Albums, Recensies

The Get Up Kids – Problems (★★★½): Evenwichtsoefening die verrassend goed uitkomt

Zonder verleden is een toekomst onmogelijk. Soms willen we wat lang in het verleden blijven hangen en dat noemen we dan mijmeren. Af en toe mijmeren mag, want wat is er mooier dan even zielig naar het verleden hunkeren? Maar, en nu komt de aap uit de mouw, we moeten vooruit. Altijd teruggrijpen naar het verleden maakt je de zaniker van het gezelschap. En eerlijk, wie wil dat nou zijn?

The Get Up Kids zijn terug! Deze vijfkoppige band uit Kansas beleefde zijn hoogdagen in de late jaren negentig. Ze waren toen een van de grotere groepen in de ‘tweede golf’ van de emo, samen met bands als Sunny Day Real Estate, Piebald en The Promise Ring. In 2005 zijn ze een tijdje gesplit, maar in 2008 kwam de groep terug samen. Het zwaartepunt ligt duidelijk bij de eerste twee albums en vooral Something to Write Home About uit 1999 is een ware klassieker geworden. We zijn nu twintig jaar later en het lijkt erop dat ze een reden hebben om te vieren.

Anno 2019 geven ze zichzelf een nieuwe kans en omschrijven ze zichzelf als de Get Up Kids 2.0. Het gevoel dat hun fanbase bestaat uit twee delen, is voor hen altijd een storend element geweest. Fanbase één blijft zweren bij de jaren negentig en wil niets anders dan de twee eerste albums. Fanbase twee is kleiner, en kan alles van deze band smaken. Dit album probeert fanbase twee uit te breiden. Laten we hopen dat er van die groep nog mensen zijn die dit album een kans willen geven, want na een paar luisterbeurten blijven er aardig wat nummers in het geheugen liggen.

De melodieën, oprechte teksten en het energetische punkgedreven geluid van de Get Up Kids hielpen hen om bij de release van hun eerste platen een ​​van de meest populaire bands van het moment te worden. In de loop der jaren verschoof hun geluid naar een volwassener benadering. Ze toerden met bands als Jimmy Eat World, Green Day en Weezer en dat hoor je ook wel aan dit album. De snelheid van de jaren negentig wordt er deels uitgehaald en wordt vervangen door iets meer intimiteit en ook opvallend meer piano. Humor is nog wel steeds aanwezig, zeker wanneer je een nummer tegenkomt dat “Lou Barlow” heet.

Het album is een delicate evenwichtsoefening geworden tussen wat vroeger was en wat er nu is. Er zijn een aantal nummers die echt doen denken aan vroeger. Nummers zoals “Sattelites”, “Lou Barlow” en “Symphony of Silence” zouden zomaar twintig jaar terug een regelrechte hit kunnen zijn. Nummers als “The Problem Is Me”, “Your Ghost Is Gone” en “Common Ground” zijn wat meer uitgesponnen nummers die meer tijd vragen. De balans slaat nergens door, wat het een goed samengesteld album maakt. De jaren negentig zijn nooit veraf, maar toch hoor je, zonder verwijtend te klinken, de natuurlijke evolutie die elke band doormaakt.

Eigenlijk kunnen we het niet mooier samenvatten dan zanger Matt Pryor: ‘Als je dit album niet goed vindt, dan hou je waarschijnlijk niet van The Get Up Kids.’ Dat kunnen we alleen maar beamen. Na het uitbrengen van hun langverwachte ep Kicker in 2018, zijn ze terug met een nieuw album, hun eerste sinds 2011. Geproduceerd door Peter Katis (The National, Interpol, Gang of Youths) zal dit album de band verder doen heropleven op de energie en emotie die ze terugvonden op Kicker. Op 9 mei kwam de band het album voorstellen in de Zappa in Antwerpen. We zijn benieuwd of ze daar ook zoveel energie uitstraalden als op het album.

Facebook

10 mei 2019

About Author

Wouter Vandeweyer


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter