Live, Recensies

Jordan Rakei @ Ancienne Belgique (AB): Ambachtelijke grooves en een stem als boter

Jordan Rakei

Helemaal storm liep het nog niet in de Ancienne Belgique voor Jordan Rakei. De Nieuw-Zeelander bouwt gestaag aan zijn carrière, maar bij gebrek aan een echte monsterhit waren het nog vooral de hippe vogels en de soulfanaten die afzakten naar Brussel. Met drie knappe albums op zijn palmares, waaronder het recent uitgekomen Origin, heeft hij nochtans een fijne discografie uitgebouwd, die het midden houdt tussen hip-hop beats, jazzy arrangementen en bijwijlen erg dansbare, bijna Caraïbische melodieën.

In zijn voorprogramma speelde de ietwat bedeesde Arlo Parks, een Londense soulzangeres die puur op charme de tent probeerde op te warmen. Met haar zachte stem en licht verteerbare nummers slaagde ze daar behoorlijk in, zonder ooit veel meer te doen dan dat. Een fijne stem om even bij weg te dromen, maar om nu te zeggen dat we haar nummers echt onthouden hebben, zou een brug te ver zijn. Na een klein half uurtje ruimde de Britse alweer plaats voor de kiwi hoofdact van de avond.

In een gordijn van mist kwam Jordan Rakei het podium op gewandeld. Zakelijk en autoritair zette hij een aantal loops klaar, waarna hij lanceerde met een zwoel “Mad World”. Meteen komt ook de stem van de verder onopvallende Nieuw-Zeelander in al zijn kracht naar voren – zacht, warm en boordevol soul. Met welk kwaaltje je ook in de zaal stond, Rakei had er een zalfje voor klaar. Kippenvel. Ook het gezapige “You & Me” wist te bekoren, en een ingetogen versie van “Sorceress” liet iedereen even wegdrijven in een wolk van feel good. Bij momenten doet Rakei met zijn stem denken aan een soort vrolijke broer van James Blake – gaat zijn stem door merg en been, en legt hij daarna een pleister op de wond. Erg sterk.

Voor de franjes of de lichtshow moest je niet in de Ancienne Belgique zijn – Rakei en de zijnen zijn bovenal muzikanten, die zich puur op muzikale merite wilden onderscheiden. Dat lukte ook aardig – in golven rolde de stem van de zanger over het publiek, dat zich maar wat graag liet meedeinen op de zachte groove. Onmiskenbaar was die van kwaliteit, maar wie lang ligt te dobberen, dreigt af en toe wat weg te soezen. Even waren we al verdwenen in een staat van melancholie wanneer Rakei het uitermate dansbare “Say Something” dropte. Eindelijk kwamen de dansbenen boven bij het publiek, dat in een voorzichte white boy shuffle de remmen loste. Verdere hoogtepunten kwamen met “Add The Bassline”, een funky en sexy nummer in al zijn eenvoud, en het zinderende “Wildfire”.

Zelfs Rakei zelf ontdooide even, en liet nog een rist oude nummers los op het publiek terwijl hij ging praten over Mario Kart en samenzweringstheorieën. Net wanneer het feestje naar een hoogtepunt begon op te bouwen, liep het alweer op zijn einde. De decibels schoten de hoogte in tijdens het applaus, maar ergens bleven wij toch ook achter met het gevoel dat het échte hoogtepunt nog moet komen. Ook al klonk het geheel muzikaal af, dan stond hier tegenover dat het soms ook te gepolijst, te clean en te vertrouwd klonk. Maar met zo’n stem zijn we het bijna zeker – bij zijn volgende passage is Rakei geen pre-party meer, maar één groot feest.

6 oktober 2019

About Author

Tom Dinneweth Woorden zeggen niet alles, maar je kan er meer lezen op www.steedsdichter.be


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief