Albums, Recensies

Denzel Curry – TA13OO (★★★★½): Duistere hiphop met een laagje curry

Een getalenteerde, maar ondergewaardeerde rapper die momenteel door de warboel van de hiphopindustrie zweeft? Dat is Denzel Curry. Zijn nieuw album TA13OO brengt daar nu ongetwijfeld verandering in. De rapper uit Florida was in een ver verleden nog lid van Raider Klan, maar is sinds 2013 ook succesvol als solo-artiest na de release van zijn debuutalbum Nostalgic 64. In 2015 werd “Ultimate” een onverwacht succes, mede door de vele Vine-filmpjes die de intro van het nummer gebruikten. In 2016 kwam het ambitieuzere Imperial uit en datzelfde jaar kreeg hij ook nog eens een plaatsje op de befaamde jaarlijkse XXL Freshman List waar o.a. ook Anderson .Paak en Lil Uzi Vert nog deel van uitmaakten.

Denzel heeft zeker succes gevonden en zijn passages in de Botanique en op festivals als Dour en Woo Hah! bevestigen ook nog eens zijn sterke livereputatie. Toch blijft het wringen dat zijn materiaal niet door het grote publiek opgemerkt wordt, terwijl andere generatiegenoten allemaal wel met open armen worden ontvangen (de onbegrijpelijke successen van nihilistische rappers als Lil Pump en Lil Xan zijn maar enkele voorbeelden). Het feit dat hij het imago heeft van een ‘schreeuwrapper’ maakt hem jammer genoeg niet zo toegankelijk, want hij kan zoveel meer. Zo heeft hij dus eerder de status van ‘cultrapper’ verworven en wordt hij dus niet echt geassocieerd met de mainstream rappers.

‘Tijd om daar verandering in te brengen.’ moet Mr. Curry gedacht hebben. TA13OO (spreek uit als Taboo) is misschien wel zijn meest ambitieuze project tot dusver, zo bevat het album zelfs drie acts die hij op drie verschillende dagen uitbracht: Light, Gray en Dark. Elke act behandelt verschillende thema’s en de verschillende persoonlijkheden van Denzel. De productie wordt door grote namen als Ronny J, FnZ en zelfs Flying Lotus verzorgd en de lijst features bevat mooie namen als GoldLink, J.I.D, JPEGMAFIA en zelfs Billie Eilish. Het album kwam ook dertien maanden na de release van zijn 13-minuten durende ep 13 uit, bevat dertien nummers en alle B’s in de titels worden vervangen door een ’13’. Een getal waar Denzel veel waarde aan hecht en dus aantoont dat achter alles wat Denzel doet een betekenis te vinden is. Migos en Drake, die meer dan een uur materiaal proppen in hun albums om zo hogere streamingcijfers te halen, kunnen nog wat leren van deze jongeman.

Act 1 toont een heel andere kant van Denzel dan we gewoon zijn. De rapper, die erom bekend staat te schreeuwen en chaos aan te richten met zijn muziek, begint met titeltrack “TABOO” heel introspectief en zwoel. ‘Welcome to the darker side of taboo / All I’ve got is permanent scars and tattoo’s / Take another step in the path that you choose / Make a bad choice in your path then you lose’. Zijn permanente littekens en tattoo’s verwijzen naar de pijn en vele verliezen die Denzel al heeft meegemaakt (zijn broer Treon die getaserd werd door politie en ook dichte vriend en befaamde rapper XXXTentacion die onlangs nog brutaal vermoord werd). De sound is licht, de content blijft echter zwaarbeladen materiaal. De volgende tracks “Black Balloons” en “Cash Maniac” hebben dan weer een positieve vibe die de diversiteit van Denzel als rapper bevestigen. Leuke referenties naar films als It en 8 Mile gaan niet onopgemerkt voorbij.

Fan van Denzel’s oude werk en niet zozeer van de melodische kant die hij net opging? Dan komt Denzel speciaal met “Sumo” voor u, een track die zo bombastisch is dat je je afvraagt waarom die net na zo’n rustige nummers komt. Het wordt duidelijk dat “Sumo” als transitie naar act 2 Gray dient. Gray klinkt meer als de Denzel die we kennen: duistere beats, triplet flows en de gave om door teksten te razen waar ieder normaal persoon overheen zou struikelen. Denzel is echter niet normaal. “Super Saiyan Superman” is daar een sterk voorbeeld van. De titel refereert naar het Dragon Ball Z-personage Goku die weleens super saiyan gaat, een soort van finale transformatie zeg maar. Een terechte zelfverheerlijking van Denzel.

“Switch It Up” is wederom een banger van formaat, dat weliswaar over paranoia en bipolariteit gaat. Ook onderwerpen als de huidige staat van Amerika, geloof en wapengeweld gaat Denzel niet uit de weg op “Sirens”. J.I.D heeft een stille, maar pijlsnelle verse hierop en zelfs popsensatie Billie Eilish zingt wonderschoon mee op het refrein, die na Vince Staples terug met een rapper samenwerkt. Act 2 wordt afgesloten door “Clout Cobain”, een nummer dat de laatste twee weken voor TA13OO uitkwam viraal ging. Het nummer zelf bekritiseert de muziekindustrie, meer bepaald de hiphopwereld. In de videoclip die erbij hoort, zien we hoe Denzel een clown speelt in een clout circus waarin het publiek vol met gezichtstatoeages gevoed wordt met lean en xanax terwijl hijzelf door de circusdirecteur (een personificatie van platenlabels) geforceerd wordt om het publiek te entertainen, ook al leidt dat tot zelfverwoesting (denk maar aan Lil Peep) en uiteindelijk zelfmoord. Denzel weerspiegelt hier enorm goed de realiteit zonder neerbuigend over te komen, iets waar rappers als Hopsin en Russ enorm in falen.

Dark is de laatste en misschien wel beste act. Deze laatste vier tracks onthullen de demonische kant van Denzel en de donkere gevoelens waarmee hij worstelt. In zekere zin is TA13OO een reis door Denzel’s gedachten in een neerwaartse spiraal en eindigt de reis in act 3 in de hel. “Percs” hebben we al beluisterd en ook binnen de context van het album werkt het nummer. De kritiek op de zogeheten ‘mumble rappers’ is terecht en heel voelbaar in het huidige hiphopmilieu. Hij wil, net zoals op “Clout Cobain”, niet neerbuigend overkomen, maar wil gewoon duidelijk maken wat hijzelf niet is en weigert te worden: ‘I don’t even try to hate, I’m just saying what I ain’t / People sleepin’ on me hard and I’m the hardest in the paint.’

Daarna komt “Vengeance” wat op deze act zeker het hardste nummer is en misschien ook wel van de hele plaat. Denzel’s agressie en woede zijn volledig voelbaar. De beat is een met bas overladen pareltje en Denzel weet hier perfect gebruik van te maken. JPEGMAFIA verzorgt hier de tweede verse en is één van de hoogtepunten op deze plaat. De inventieve diss naar Drake en 6ix9ine alleen al is een vermelding waard (‘I ain’t Drake, this ain’t 6ix, issa 9ine, sticky, blicky, iron‘). Als je fan bent van Denzel en experimentele hiphop als Death Grips, is JPEGMAFIA’s muziek zeker het luisteren waard (zijn show in de AB op 11 november raden we zeker aan). ZillaKami is dan weer monstrueus en klinkt zowaar als een jongere Denzel. De outro is heerlijk dromerig en gaat zo perfect over in afsluiter “Black Metal Terrorist”. Hier worden de demonen uit Denzel gedreven en zo gaat Denzel eruit met een knal, of zoals hij het zelf zegt: “Finish ‘em Zel / Finish ‘em Zel / I’m raising hell / Send them to hell”.

Fans van Denzel’s oudere werk zullen misschien Imperial boven TA13OO verkiezen. Je moet Denzel wel nageven dat hij op dit album bewees een veelzijdige artiest te zijn. Rapgewijs is er op Imperial niets aan te merken, TA13OO is echter een meer gefocust project met betere hooks, thema’s en woordspelingen. De drie acts geven ons een beter idee van wat er in het getormenteerde hoofd van Denzel omgaat. Hoewel Denzel nog maar 23 is, is hij duidelijk klaar om van de status ‘cultrapper’ af te geraken en om tot de groten gerekend te worden.

29 juli 2018

About Author

Matan Grouper


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief