Russ is back. De 25-jarige rapper is niet meer weg te denken uit de hedendaagse populaire hiphopscene, en stelde op 7 september zijn zoveelste muzikale project voor. There’s Really a Wolf, zijn vorige studioalbum dat platina ging, was nog maar een jaar uit. Niemand had dus op die korte periode een nieuw volwaardig album verwacht. De rapper uit Atlanta staat echter bekend om de snelheid waarmee hij nummers uitbrengt, zo bestaat de mythe dat Russ enkele jaren lang wekelijks een nummer uitbracht op Soundcloud. De die hards konden dus wel verwachtten dat hij tussen het touren door genoeg tijd ging vinden om nieuwe muziek te maken.
Ondanks het platina-album, was het toch de bedoeling om met ZOO te overtuigen en zijn zogezegde haters ongelijk te bewijzen. Jammer genoeg slaagt Russ er niet in om de frustraties hierrond van zich af te zetten. Het album is nogmaals grotendeels toegewijd aan het dissen van andere rappers uit de nieuwe generatie. Daarnaast houdt hij ook zielsveel van zichzelf, en ook dat onderwerp wordt breed uitgesmeerd doorheen alle nummers.
Overdrijven is nu ook niet nodig, de rapper zorgt simpelweg voor een degelijk album. Het blinkt uit in monotoon- en eentonigheid, zowel vocaal, muzikaal en lyrisch. “The Flute Song” bijvoorbeeld is het eerste nummer, en werd ook al op voorhand uitgebracht. Fijn deuntje, maar dergelijke nummers zouden nooit als uithangbord mogen dienen voor een artiest van dit niveau. De eerste zin: “I do whatever I want, whenever I want, I love it. People keep talkin’, I just keep winning, I’m just like fuck it” zet ook meteen de toon voor het hele album; ikke, ikke, ikke en de rest…
De dunne grens tussen R&B en trap, waar Russ zich als artiest op begeeft, heeft nood aan nummers met meer identiteit om ook te groeien als genre. “Missin You Crazy”, “Begging You” en “Keep My Wits” zijn enkele voorbeelden van nummers die niet al te veel voorstellen. Spijtig, want in het verleden toonde Russ al met verschillende nummers, die zelfs geen album haalden, dat hij echt wel kwaliteiten heeft. Een positief punt aan ZOO, ten opzichte van There’s Really A Wolf zijn de twee collabs. “Last Forever” met Rick Ross en hiphoplegende Snoop Dogg is een leuk nummer dat voor een heerlijk relaxte vibe zorgt. Ook “Keep It Pushin” met Mahalia is een mooie toevoeging aan het album. Het is ook altijd leuk om wat meer variatie te horen op dit album, want het creëert een nieuwe dimensie.
Ondanks het monotone geheel is er toch één pareltje te vinden, namelijk “Parkstone Drive”. Dit nummer heeft alles waaruit het volledige album had moeten bestaan; een heerlijke sample van Sting’s “Shape Of My Heart”, een tekst uit het leven gegrepen en een uitstekende flow en refrein. Russ heeft het over zijn familie en alle problemen die ze hadden in het verleden. Lekker oldschool.
Russ afschrijven is dus absoluut uit den boze, maar we mogen toch met zen allen hopen dat hij in een volgend project iets meer diversiteit zal tonen, en vooral andere onderwerpen zal zoeken om over te rappen. Het zou spijtig zijn als hij zichzelf ten onder zou halen, want de rapper heeft absoluut geen gebrek aan talent, en we zijn er zeker van dat hij meer in zijn mars heeft.
