Albums, Recensies

BNQT – Volume 1 (★★★): Meer dan de som der delen

Als artiesten besluiten samen te werken en met verenigde krachten en muzikale inspiratie een nummer of een album uitbrengen, is dat niet altijd een garantie tot succes. Toch heeft 2017 ons op dat vlak nog niet teleurgesteld. Denk maar aan Mount Kimbie met James Blake. Of Humanz van Gorillaz, waar de ene samenwerking al wat geslaagder is dan de andere. Sommigen gaan nog iets verder dan een samenwerking, en besluiten een nieuwe groep op te richten.

Eric Pulido van Midlake ging op zoek naar vier andere frontmannen en vond Ben Bridwell van Band of Horses, Alex Kapranos van Franz Ferdinand, Fran Healy van Travis, Jason Lytle van Grandaddy. Voeg daar nog Midlake-bandleden McKenzie Smith, Joey McClellan en Jesse Chandler aan toe, et voilà, BNQT is geboren, een nieuwe supergroep. Dat BNQT een indierockgroep is, zou je niet vermoeden als je enkel het artwork bekijkt van hun debuut Volume 1. Dat lijkt zo van een Mastodonalbum te zijn. Geslaagd vinden we het in het geval van BNQT niet. Zeker als we daar de sterrenhemel van pakweg Infinite Arms van Band of Horses of Travis’ Where You Stand met een sferige zonsondergang naast leggen. Het contrast is groot.

Het vel van de beer moet echter niet verkocht worden vooraleer het geschoten is. Want -zo hebben we onszelf altijd wijsgemaakt- het is het innerlijk dat telt. Op het album heeft elke leadzanger twee nummers geschreven en gezongen. Behalve het country klinkende “Real Love”, geschreven door Eric Pulido, waar we vijf stemmen voor de prijs van één krijgen. Een melodische streling voor het oor. De stemmen blenden harmonieus en het nummer is het kroonstuk van het album. Het voegt de vijf bandinvloeden volledig samen, waar in andere nummers een duidelijke stempel te horen is van één van de schrijvers.

Zo zou het opgewekte “Unlikely Force” of het rockende “Tara” weggeplukt kunnen zijn uit een Band of Horses-album en kan “Failing At Feeling” evengoed op Grandaddy’s platen aanwezig zijn. Toch hangt er een algemene 70’s vibe over het hele album, waar we ons erg comfortabel bij voelen. Denk aan bands zoals Electric Light Orchestra en Crosby, Stills & Nash waardoor ze naar eigen zeggen zijn geïnspireerd. Perfecte voorbeeld hiervan is  “L.A On My Mind”, dat een gitaarsolo bevat die perfect in dat tijdsperk past. Alex Kapranos’ stem laat het bekruipende “Hey Banana” als Franz Ferdinand klinken. We proberen ons een banaan op pootjes voor te stellen, maar ‘I’m gonna knock you down’ laat niet veel aan de verbeelding over.

Ondanks de duidelijk hoorbare invloeden van elke gastzanger, past alles in elkaar en vormt het een goed gekozen geheel. Maar toch hadden ze zichzelf kunnen overtreffen door hun eigen stijlen door elkaar te smashen dat het geen naam heeft en zichzelf zo naar een hoger niveau tillen. Een puik album, maar volgens ons zat er meer in. Een album Volume 1 noemen, is vragen om een nummer 2 met nieuwe samenwerkingen. Moest Pulido carte blanche krijgen, zouden op zijn ultimate wish list Richard Manuel, Harry Nilsson, George Harrison en Buddy Holly staan. De tijd terugdraaien kunnen we anno vandaag echter nog niet. John Grant van The Czars is gelukkig wel al een zekerheid en te horen op Volume 2. Benieuwd hoe dat zal klinken.

Facebook / Website / Twitter

1 mei 2017

About Author

Julie Heyvaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief