Features, Interviews, Uitgelicht

Interview SONS: “Knallen tot we er zelf van moeten overgeven”

De Nieuwe Lichting winnen, het legt de meeste bands geen windeieren. Zo ook SONS niet. De groep uit Melsele brengt op 19 april Family Dinner uit. Wij mochten gezellig bij Jens en Robin van SONS aanschuiven om het eens te hebben over De Nieuwe Lichting, de nieuwe plaat en de rooskleurige toekomst van de band.

Heren, jullie waren winnaar van De Nieuwe Lichting. Hoe heeft dat jullie leven veranderd?

Jens: Het heeft deuren letterlijk open gestampt!

Robin: Je krijgt opeens een enorme hoeveelheid aan aandacht als je wint. Je staat van de ene op de andere dag in the picture. Plots kan je overal spelen. Op dat moment hadden we met vier gezegd: “Nu moeten we ervoor gaan.” We hebben dan de hele zomer overal opgetreden.

Jens: We begonnen pas in 2016 met SONS. Wij zijn allemaal jeugdvrienden die muziek maakten, maar het duurde even voordat we eindelijk echt samenkwamen. Wij waren vier jonge gasten die van niets wisten. Gelukkig hebben we door De Nieuwe Lichting veel geleerd.

Wat leer je dan?

Jens: Plots krijg je aandacht, niet alleen van het publiek, maar ook van bookers, managements en dan gaat de bal aan het rollen. Studio Brussel laat je vrij, maar het is wel dankzij hen dat die aandacht er was. Zelfs nog voor we De Nieuwe Lichting wonnen, kreeg ik telefoon van Noisesome, ons huidig management. Zij en de mensen rondom ons hebben ons heel erg gesteund.

Robin: Je merkt direct dat je niet alles zelf kan bolwerken. Opeens krijg je langs alle kanten aanvragen en wordt het gewoon te veel.

Jullie speelden deze zomer op Rock Herk, de Lokerse Feesten en zelfs op Rock Werchter. Hoe was het om opeens op de Main Stage van Werchter te staan?

Robin: De eerste keer dat ik pas echt besefte dat ik op Werchter stond, was toen we aan het lunchen waren en Jack White doodleuk voorbij liep. Wij kwamen daar met onze kleine versterkers aan en moesten alles klaarzetten terwijl de crew van Pearl Jam al alle lichten aan het klaarzetten was. Op dat moment besefte we: “Shit, het is for real…”

Jens: Het optreden zelf herinneren we ons niet meer zo goed, puur door de adrenaline. Er was ook heel veel volk voor ons uit hun tent gekropen, dus het voelde waanzinnig om daar op die weide te spelen.

Jullie speelden dankzij De Nieuwe Lichting al 72 show in totaal. Vanwaar haalden jullie dan nog de tijd om een plaat te maken?

Robin: Na die drukke zomer hebben we ons twee maanden opgesloten in ons repetitiekot en aan nieuwe nummers gewerkt. Het eerste nummer dat uit dat proces voortkwam, was “Family Dinner”. Dat nummer heeft alles in gang gezet. Daarom dat het ook de titel van onze eerste plaat is geworden.

Jens: Ik denk dat heel het proces van nieuwe nummers schrijven tot ze opnemen in de studio ongeveer twaalf weken heeft geduurd. De nummers kwamen vrij snel. We zitten met vier heel erg op dezelfde golflengte en daardoor konden we – in het gezelschap van enkel pintjes- soms op één nacht een nummer schrijven. Dikwijls hadden we maar een gitaarriff nodig en maakten we er samen een song van.

Waarom kreeg de song en daarna ook de plaat de naam Family Dinner?

Robin: Het idee werkt nogal contrasterend hé. Onze plaat is niet direct de muziek die je oplegt tijdens een familiediner. De woorden rolden er tijdens het schrijven van de song zo uit en net die tegenstelling vonden we wel grappig.

Jullie konden ook mooie producers strikken zoals Reinhard Vanbergen (Das Pop) maar vooral Michael Badger-Taweel die eerder al met King Gizzard & The Lizard Wizard samenwerkte. Hoe kreeg je hem te pakken?

Robin: Vanuit Australië had Badger-Taweel al voor de Belgische band The Spectors gemixt. The Spectors hebben hetzelfde management als wij. Hij was dan eens in België bij Marieke (Hutsebaut, oprichtster van The Spectors) op bezoek. Zij had hem meegenomen en het klikte direct. Daarna namen wij hem mee op café en later werd het feestje gewoon thuis verder gezet. Hij heeft ook de hele week met ons in de studio gezeten. Voor hem was het een meerwaarde om ons opnameproces te volgen om erna alles te mixen.

Jens: We hebben er nu nog veel contact mee. Voor ons is het soms toch nog wat surreëel dat net hij onze plaat producete, want we zijn grote fan van King Gizzard & The Lizard Wizard. (lacht)

Wat is dan juist de invloed van Badger-Taweel en Vanbergen ?

Robin: Onze producers hebben invloed op ons gehad, maar de structuur van de nummers is helemaal van ons. Het zijn onze songs.

Jens: Ik had wel verwacht dat een producer meer invloed ging hebben, maar als we ergens aan twijfelde werd er vooral gezegd: “Vooral uw eigen ding blijven doen.” “Sneaky Snake” kreeg bijvoorbeeld wat meer om het lijf. De sound van de plaat werd rijker. Zo werd er een ros centje op een cimbaal geplakt en kreeg onze drummer plots een bestekbak. Er zit ook ergens een viool in verstopt, wat dan weer duidelijk de invloed is van Reinhard Vanbergen.

We hadden het al over King Gizzard & The Lizard Wizard, maar zijn er nog andere invloeden die we op Family Dinner kunnen terugvinden?

Robin: Tuurlijk mag je King Gizzard & The Lizard Wizard niet vergeten, maar ook Ty Segall en The Oh Sees zijn belangrijk. Toch proberen we echt ons eigen ding te doen. Er zijn ook heel veel invloeden van vroeger. We luisteren veel naar seventies hardrock zoals Led Zeppelin en Black Sabbath. Die invloeden zijn geen leidraad, maar we zijn daar allemaal zo’n fan van dat ze er onderweg wel ergens moeten ingeslopen zijn.

Jens: Zo kan je soms een solo spelen en zegt heel de band dat het een echte Stooges-solo is, zonder dat je dat bewust doet. Het is meer op die manier dat we muziek maken.

Op Family Dinner horen we dat jullie harde gitaren ook zacht kunnen spelen zoals “I Need A Gun” en “Skin” Waarom kozen jullie ervoor om op de plaat het tempo af en toe te laten dalen?

Robin: Live zijn we echt wel een band die hard wil scheuren, maar op plaat hoeft dat niet per se. Onze muzieksmaak is breder dan dat. We luisteren ook naar bijvoorbeeld tragere psychedelica. We wilden het perspectief verbreden en ook experimenteren op onze plaat.

Jens: Het laatste nummer “Sneaky Snake”, wat totaal anders is dan je van ons gewoon bent, is zelfs een heel oud nummer van ons. Als we repeteren gaat het van blues tot hardcore. Voor ons is “Sneaky Snake” evenveel SONS als “Ricochet”. We wilden onze eerste plaat niet volsteken met punk, ondanks dat iedereen dat misschien wel verwacht.

Vinden we die songs dan live ook terug?

Jens: We hebben het al wel geprobeerd om live iets rustigere nummers te spelen, maar dat voelde niet zoals het zou moeten. Tijdens een optreden willen we knallen totdat we er bijna zelf van moeten overgeven. Momenteel zijn die tragere nummers enkel voor op de plaat, maar we gaan het natuurlijk nooit uitsluiten.

Jullie komen jullie debuutalbum voorstellen van Het Depot, de Ancienne Belgique, de Vooruit, Down The Rabbit Hole tot zelfs in IJsland. Wat mogen we van die shows verwachten?

Robin: Vooral hard scheuren. In het Depot, waar we onze releaseshow geven, gaan we in het midden van het podium spelen met al de mensen mee erop en rond ons. Ik kijk vooral uit naar onze show in de AB. Dat is echt een jongensdroom die uitkomt. We hebben er zin in.

Jens: Het viel ons op dat zelfs in Nederland mensen naar ons komen kijken en vooral onze songs kunnen meezingen. Zo speelden we al op Eurosonic in Nederland, een ontdekkingsfestival waar veel bookers naar komen kijken. Daardoor staan we binnenkort in Zwitserland en IJsland. Wel spannend natuurlijk. Of ze daar alles gaan meezingen, betwijfel ik. (lacht)

De komende maanden speelt de band heel wat shows, voor een volledig overzicht bezoek je best hun Facebookpagina.

17 april 2019

About Author

Arno De Meulder


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter