Live, Recensies

Frank Turner & The Sleeping Souls @ Zappa: Punkrock in al zijn facetten

© CPU – Nathan Dobbelaere

Op een vrijdagavond een concert kunnen meepikken, is altijd een mooi pluspunt. Zeker als de frontman in kwestie energie genoeg heeft voor iedereen in de zaal en bij uitbreiding half Antwerpen. Frank Turner zette met begeleiding van zijn band The Sleeping Souls Zappa in lichterlaaie met danspasjes, punkrock en akoestische ballades.

Francis Edward, zeg maar Frank, Turner begon zijn ondertussen mooie carrière als post-hardcore zanger, maar greep in 2007 naar de akoestische gitaar en deed dat met verve. Zeven albums verder staat de Brit uit Meonstoke in een net niet uitverkochte Zappa. Al jaar en dag doet hij dat onder begeleiding van The Sleeping Souls, naar eigen zeggen ‘de muziek achter de stem en de akoestische gitaar’.

Opener van de avond was Xylaroo bestaande uit de zusjes Chant en met een geweldig achtergrondverhaal, maar om dat volledig uit de doeken te doen hebben we de tijd en plaats niet. Onder begeleiding van een gitarist werd al gauw duidelijk dat de twee zusjes een aardig stukje konden zingen. Met een geslaagde cover van “Under The Bridge” en een handvol eigen nummers was de zaal getuige van een goed optreden dat eigenlijk rond een kampvuur had kunnen plaatsvinden.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Totaal de andere richting uit met tweede voorprogramma: PUP. Canadese punkrock die als het ware een kampvuur stookte in het publiek. Voor het eerst kwam er wat beweging in de zaal. Gooi daar nog een grappende leadzanger bovenop en iedereen is enthousiast. De overgangen tussen de nummers waren niet altijd even duidelijk, maar we denken niet dat punkrockers daar echt mee bezig zijn. Afsluiter “If This Tour Doesn’t Kill You, I Will” bezorgde ons zowaar een eerste meezing momentje.

De titeltrack van het laatste album zorgde voor een mooie opbouwende begeleiding als Frank Turner en de zijnen als echte gentlemans het podium betraden. Uitgedost in strakke, witte hemden en voorzien van een das of kostuumvest zag het er alleszins al mooi uit. Daar waar de opener nog wat rustig in de oren klonk, zorgde “1933” voor de toon die de Britten wilden zetten. ‘I like to think this is a punkrock show’ lachte Turner ‘and there are two rules: don’t be an asshole and if you know the lyrics, you have to f*cking sing along’. Zo verwelkomde hij ons allen bij zijn 2253e show. Zoveel telwerk hadden we er ook niet voor over, dus geloofden we hem maar op zijn woord.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Het eerste deel van de setlist was hoofdzakelijk gevuld met nummers van de laatste twee platen, maar de in mindere mate aanwezige klassiekers zorgden in dat eerste deel toch voor de uitvoering van regel twee. Hits als “Recovery” en “Plain Sailing Weather” werden met open armen onthaald. Frank Turner ontpopte zich tot immens sympathieke gastheer door een anekdote over een vriendschap te vertellen die een beknopte versie van Titanic bleek te zijn. “The Lifeboat” was het betoverende gevolg.

Met een brede glimlach kondigde hij aan dat de tijd gekomen was om de oldschool fans in de watten te leggen en met het trio “If I Ever Stray”, “Try This At Home” en “Long Live The Queen” ging het tempo enorm de hoogte in. Om het contrast tussen de voorprogramma’s nog eens duidelijk te maken, verdwenen The Sleeping Souls naar de coulissen en deed Frank het de volgende drie nummers alleen. Met een kippenvel versie van “The Way I Tend To Be” als gevolg. Na de tonen van “Photosynthesis” verliet iedereen het podium.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Maar wat zou een show zijn zonder een fantastische encore. De jongens bleven niet lang weg, speelde, nog enkele nummers en zette met “Four Simple Words” het orgelpunt van de avond. De rustige intro van het nummer werd achterwege gelaten en Frank ging crowdsurfend en zingend tegelijk door de zaal om in de circlepit te eindigen. Daar vroeg hij een van de aanwezige jongedames om met hem te dansen. Met de micro in de hand ontaarde de danspartij al gauw terug in een moshpit toen het tempo weer de hoogte in schoot. Afsluiter “Polaroid Picture” zorgde voor een laatste meezingmoment. Een fantastische afsluiter van een mooie avond in Antwerpen.

Muzikaal was het misschien niet altijd even punkrock, maar het was wel duidelijk waarom Frank Turner zijn show zo benoemt. Alle ingrediënten waren aanwezig: politieke correctheid, speeches, vriendelijk omgaan met elkaar. Maar als hij de oude hitschuif opentrok, werd het muzikaal zelfs een heuse punkrock show. Frank Turner had in dat opzicht zelfs zijn voorprogramma’s uitstekend gekozen met een bijna uitsluitend akoestisch concert en een volledig punkrock band. Turner danste, lachte en speelde alles en iedereen plat. Voor sfeer en gezelligheid een dikke tien, muzikaal werd die kaap zelfs ver overschreden.

Setlist:
Be More Kind
1933
Get Better
Recovery
Little Changes
The Next Storm
21st Century Survival Blues
Plain Sailing Weather
Glorious You
The Lifeboat
If I Ever Stray
Try This At Home
Long Live The Queen
The Ballad Of Me And My Friends
Little Aphrodite
The Way I Tend To Be
Blackout
Out Of Breath
Photosynthesis

Encore:
Don’t Worry
I Still Believe
Four Simple Words
Polaroid Picture

Website / Facebook / Twitter / Instagram

20 oktober 2018

About Author

Joren Cloet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief