Albums, Recensies

DAMMIT – S/T (★★★): Mooie start in het wereldje van de skatepunkers

Een band beginnen ontstaat uit liefde voor muziek gecombineerd met vriendschap. Dat is hoe het zou moeten zijn en dat is hoe veel bands ook effectief begonnen zijn. Als we het punkrockgenre van DAMMIT onder de loep nemen, dan kan het niet anders dan dat deze twee ingrediënten aanwezig moesten zijn voor deze start. Punkrock bestaat grotendeels uit plezier en pintjes drinken en als we geluk hebben komen er nog maatschappelijk relevante teksten aan te pas. Off we go!

DAMMIT is een punkband gevestigd in Sint-Niklaas die de muziekwereld is beginnen verkennen in 2017. Ze begonnen inspiratie te halen uit verschillende plaatsen en mensen om zich uit te drukken. Met Tristan Rombaut op de hoofdzang en gitaar, Thibaut Mees op de achtergrondzang en bas en Billy Andriessens op de drums groeiden deze oude vrienden die elkaar op de middelbare school ontmoetten uit tot een gepassioneerde band.

Het tempo wordt onmiddellijk bij de eerste toon vastgelegd en zal enkel verlagen in de rustige passages. We wanen ons snel terug in de jaren negentig, toen Fat Wreck Chords en Epitaph hoogdagen vierden. “Ponder” opent deze ep en dat is ongeveer de samenvatting van wat je kan verwachten van deze heren. Een leuk refreintje met een goede melodie. De stem zingt nogal ingehouden en daar mag het beest af en toe wel eens losgelaten worden. Als de muziek rustiger wordt, lijkt dat goed te lukken.

Wat een absoluut hoogtepunt op deze ep genoemd mag worden, is “Crescendo”. Een snel nummer waar alle schroom wordt achtergelaten. En zo horen we punkrock het liefst. Tel daarbij het zeer leuke baslijntje en je krijgt zowaar een uitstekende punksong. Een minuut en 42 seconden, meer moet dat niet zijn. “Puppy Love” tapt uit een iets langduriger vaatje, maar klinkt wel in dezelfde lijn. Het leuke is ook dat ze er af en toe een technisch hoogstandje tussen wringen. Plezante nummers die de noemer punkrock alle eer aan doen.

Toch gaan we even een kritische noot plaatsen. “Morose” is een goed gebracht, rustig nummer, maar toch lijkt het een beetje verloren te gaan tussen al dit geweld. De aanwezigheid van violen en piano zijn aanvullend goed, maar toch had dit beter gestaan op een andere plaat. Niet het sterkste nummer, al mag het er zeker zijn.

Met een debuut-ep als deze zouden vele punkrockbands zeer blij zijn. Is er dan geen ruimte voor verbetering? Natuurlijk wel, maar een band zonder groeiproces lijkt niet mogelijk. Vanaf vandaag kan je deze plaat verkrijgen en ongetwijfeld zal deze band nog wel wat touren. We wensen deze jonge snaken ontzettend veel succes toe!

Facebook

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

11 september 2019

About Author

Wouter Vandeweyer


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter