Albums, Recensies

Feels – Post Earth (★★★½): Indiepunkers die niet snel zullen verdrinken

Vrouwen aan de macht! Nooit eerder hebben zoveel vrouwen zich een gitaar aangemeten en zich op de frontstage gaan moeien met al het testosteron-gehalte. Eindelijk! Tot zover de discussie of er nog meer vrouwen moeten zijn als muzikant. Want uiteindelijk komt het erop neer dat iedereen die zich geroepen voelt, dat mag doen. Dat mag gewoon iedereen zijn die de muziekwereld een warm hart toedraagt, al is het een parkiet. We gaan het daar nu niet over hebben, maar wel over de kwaliteit van de muziek.

Dus, Feels is een 4-koppige band bestaande uit drie vrouwen en één mannelijk lid (oh boy) uit LA. Ze omschrijven zichzelf als ‘psych punk grunge post future rock + roll whatever band’, en dat dekt de lading zo goed als mogelijk. Frontvrouw Laena Geronimo stuurt samen met singer-songwriter Shannon Lay grotendeels de band. Hun in 2016 uitgebrachte titelloze debuut, werd geproduced door Ty Segall en uitgebracht op Castle Face, het indie-label van Oh Sees-frontman John Dwyer. Vandaag brengt Feels hun volgende album Post Earth uit via Wichita Records.

Al fronsend lees je dan ‘psych punk grunge post future rock + roll whatever band’ en dat is inderdaad moeilijk te bevatten. Feels laat zich duidelijk niet graag in een hokje steken. Maar dat is iets wat de laatste tijd door veel bands wordt gedaan. Er wordt weinig voor een directe richting gekozen, maar meer voor een aantal invloeden. Deze invloeden zijn inderdaad netjes verdeeld over grunge en punk met inderdaad ook wel wat post-punk en rock ’n’ roll invloeden. Dit zijn ook zo van die bands die je op bijzonder veel affiches kan plaatsen zonder dat er gezichtsverlies geleden wordt.

Feels neemt je mee op een gevarieerde trip die nooit gaat vervelen. De stem is wel zeer bepalend en door deze stem doet het denken aan Le Butcherettes. Maar dan toch wel met een andere insteek. Hier merk je meer de post-punk invloed die het volledige album wordt gebruikt als leidraad. En die leidraad doet het album prima werken. Leuke deuntjes die worden gespeeld door een band die zich weinig laat zeggen. Zo is de titeltrack “Post Earth” een goed voorbeeld van een geniale baslijn die als kapstok wordt gebruikt om het volledig nummer aan op te hangen. Net deze nummers maken van dit album een meer dan goed album.

De single “Cars” doet het ietsje anders, maar ook daar merk je dat één goede riff dikwijls voldoende is om een goed nummer te maken. Deze riff moet dan wel voldoende gevarieerd gebracht worden, en dat is nu echt de sterkte van deze band. Geen eentonige riff die herhaaldelijk wordt gespeeld, en afklokken op minder dan twee minuten om dan het volgende drie-akkoorden nummer af te rammelen. Alhoewel er zo ook nummers op staan, maar dat kan als variatie wel tellen. “Deconstructed” is een regelrecht punk-nummer waar in de jaren ’80 veel punks jaloers op zouden zijn.

Het album is een echte mengelmoes van stijlen geworden die perfect in elkaar overlopen. Geen moment verveling, variatie alom, zowel stevig als bijna huilerig. Dit album gaat in de indie-scene als een aanwinst beschouwd mogen worden. Op 24 maart staat de band in Aap in Gent. Het zal de moeite zijn en het café waarschijnlijk te klein. Het genre dat de band maakt, is weinig vernieuwend maar toch brengen ze het zo goed dat je aandachtig blijft luisteren. Feels levert een straf album af dat in de grote vijver naar boven kan komen drijven door de aanwezige kwaliteit.

Facebook

 

22 februari 2019

About Author

Wouter Vandeweyer


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter