Features, Interviews, Uitgelicht

Interview Uberdope: “Het is echt jammer dat we hiphop in Vlaanderen terug zo moeten verkloten nu”

Na drie jaar is Uberdope terug op het toneel met een nieuw album en naar eigen zeggen is dat ‘Uberdoper dan ooit’. Op 26 oktober komt hun nieuwe plaat Graag Gedaan uit en vanaf dan zullen de Gentse rappers niets aan hen voorbij laten gaan. We hadden een gezellige babbel met Gille, Ruben en Jef over omgekeerd bier drinken, h&m-t-shirts en badminton.

Dag mannen, jullie zijn terug, na drie jaar, hoe voelt dat? 

Gille: Verfrissend.

Jef en Ruben lachen.

Jef: Ge straalt dat ook echt uit, zoveel zin om terug te komen!

Gille: Neen, eigenlijk zie ik alles zitten. Alles wat ze ons nu vragen, gaan we gewoon doen.

Jef fluistert: Vraag dan iets!!

Ruben: Kan je eens op je hoofd staan?

Gille: Kan ik.

Kan je op je hoofd staan en optreden terwijl je aan een rietje bier zuigt?

Gille: Ik zou dat doen ja. Als het moet, dan zou ik het doen. Ik zou echt gewoon alles doen. Ze mogen me echt alles vragen. Ook voor clips en artwork of foto’s, we zullen dat zeker doen! We hebben zodanig lang stilgezeten en zitten broeden dat we nu gewoon superenthousiast zijn.

We nemen aan dat jullie niet stil hebben gezeten de afgelopen drie jaar. Vertel eens wat hebben jullie allemaal uitgestoken?

Jef: We hebben eerst een nieuwe plaat gemaakt en die dan weggesmeten omdat we moesten vaststellen dat die al iets te veel leek op wat we al echt hadden. En dan zaten we in een soort van moeilijke periode, waarbij we dachten van: ‘oké hoe moeten we stoppen met een beetje hetzelfde te blijven maken?’ En dan hebben we meer mensen betrokken in het Uberdope-project. We zijn op zoek gegaan naar externe producers. We hebben 10 000 kilo beats gekregen, daarin geselecteerd, demo’s gemaakt en dan met hangende pootjes naar de Compact Disk Dummies gegaan en gevraagd: ‘Willen jullie ons wereldberoemd maken?’ En ze zeiden ja!

Gille: Ze hebben ons onthaald met open armen.

Ruben: Open armen en dan hebben ze de deur direct terug dichtgesmeten. (lachen) Neen het was echt superwijs. We zijn ook in hun ouderlijk huis de eerste sessie gaan opnemen. Daar hebben we gewoon aan de keukentafel met hun ouders gezeten en gebadmintond in de tuin. Het was echt heel wijs, alles was zeer familiaal. De samenwerking verliep ook heel vlot, de enige strubbelingen die er waren, waren tussen hen. Ja, het zijn broers hé. En ik wil maar zeggen dat die vader vrij goed kan badmintonnen, dat is toch wel een vrij onderschat aspect in de muziekindustrie. Echt waar, hij kan een stukske mean badmintonnen.

Wat hebben jullie het meest gemist aan weg zijn?

Jef: Optreden.

Gille: We hebben wel wat optredens gegeven de voorbije jaren. En we waren ondertussen ook wel bezig met die nieuwe nummers. Maar nu willen we echt niets liever dan elk podium dat we tegenkomen kapot te spelen. Omgekeerd en met bier in mijn handen! Ik wil ook echt graag eens crowdsurfen tot aan den toog en dan shotjes bestellen. De laatste keer dat Ruben in het publiek sprong, is hij gewoon zonder enige aankondiging beginnen sprinten en gesprongen net als hij zijn strofe moest beginnen, waardoor hij ook niet kon voort rappen. Dat was pure chaos.

Hoe zit het met jullie kledingmerk? 

Ruben: Ja, we zijn binnen, hé.

Gille: Binnenkort hebben we een catwalk in Milaan.

Jef: Omgekeerd op zijn hoofd, met bier in zijn hand.

Gille: Het is nog een beetje checken hoe alles zal lopen, maar ik denk dat dat wel in orde komt. We maken tegenwoordig wel veel meer merchandise eigenlijk. Dat is iets interessanter. Die t-shirt van Brihang van “Ik ken iemand en die heeft ook een hond” was een beetje ons h&m-moment eigenlijk, hij was heel populair. Binnenkort komt die t-shirt misschien terug. Bij ons zal erop staan: “Ik ken iemand en die heeft ook een Brihang.”

Waarom heet jullie plaat Graag Gedaan

Jef: We hebben heel lang gezocht naar een goede titel en we hadden wel een paar werktitels. Op een gegeven moment was er “Goed Gedaan” en dat vonden we al niet slecht en dan plots was er Graag Gedaan en dat vonden we zo kloppen. Want tegelijk is dat de waarheid: we hebben het echt graag gedaan, het ganse proces. We zijn blij dat we nu terug zijn met coole muziek. Maar het is ook een beetje arrogant om te zeggen van: we gaan een plaat uitbrengen en zeggen ‘graag gedaan’. Dus dat dubbel ding vinden we wel grappig.

Kan je jullie plaat eens beschrijven in één woord? 

Jef:  Eerlijk, want we liegen niet op de plaat en we hebben ons ook oprecht geamuseerd. Dat is ook een vorm van eerlijkheid. Daarnaast zijn we ook op zoek om ons nog meer te amuseren als we die plaat live mogen spelen voor publiek. We kijken daar echt naar uit. En we stellen ook een paar eerlijke vragen in de nummers en vertellen een beetje hoe we het leven zien, zonder ons te veel te willen opdringen.

Op de plaat hebben jullie ook heel wat kritiek op andere hiphoppers. Waarom? 

Jef: Ik denk dat het belangrijk is dat je in hiphop geen verhaal vertelt dat je eigenlijk niet hebt meegemaakt. Niet iedereen doet het, maar er zijn er genoeg die super eerlijk zijn, maar ook heel wat hiphoppers die een rolleke aannemen dat niet echt deel uitmaakt van hun leven. Ik vind het heel belangrijk om eerlijk te zijn.

Gille: Ge kunt ook een ander personage aannemen in hiphop, wat ook wel interessant is, maar dan moet je niet elke keer een ander personage aannemen en meedraaien met de wind daarin. Als het nummer wijs is, dan kan ik dat wel redelijk snel door de vingers zien. Maar als je merkt dat iemand een nummer aan het maken is zonder oprecht te zijn en het nummer klinkt dan ook nog niet goed, dan wordt het echt moeilijk om nog van die hiphop te genieten.

Het Vlaamse hiphoplandschap is enorm veranderd sinds jullie laatste plaat, wat vinden jullie daarvan?

Jef:  Dat is wel echt geschift.

Ruben: Brihang is geschift. Dat is echt wijs om te zien hoe dat gegroeid is, vooral omdat we er zo dicht op zaten vanaf het begin. We hadden nooit gedacht dat het zo zou ontploffen en het is echt zalig om te zien. Ook omdat het superoprechte muziek is en heel poëtisch. Het is misschien niet zo hapklaar en dat maakt het nog gekker om te zien dat het zo’n bereik heeft.

Jef: Er wordt wel echt een platform gebouwd voor Vlaamse hiphop. De artiesten krijgen veel meer aandacht. Maar de dingen die dan nog eens uitkomen, stellen ook wel echt niet teleur. Er is duidelijk een zwaar positieve evolutie tegenover vroeger.

Vind je het dan niet spannend om daar nu in binnen te komen met jullie plaat?

Ruben: Wij gaan alles kapotmaken.

Jef: Ja echt heel, heel jammer voor hen. Ze waren net zo goed bezig.

Gille: Het is echt jammer dat we hiphop in Vlaanderen terug zo moeten verkloten nu.

Jef: Maar het is toch graag gedaan.

Lachen. 

En wat zijn de reacties tot nu toe? Op “Wow” dat al uitgebracht werd? 

Jef: De clip is wel opvallend voor veel mensen en het is ook het eerste nummer. “Wow” is de allereerste comeback van ons comebackalbum, wat eigenlijk wel een lullige term is. We krijgen wel veel positieve reacties erop, omdat de sound helemaal anders is dan wat we tot nu toe al maakten.

Jullie rappen er ook in dat jullie ‘Uberdoper dan ooit’ zijn, waarom is dat zo? 

Gille: In één woord.

Jef: Beschamend.

Lachen.

Jef:  Het heeft een beetje met het ganse proces van de plaat te maken. Het heeft heel lang geduurd eer we terug wisten wat we wilden maken en waar we heen moesten, hoe dat precies zou klinken… En eens we dat vonden, dachten we ook wel: ‘Oké, dit is wel een heel nieuwe versie van onszelf.’ We zijn nu ook wel op een redelijk scherp moment, dus dat is ook een beetje ‘Uberdoper dan ooit.’ Maar natuurlijk, de waarheid is eigenlijk dat we ons dat refrein nog snel moesten bedenken tijdens de laatste studiodag van ons album. En we zijn daar eigenlijk redelijk snel mee afgekomen, dus voor hetzelfde geld had het iets anders geweest. Maar het past wel goed binnen het nummer, vind ik.

Waar halen jullie inspiratie voor jullie nummers?

Ruben: Bij “20 euro” zat ik gewoon op mijn fiets en had ik een slecht mopje bedacht en het ging om 20 euro. Neen, het was eerder een zin. Het was een hele slechte zin. Ik weet hem niet goed meer, maar ik vond het gewoon grappig dat als ge iets zegt van ‘Ik doe dat niet’ en 20 euro kan u overtuigen, omdat het om zo weinig geld gaat. Maar nu klinkt het veel te serieus eigenlijk. Het is eigenlijk een heel stom nummer en ik vond dat echt wijs om zo’n superidioot thema naar voor te brengen en er iets mee te doen.

Jef: Ja dat nummer is eigenlijk echt ronduit debiel, hé! Op een gegeven moment denk je ook van nu vertellen ze iets slims en dan halen we dat gewoon onderuit.

En hoe zit het bij andere nummers? 

Ruben: Goh, dat is eigenlijk heel verschillend. Er komt vaak iemand af met een thema en dan werken we daar elk apart een tekst op uit. Dat is dan ook een constante strijd als er iemand een tekst heeft. Dan moet je zo snel mogelijk, zo goed mogelijk je eigen tekst maken, want je wil niet onderdoen voor elkaar. Maar ik win eigenlijk altijd.

Lachen.

Gille: Er zijn ook een paar nummers waarbij we vanaf het begin hebben samengezeten en dachten van oké, nu moeten we rond dit thema iets proberen te doen.

Jef: We vertrekken ook vaak van dingen die we tegen elkaar zeggen, zoals bij ‘Randje Briljantje’ of ‘Anthony ge kent em niet’ Dan is dat wel logisch voor ons allemaal dat we dat in een nummer kunnen gieten, omdat we het zo vaak gebruiken. Andere nummers hebben dan weer een superconcrete aanleiding, zoals “Zure Buren”. We hadden ooit een ontmoeting met een zure buur die op klaarlichte dag tegen ons aan het klagen was dat we aan het voetballen waren op straat. Dat was een probleem voor die mens en een uur later was dat nummer eigenlijk rond. Het is eigenlijk altijd een alledaags ding dat onze muziek binnensluipt. En daar steken we dan persoonlijke dingen in.

Wat is jullie favoriete nummer op de plaat? 

Jef: Voor mij is dat “Zure Buren”, dat is het meest intieme en redelijk dichtbij en zo.

Ruben: Voor mij is het “Big in Japan.”

Gille: Ik zeg “Bellen naar de Schuer”.

“Doe Niet Meer Mee”, het laatste nummer op jullie plaat klinkt ook helemaal anders dan de andere nummers, een beetje jazzy-er. Toekomstdromen in die richting? 

Gille: Dat is eigenlijk het oudste nummer dat op onze plaat staat. Het is een van de weinige nummers die uit die eerste periode is overgebleven en waar we alle drie iets mee hadden. De Dummies zelf vonden het ook meteen een nummer waarvan ze zeiden dat we er iets mee moesten doen. En dat is zo wel een van de weinige nummers uit die eerste periode die is overgebleven, want we hadden daar wel alle drie iets mee. Het is een iets steviger nummer. De tekst spreekt ook voor zich, het zijn eerlijke teksten.

Jef: En of er in de toekomst nog zulke nummers gaan komen, is moeilijk om te voorspellen. Maar op dit moment sluiten we niks uit, omdat onze nieuwe plaat al zo ver ligt – muzikaal dan – van alles wat we eerder al maakten. Ik denk dat we in de toekomst nog meer gaan evolueren, dat de muziek nog meer anders zal klinken. Maar we zullen die Uberdope-insteek blijven van pseudo-intelligente debiliteit altijd blijven behouden. Maak u geen zorgen.

Wat is jullie echte Uberdope-droom?

Jef: Gebeld worden door Herman Schuermans met persoonlijke uitnodiging dat we op een dag een tent mogen openen.

Gille: Ja, The Barn op Werchter, dat we die mogen openen. Of Klub C. Voor ons is het allebei goed, hij mag kiezen.

Ruben: En als Chokri belt voor de Marquee dan zeggen we gewoon nee: “Nee, Chokri, we blijven trouw aan Werchter.”

Gille: Maar we willen ook graag spelen op Pukkelpop hoor.

Wat zou je doen moest je geen muzikaal talent hebben?

Lachen.

Jef: Dan zouden we rapper geworden zijn.

Ruben: Dat is een beetje zout in de wonde strooien, hé. We vinden dat niet oké eigenlijk. Het interview stopt hier.

Lachen.

Ruben: Neen, neen, ik zou boekhouder geworden zijn. Als ik zo papier in mapjes kan steken, samen kan nieten en kruisjes hier en daar kan zetten en dat dan in de goeie vakjes kan leggen, dan is mijn dag perfect. Dus als er nog mensen een boekhouder zoeken die niet kan boekhouden…

Jef: Ik zou echt een heel slechte conceptuele kunstenaar zijn. Ik zou video-installaties maken om agressief van te worden, zo slecht zouden ze zijn.

Gille: En ik zou regiojournalist geworden zijn met onvermijdelijk een gezellig alcoholprobleem.

Jef: Ik ook trouwens. Gij (naar Ruben) kunt dan mijn boekhouder zijn en gij (naar Gille) kunt dan heel slechte regionale reportages maken over mijn slechte kunstwerken. Ik denk dat we moeilijk afscheid zouden kunnen nemen van elkaar.

Hoe hebben jullie elkaar dan leren kennen? 

Gille: Ik zat met Jef op de middelbare school en Jef en Ruben kenden elkaar ook een beetje. Op een gegeven moment waren we dan drie handen op een buik en zijn we muziek beginnen maken. We zijn ook langzaamaan aan het denken om een kindje te adopteren met ons drieën.

Jef: Oei, daar ben ik nog niet klaar voor!

Wat is het gekste concert dat je al speelde? 

Jef: Ongetwijfeld Copa Cobana twee zomers geleden. Dat is een festivalletje in Gent. We hebben alle drie al jarenlang gedroomd over een echte mensenmassa op een weide waar, zover je kan zien, mensen staan met hun gezicht naar het podium waar jij staat op te treden en dat was daar echt gewoon zo. Dat was echt bijna surreëel. We waren ook nog eens alle zes (dj zanger en zangeres) mega in vorm die dag en dat kwam vrij snel na een heel slecht optreden dat we hadden gegeven. En na dat slecht optreden dachten we van: ‘Wow, wat is er gebeurd?’ Alez, je hebt dat wel af en toe een slecht optreden en we zeiden van: ‘Jongens we hebben volgende week wel Copa Cobana’. We wisten dat daarnaar werd uitgekeken door veel mensen in onze omgeving dus we dachten: ‘Hier moet er iets veranderen.’ We hebben een extra repetitie gedaan, heel de playlist aangepast… En toen kwam Copa Cobana en dat was na een eerder dieptepunt ineens zo’n hoogtepunt, dat was echt extreem gewoon. Ik was echt aan het zweven achteraf, niet normaal. Eigenlijk bij dit album ook he. Eerst even vast zitten en dan er toch uit kruipen. Het album had ook zo maar groeipijnen kunnen heten.

Wat is de grootste flater die jullie al begingen op het podium? 

Gille: Vorig jaar stonden we op een studentenfeest in de Vooruit en het was er echt vol. En tegenwoordig zijn we super professioneel in repeteren, maar toen dachten we: ‘Die show zit er zodanig hard ingebakken dat we geen repetitie hebben gedaan.’ Maar op een gegeven moment was alles dat fout kon lopen, fout gelopen. Dat was echt mega gênant, omdat het echt duidelijk was dat het fout liep bij ons. We zijn echt voor 800 man afgegaan, wat echt vreselijk was.

Ruben: Muzikaal liep echt vanalles fout. We moesten zelfs een nummer drie keer opnieuw beginnen.

Gille: Maar we hebben ons herpakt en we staan hier nu aan de top.

Ruben: Maar het is wel onvermijdelijk, denk ik. Het is al bijna een mirakel dat dat in tien jaar nog maar één keer gebeurd is.

Jef: Want we steken echt ook heel veel werk in shows, repeteren geregeld en zorgen dat het strak zit. Maar we hebben ook echt al shows gedaan die vrij groot waren en waar we vrij weinig voor gerepeteerd hadden en dat lukt dan wel. Het was gewoon onvermijdelijk dat het ooit eens goed fout ging lopen.

Ruben: Maar als ge uw les trekt uit tegen de muur lopen, is het wel goed denk ik.

Hebben jullie soms spijt van kansen die je met Uberdope niet hebt genomen? 

Gille: Ik denk dat we spijt hebben dat we elke kans hebben gepakt. Want we moeten nu zelfs een beetje van nul beginnen, wat een beetje hard is, maar aan de andere kant ook de max. We hebben heel hard gewerkt naar muziek waar we volledig achter staan, een optreden waar we volledig achter staan… Alle stappen leidden eigenlijk naar nu. Hopelijk worden we wereldberoemd, maar als dat niet zo is, dan hebben we toch alles gedaan zoals we het wouden.

23 oktober 2018

About Author

Lotte Coolen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief