Albums, Recensies

Jaws of Love. – Tasha Sits Close To The Piano (★★★): Een hart vol donkere piano ballades

De meesten onder ons zullen Kelcey Ayer voornamelijk kennen van de indie band Local Natives, maar nu brengt hij dus ook werk uit onder de naam Jaws of Love. Terwijl hij met Local Natives druk bezig was hun derde plaat in L.A. op te nemen, vond hij tussendoor ook nog wat tijd voor zijn solo-project. Zijn debuutplaat Tasha Sits Close To The Piano is vernoemd naar zijn hond Tasha (verklaart ook de nogal melige poot-hand cover van de plaat). Verwacht vooral gevoelige piano-ballads. Want zoals hij het zegt, “I have dark piano music in my heart and soul, and Jaws of Love is me at my truest self”.

De plaat vangt sterk aan met het lied “Jaws of Love” en hier hebben we al eerder mee kunnen kennis maken. Een traag opbouwende melodie vol melancholie wordt bijgestaan door de kenmerkende breekbare stem van Kelcey Ayer. De fragiliteit en gevoeligheid weet je vrijwel meteen mee te slepen. Beetje bij beetje ontpopt het zich dan tot een stevige indie-rock ballade. Het vloeit dan vlot over naar “Hawaiian License Plates” dat de gevoelige piano nog meer gaat onderstrepen.

Vanaf dan kunnen we voornamelijk zwaar emotionele liefdesliederen verwachten met de piano vrijwel steeds centraal. In “Lake Tahoe” durft Kelcey Ayer bovendien ook al eens stevig vocaal uit te pakken, maar helaas complementeert de piano zijn soms wat scherpe stem niet altijd even goed. De melodie is eenvoudig maar de emotie bombastisch, waardoor het lied uiteindelijk toch al eens zwaar te verteren is.

Na het lijvige “Lake Tahoe” zijn we wel toe aan iets lichter en gelukkig is er “Microwaves”. Ondanks dat het zijn langste lied is (zo’n zes minuten), is het van sfeer een stuk lichter. Bovendien krijgen we middenin ook even een elektronisch spel, wat het weer wat interessanter maakt. De speelvolle ritmes boeien en maken het ook één van de betere songs van deze plaat. Doch zijn de timbres van de piano en de stem van Ayer weer niet altijd even harmonisch op elkaar ingesteld.

Vanaf “Everything” overheersen de indie-vibes terug en klimt het Local Natives gehalte weer. “Everything”, “Love Me Like I’m Gone” en “Before The Hurting Lands” bevatten iets meer finesse. Instrumentaal vermindert de focus op de piano (al blijft die immer aanwezig). Na al het pianogeweld is dit een welgekomen afwisseling. Bij “Everything” krijgen we zelfs hier en daar enkele jazz-toetsen, die het geheel gevarieerd doen klinken maar toch ook eensgezind.

In “Love Me Like I’m Gone” wordt de piano even aan de kant gezet. Ayer’s stem en sound winnen weer aan breekbaarheid en met minder bombast weet hij toch even potent te klinken. Misschien dat het voor enkelen bekend in de oren klinkt aangezien het al voor de officiële release in Netflix gefeatured werd in een aflevering van Flaked. Met “Before The Hurting Lands” wordt er nog net iets meer geëxperimenteerd en het klinkt een beetje als een vreemde eend in de bijt in vergelijking met de rest van het repertoire. De karakteristieke stem van Kelcey Ayer wordt gemechaniseerd en er zit een trage elektronische beat onder die het geheel koel en fris maakt. De melodie wordt geleidelijk complexer maar vervalt nooit echt in een zware emo-ballade zoals afsluiter “Nightlight” doet.

Al bij al is Tasha Sits Close To The Piano niet slecht maar op opener “Jaws of Love.” na, springt geen enkel lied er echt uit. Integendeel, na de zoveelste piano ballade hoop je dat de plaat toch ergens gaat verrassen. Wij bleven echter wat op onze honger zitten. “Before The Hurting Lands” en “Everything” weten de plaat wat in evenwicht te houden maar bombasten als “Nightlight” en “Lake Tahoe” overtuigen matig. Liefst zien we Kelcey Ayer snel terug bij Local Natives.

Facebook / Twitter

22 september 2017

About Author

Laura Ramos


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief