Sjock 2025 (Festivaldag 2): Tussen puntmutsen en hanenkammen

Zo’n dagje Sjock, dat smaakte naar meer. Het Kempense festival had ons op de eerste dag op onze wenken bediend met het nodige gitaargeweld in de vorm van Itches, Sha-La-Lees en CRACKUPS, terwijl Melissa Etheridge en Danny Vera met hun afwisseling ons smakenpallet net wat deden verfijnen. Ook op de tweede dag waren er genoeg muzikale noten te verorberen, waarbij de harde toch wel het lekkerste smaakten. En gelukkig kregen we die met optredens van The Bouncing Souls, Tangled Horns en headliner Refused meer dan voldoende voor onze kiezen.

GNOME @ Mainstage

Puntmutsen klaar, rocken maar! Met GNOME stond er namelijk meteen een piekfijne band op de planning. Met rode, gespitse mutsen op de oren liet het al snel het achterste van zijn tong zien en vuurde het de ene na de andere riff af op de trommelvliezen op het veld. Wel kon je merken dat de warme middagzon enigszins invloed had op de stemming van het publiek, want waar de uit de kluiten gewassen kabouters flink gas gaven, hielden de toeschouwers zich behoorlijk tam. “Duke of Disgrace” en “The Ogre” passeerde met de nodige kunde voorbij, maar de vonken sloegen nooit over tot aan de andere kant van de stagebarriers. Toch was de sterke afsluiter “Ambrosius” die voor wat actie op het veld zorgde, maar veel verder dan enkeling die uit zijn bol ging kwam het niet.

CIVIC @ Mainstage

We waren maar wat benieuwd hoe CIVIC live overkwam. Het pas uitgebrachte Chrome Dipped brak namelijk niet de hoeveelheid potten die je als band zou willen breken en was daardoor maar wat flauw, waardoor we wel eens wilden weten hoe de vork tijdens een optreden in de steel zat. Het antwoord kregen we al vrij snel, want de eerste kwart werd vooral gebruikt om het nieuwste werk tentoon te stellen. “The Fool”, “Chrome Dipped” en “The Hogg” kwamen als triovorm ten gehore en hoewel er zeker meer venijn in zat dan op plaat, maakte de groep zelden tot nooit echt een stevige indruk ermee. Ook na dat kwart bleef CIVIC met nieuw werk strooien, maar dat bleek eveneens niet voor vlammen te zorgen. Nee, de band speelde degelijk, maar echte actie was er niet te beleven.

The Darts @ Bang Bang Stage

Wat een stuiterbal is die Nicole Laurenne. De frontvrouw van The Darts stond werkelijk waar geen seconde stil op de planken van de Bang Bang Stage en was daarmee een opvallende verschijning in het voor de rest redelijk vlak optreden. Waar de zangeres namelijk excentriek was, was de sound best gewoontjes en haalde het zelden echt heftige capriolen uit. De rauwe garageklanken waren degelijk en het publiek deed gretig mee met de show van het viertal, maar de echte ontstekingsvlam ontbrak. Prima tussenvermaak, dat wel, maar daarmee is alles wel in één klap gezegd.

The Bouncing Souls @ Mainstage

Waar aan het begin van de middag vooral de puntmutsen het zicht aan de Mainstage domineerden, waren het tegen de avond de hanenkammen die boven het veld uitstaken. Niet gek ook, want rond een uur of acht was het aan The Bouncing Souls om het tempo opnieuw stevig op te krikken. De Amerikaanse punkveteranen draaiden hun hand niet om voor een energieke set tjokvol meebrulbare refreinen en aanstekelijke akkoorden, waarbij klassiekers als “Hopeless Romantic” en “True Believers” voor de nodige vreugde en euforie zorgden. Als een jong veulen dartelde de inmiddels vijfenvijftigjarige frontman Greg Attonito over het podium en stak daarmee het publiek aan, dat op zijn beurt antwoordde met crowdsurfers en massa’s moshpitters. Nee, het enige dat recht bleef staan waren de hanenkammen, want de rest werd volledig omvergewalst.

Tangled Horns @ Bang Bang Stage

Was de frontvrouw van The Darts een energiebom op speed, dan konden we hetzelfde zeggen over Tim Van de Plas. De frontman van Tangled Horns slingerde zich met evenveel kracht doorheen de set als zijn podiumvoorganger, maar liet dat wel gepaard gaan met een sound die net wat meer vlees op de botten had. De Kempenaars vonden namelijk al snel de juiste bouwstenen om een donderende geluidsmuur te bouwen en lieten die vervolgens met volle kracht op de bezoekers neerstorten. “Tick” en “Pissing in the Wind” kwamen als vuistslagen uit de boxen en deden het stof rond de Bang Bang Stage meermaals opwaaien, terwijl hun cover van “Kick Out the Jams” voor de genadeslag zorgde.

Turbonegro @ Mainstage

Er was geen enkele band die meer zichtbare fans op het terrein had als Turbonegro. Van het frietkraam tot aan de bar en van de moshpit tot aan de backstage, overal waar we keken doken de blauwe spijkerjassen met het beruchte Turbojugend-logo op. Geen twijfel mogelijk dus wie hier de hoofdleverancier was, want zodra cultband Turbonegro het hoofdpodium betrad en “Hurry Up & Die” als opener afvuurde, veranderde de wei in een waar schouwspel van crowdsurfers, moshpitters en juichende Turbojugend-soldaten die als één front de teksten meebrulden.

Aan kop stond frontman Anthony Madsen-Sylvester, of ‘The Duke of Nothing’ voor de vrienden, die zijn rol als ceremoniemeester bijzonder ernstig nam. Wanneer hij zijn aanstekelijke teksten niet uitspuwde alsof hij er vies van was, zwaaide hij met vlaggen, jutte hij het publiek nog wat verder op of deelde hij dad jokes uit die soms maar net de ondergrens aantikten. Daarbovenop kwam ook nog eens een sterke muzikaal geluid, waarbij klassiekers als “All My Friends Are Dead” en “Get It On” de grond van deden denderen. Het was een feest in denim, zweet, maar vooral plezier, waarbij Turbonegro nog maar eens onderstreepte waarom het zo’n cultstatus geniet. Zo erg zelfs dat wij bijna deden overwegen om ook maar zo’n te kekke blauwe jas aan te schaffen en luidkeels “I Got Erection” mee te scanderen.

The Devil Makes Three @ The Titty Twister

Wie een beetje door ons verslag scrolt, ziet al snel dat we steeds twee podia aandoen. Toch beschikt Sjock ook nog over een derde en wel een gigantische tent in de vorm van The Titty Twister. Het huis van de blues, country en americana. Niet bepaald de genres waar we onze kennis in hebben dus vermeden we het podium vaker dan eens, maar voor The Devil Makes Three maakten we op het einde van de avond een uitzondering. De groep uit Santa Cruz was immers een tip van de organisatie en met een omschrijving van countrypunk begon het toch wel in ons vaarwater te komen.

Toch wist The Devil Makes Three die verwachtingen zelden waar te maken. De band bracht amper iets van zijn punkzijde en hield het daardoor vooral bij country, maar de spannende zijde van het genre raakte het nooit aan. Het was cowboymuziek voor een spaghettiwestern, waarbij de ventilator vooraan het podium spectaculairdere acties in huis had dan de band zelf. Nee, we voelden hem niet en dat begon na een tiental minuten toch redelijk aan ons te knagen. Alleen jammer dat de band daarna nog een vijftigtal minuten over had.

Refused @ Mainstage

Refused is bezig aan zijn laatste ronde en dat zullen we geweten hebben. De groep besloot afgelopen jaar dat het wel welletjes was geweest en plande nog één groot afscheidsoptreden in, maar moest die helaas cancelen omdat frontman Dennis Lyxzén geheel onverwacht werd getroffen door een hartaanval. Inmiddels is de Zweed weer op de been en dus wordt het afscheid toch nog in ere genomen en wel met één laatste tour langs de Europese velden.

Ook Sjock kreeg de eer om nog één keer getuige te zijn van de legendarische band. Dat bleek achteraf een ware schot in de roos, want de groep kreeg vanaf de eerste minuut alle toeschouwers mee en wist perfect om te gaan met de laatste restjes energie die nog in het publiek aanwezig was. Op het podium was een zichtbaar grotere brok aan energie aanwezig. Lyxzén danste, draaide en tuimelde namelijk als vanouds over het podium, terwijl hij zijn microfoonkabel als een lasso in de rondte zwierde. Tussen de nummers door kon hij het uiteraard niet laten om het publiek een geweten te schoppen met het nodige feitendrukkerij over alles wat slecht is aan onze grote, blauwe bol. We leven immers in een tijd waarin er meer fout dan goed gaat in de wereld, dus de man nam uitgebreid zijn tijd, om vervolgens het gas vol open te draaien met het nietsontziende “Blood Red”.

Refused hield het tempo strak, het geluid messcherp en de boodschap vlijmscherp. Met The Shape of Punk to Come als grootste wapenfeit werden de kleppers van toen aan een razend tempo door de weide geknald. “Liberation Frequency” klonk nog even krachtig als decennia terug, terwijl “The Deadly Rhythm” de moshpit volledig opentrok. Tegen de tijd dat knaltrack “New Noise” werd ingezet, moest Refused niemand meer overtuigen dat het de perfecte afsluiter van een dagje Sjock was. De show die de groep gisteren gaf was namelijk eentje voor de geschiedenisboeken, alleen wel jammer dat we als bittere nasmaak de gedachte hadden dat dit ook meteen de laatste ooit ging zijn.

Vandaag trekken we nog één keertje naar het gitaarfestival en wel voor bands als Gull House, Wine Lips en de grootste ster van de dag: Wolfmother. Tickets zijn nog verkrijgbaar aan de kassa en er is nog gewoon drank in huis, dus reden genoeg om af te komen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.