Live, Recensies

Sziget 2019: Festivaldag 1 met oa. Ed Sheeran, Frank Turner en Of Mice & Men

Over de iconische brug stappen we het Óbudaì eiland op. Een oase van groen in het midden van de Donau, hartje Budapest. “The Island Of Freedom” lezen we in het groot aan de ingang, en zodra we die gepasseerd zijn zien we ook waarom. Tentjes staan hier her en der opgezet, onder de bomen, op de grote weides en vreemd genoeg ook vlak naast verschillende podia. Dit bruisende eiland is het sprookjestafereel voor zeven dagen muziek, theater, circus en zo veel meer… We zijn klaar voor een week Sziget.

© CPU – Nathan Dobbelaere

We lazen eerder deze week dat Ed Sheeran het record op zijn naam mag zetten van meest opbrengende tour ooit, waarmee hij U2 de loef afsteekt. Dat de Brit immens populair is, merkten we bij het toetreden van het festival. Sold out stond aangegeven op de schermen en dat zagen we duidelijk aan de ellenlange rijen van mensen die stonden aan te schuiven om hun bandje op te halen. Sziget kennende betekende dat ook een veel te drukke dag op het terrein.

Echter was Ed Sheeran niet het enige wat te bewonderen viel op dag één van het festival. Frank Turner & The Sleeping Souls bracht heel wat mensen aan het dansen. De moderne folk punk troubadour releaset volgende week z’n achtste album No Man’s Land. Een album over dertien sterke historisch vrouwen vergezeld door een podcast waarin hij de nummers dieper toelicht. “Jinny Bingham’s Ghost” is het eerste nummer van die plaat die we live te horen krijgen. Toch zijn het de oudere nummers die de sfeer doen losbarsten. “Photosynthsis” wordt gevolgd door “Polaroid Picture” om daarna “Plain Simple Weather” te horen te krijgen. Genoeg om de menigte uitbundig te zien worden en kleine moshpits te doen ontstaan. Afsluiten doet hij zoals gewoonlijk met “Four Simple Words”. ‘I want to dance’, zingt Turner. En wij doen gewoon mee.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Op de Main Stage was het vervolgens de beurt aan Jain. De Française brengt hedendaagse popsongs en heeft daarvoor enkel een kleine draaitafel mee gebracht. Een grappig zicht op zo’n gigantisch podium. Uitgedost in een blauwe overal bracht ze enkel nummers van haar twee albums Zanaka en Souldier.

Jain was natuurlijk niet de enige die het podium alleen betrad. Omstreeks 21u30 leek het alsof alle 95.000 bezoekers die op het eiland aanwezig een plaatsje probeerden te bemachtigen aan de Main Stage voor de koning der singer-songwriters: Ed Sheeran. Het was echter zo druk dat het ook voor ons onmogelijk was om ergens een plekje te vinden waar we de one-man-band aan het werk konden zien.

Op Instagram zagen we verschillende filmpjes opduiken waarbij het duidelijk was hoe de organisatie van Sziget de drukte had onderschat. Barmannen helpen panikerende mensen over de toog om ze zo veilig weg te brengen. Vele reacties op het Facebookevent laten ook blijken dat de uittocht na Ed’je z’n concert een regelrechte ramp was. We zijn dan ook blij dat we besloten hadden, om na een halve poging een glimp van hem op te vangen, richting de A38 trokken om naar de metalcore van Of Mice & Men te gaan kijken.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Een vreemde keuze van het festival om de Amerikanen van OM&M op dag één te programmeren aangezien er geen enkele andere metalband te bespeuren viel. In combinatie met de populariteit van Ed Sheeren, resulteerde dit dan ook in een lege tent. Nochtans onterecht. Sinds het vertrek van frontman Austin Carlile was het even onduidelijk hoe het bestaan van de band kon worden verder gezet. Bassist & clean vocalist Aaron Pauley moet echter niet onderdoen voor Austin en bleek een perfecte vervanger te zijn. Na even beide jobs te combineren, werd voor deze tour een extra bassist aangeworven zodat Aaron zich volledig op de vocals kon concentreren.

“Warzone” & “Defy” kwamen beide van de laatste plaat waar Aaron alle vocals op zich nam, maar ook “Would You Still Be There” en “O.G. Loko” klinken perfect. Desondanks de lage opkomst, liet het publiek zich niet aan het hart komen om stevig door te beuken en enkele moshpits te starten.

Vermoeid verlieten we het eiland en trokken we richting het hotel. Nog zes dagen te gaan, maar hopelijk zijn die toch net iets minder druk.

8 augustus 2019

About Author

Nathan Dobbelaere


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter