Shape of Punk to Come zijn nu wat meer rechttoe rechtaan. War Music is wat meer punk-rock-metal gericht en dat geeft wat kortere nummers die zonder enige luisterbeurten ook al goed in het oor liggen. Iedereen die destijds Refused zo een warm hart toedroeg, weet dat juist die gelaagdheid de sterkte was van dat album. Helaas moeten we, net zoals bij de plaat Freedom uit 2015, vaststellen dat deze x-factor ontbreekt op dit album. En laten we eerlijk zijn, Freedom bracht niet het verwachtte resultaat voor veel fans.

Natuurlijk zit die verwachting er net voor veel tussen. Veel fans verwachtten toen, en nu ook nog, een vervolg van The Shape of Punk to Come. En eigenlijk is dat gewoon niet eerlijk tegenover de band. Waarom zou je ooit gestopt zijn om dan zoveel jaren identiek hetzelfde te doen. Want deze plaat is gewoon ook een goede plaat, die gewoon niet aan de verwachtingen voldoet van veel fans. Leuke, hoekige riffs, moordende drums en klok van een stem (ook al schreeuwt ze het ooit uit) en meestal catchy nummers. Die catchy nummers waren in het verleden ook anders.

Eigenlijk is er muzikaal weinig slecht aan te vinden, maar het blijft natuurlijk wel Refused. En daar verwachten we meer van. De gelaagdheid en complexiteit heeft plaats gemaakt voor toegankelijkheid en catchy, korte nummers. Jammer voor de oudere fans, maar ook hier kiest Refused resoluut voor zijn eigen, revolutionaire weg. War Music komt uit op 18 oktober via Spinefarm Records.

Op 7 november kan je Refused live bezig zien in de AB in Brussel, samen met Thrice. Voor tickets van deze show, klik je hier.

Facebook / Website

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

18 oktober 2019

About Author

Wouter Vandeweyer


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief