Albums, Recensies

SOJA – Poetry in Motion (★★½): “Pacifistische Soldaten op een Zonnige Zomernamiddag”

Met Poetry in Motion wil SOJA naar eigen zeggen terugkeren naar de gemoedelijke winternachten van twintig jaar geleden die ze samen spendeerden in hun kelder in de buurt van D.C. Toch doet het album eerder vermoeden dat het langharige reggae-octet de keldertrap terug naar boven genomen heeft en bij het maken van dit album in de zonnige achtertuin van een zwoele zomernamiddag heeft genoten. Poetry in Motion klinkt dan wel zeer behaaglijk en maakt ons gemoed er enkel beter op, toch zijn de teksten volgoten met een beladen boodschap. Zinnen als ‘What if we treated our daughters like we treat our sons more’ zullen weliswaar niet door iedereen als poetry bestempeld worden.  Maarja, soms mag de boodschap toch ook gewoon eens duidelijk zijn?

SOJA, Soldiers Of Jah War, referenties naar oorlog zijn alomtegenwoordig in het oeuvre van SOJA. Niet verwonderlijk, wetende dat frontzanger Jacob Hemphill op zevenjarige leeftijd Liberia ontvluchtte omwille van een militaire staatsgreep. Een herinnering die in het geheugen van Hemphill gegrift staat en zijn weerspiegeling vindt in albumtitels zoals Peace in Time of War of Strength to Survive. De bende pacifistische krijgers spreekt dan ook over de wereld verbeteren met hun muziek, een gedachte die vervat zit in zowat elk nummer van Poetry in Motion.

Het album opent met “Moving Stones” gekenmerkt door het typische reaggedrum-ritme en gekleurd door een dynamische trompetlijn en aanstekelijke gitaar. SOJA kiest hier duidelijk bewust niet voor de traditionele downtempo reggae maar wel voor krachtigere straightforward songs. Dit nummer is overduidelijk gesmeed om live te spelen. Over “I Can’t Stop Dreaming” kan, behalve dat het reggaegehalte iets hoger ligt, voor de rest eigenlijk exact hetzelfde gezegd worden. Jammer, want een verrassing hier of daar had wel gemogen.

Toch verschuilt er in vele van deze geanimeerde reggaenummers een maatschappijkritische kreet. “More” laat niets heel van de kapitalistische consument. “Life Support” klaagt religieus fundamentalisme aan en “Bad News” maakt brandhout van de media. En wie, oh wie, is van dit alles ‘the lowest common denominator’? Inderdaad, ‘our president’, zijn naam ontgaat ons even… Dat deze teksten vele activistische jongeren zullen inspireren, staat buiten kijf, maar hoeveel mensen ze ook werkelijk zullen aanzetten tot handelen is nog maar de vraag…

Het album eindigt met “Found You”, rustig, ingetogen, bijna voorzichtig. Medleygewijs worden oudere singles zoals “I Don’t Wanna  Wait’, “Open my Eyes” en “Rest of my Life” op het einde nog doorheen het nummer geregen. De mondharmonica begeleidt ons op subtiele wijze doorheen deze afsluiter. Toch was de echte rode draad van het album de dialoog tussen de trompet van Rafael Rodrigez en de saxofoon van Hellman Escordia. Tijdens nummers zoals “Everything To Me” en “Fire In The Sky” wordt de luisteraar letterlijk doorheen het album geblazen.

Desalniettemin kan Poetry in Motion ons nooit volledig omver te blazen. Jammer genoeg beetje te veel van hetzelfde, niet ongelofelijk diepgaand en nooit echt verrassend. Toegegeven: op een zonnige zomerse dag zou dit album zeker smaken. Reggae Geel lijkt de ideale aangelegenheid. Toch heeft het festival uit de kempen de soldaten uit D.C. nog nooit weten te strikken. Hopelijk maken ze daar in 2018 toch eens werk van.

27 oktober 2017

About Author

Toon Dictus


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief