AlbumsFeatures

“Den Beir” bijt terug: The XX – I See You (★ ½)

Op hun nieuwe plaat I See You is The XX letterlijk een schim van zichzelf.

Er moet ons iets van het hart. 2016 was voor ons het jaar waarin wij van Dansende Beren zowat elke hypetrein gemist hebben. Niet dat we geen idee hadden dat Bazart, Beyonce en andere Kanye Wests dat jaar een plaat uitbrachten, maar waarom de meeste media en muziekblogs die ophemelden, was voor ons een raadsel. We gaven die albums een kans, luisterden vier, vijf keer van voor tot achter en probeerden te begrijpen waarom die albums zo goed bevonden werden. Tevergeefs. We zijn nu dik twee weken in het nieuwe jaar en het is alweer van dat. We hebben het natuurlijk over de nieuwe plaat van The XX: I See You. Fragiele wereldplaat volgens de ene, flauwe en onopmerkelijke plaat volgens ons.

Laat ons duidelijk zijn: de nieuwe plaat van The XX is geen kutplaat. Vergeleken met het oersaaie Views van Drake, de megalomanie van Kanye West of de limonade zonder prik van Beyonce is I See You best wel nog genietbaar. “On Hold” vinden wij zelfs een puike single die het beste van Jamie XX solo werk vermengt met de intieme sfeer van The XX. Alleen jammer dat de rest van de plaat veel minder pakt en plakt. Of het moet zijn dat wij een andere versie van het album hebben beluisterd.

“Dangerous” begint met waarschuwende trompetten en een beat die beter thuis hoort in een nachtclub dan op een plaat van The XX. Volgens niet nader genoemde media moet je je daar gewoon over zetten en accepteren dat de band zijn stijl aanpast aan het hedendaagse muzieklandschap. Dat is een argument dat vaak valt en waar op het eerste zicht weinig tegen in te brengen valt. Natuurlijk vinden wij het oké dat The XX zijn stijl aanpast. Een band mag, nee, moet evolueren. Daar hebben wij niets op tegen. Wat ons wel tegen de borst stuit, is dat ze in die evolutie zowat alle elementen die hun debuut deed slagen negeren.

 

Laat ons even terug gaan naar 2009, het jaar waarop het toen nog onbekende Britse bandje meteen door de grote poort binnenkwam met hun titeloze debuut. De combinatie van minimale gitaren, beats en diepe bassen met lyrics over verlangen en hartzeer deden toen menig hartje smelten. Zelfs nu blijven nummers als “Intro”, “VCR”, “Crystalized” of “Island” in ons collectief geheugen gegrift. De kans dat hetzelfde gebeurt met pakweg “Lips” of “Say Something Loving” achten wij zeer miniem. Wat maakt die nieuwe nummers dan zo vergetelijk? Het antwoord is heel simpel. Ze missen de urgentie en oprechte emoties die hun vorige albums wel hadden.

Anno 2017 liggen de kaarten ook anders voor de bandleden. Jamie XX maakte ondertussen furore met zijn (terecht) bejubelde solo album. Romy Madley Croft heeft een lief gevonden en is zelfs verloofd. En met bassist Oliver Sim zal alles ook wel goed zijn. Dat het dan moeilijker is om teksten over onbeantwoorde verlangens te schrijven, snappen we helemaal. Maar dat je het dan nog krampachtig probeert, is een stap te ver. Als “Dangerous” en “Performance” echt over de relatie van Romy gaan, moet ze dringend eens met haar partner praten.

Is het dan allemaal huilen met de pet op? Nee, gelukkig niet. Er is nog hoop voor The XX, dat bewijzen “On Hold” en “I Dare You”. Nummers die ongegeneerd positief zijn en waar je echt gelooft dat ze menen wat ze zingen. Op de rest van de plaat blijft The XX vaststeken in een soort slechte imitatie van Drake, Frank Ocean of The Chainsmokers. U weet wel, het soort luchtige tropische dancehall muziek waar onze hitlijsten mee plat gebombardeerd worden.

Maar goed, de beer is uitgeraasd. Meningen verschillen en wij willen wat tegenwicht bieden tegen de overweldigend positieve berichtgeving over het nieuwe album van The XX. Een beetje tegen de stroom in zwemmen zoals een lekkere zalm. Over eten gesproken. Een van onze beren vatte het mooi samen: “De nieuwe plaat van The XX is een grotere teleurstelling dan deze ochtend voor mijn lege frigo te staan.”

Ons oordeel: ★ ½

Related posts
InstagramLiveRecensies

Nostalgie Beach Festival (Festivaldag 2): Over nostalgie gesproken

Op vrijdag 5 juni ging het tweedaagse Nostalgie Beach Festival na twee jaar afwezigheid eindelijk weer van start. Op de eerste dag…
AlbumsFeatured albumsRecensies

Beyoncé - RENAISSANCE (★★★★): Compacte clubnacht

Er zijn er weinigen geslaagd om de razendsnelle wereld even op pauze te krijgen de afgelopen jaren. Sterker nog, de teller kan…
InstagramLiveRecensies

Rock Zottegem (Festivaldag 1): De heilige drie-eenheid van de Belgische muziek

Ook aan de Bevegemse vijvers klinkt er na een veel te lange stilte eindelijk weer muziek. Rock Zottegem, al vele jaren een…

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.