Live, Recensies

L7 in de Melkweg: Ietwat belegen, maar nog lang niet versleten

20160828_213401[1]L7 zal bij de jongere lezers niet direct een belletje doen rinkelen. De vier dames beleefden hun hoogtijdagen begin jaren ’90. Frontvrouw Suzi Gardner en gitariste Donita Sparks richtten de band in 1985 op. Daarna vervolledigden bassiste Jennifer Finch en drumster Demetra Plakas het gezelschap.

De band werd vaak in verband gebracht met de grunge-scene uit Seattle, maar zijn toch echt afkomstig uit Los Angeles. Het was wel superproducer Butch Vig (die o.a. de klassiekers “Nevermind” van Nirvana en “Siamese Dream” van Smashing Pumpkins tot stand bracht) die het derde en bekendste album “Bricks are Heavy” van L7 produceerde. Verder regisseerde ex-gitarist van Nirvana, Krist Novoselic, een documentaire van de dames.

20160828_214306[1]Niet gek dus dat de band tot de grunge gerekend wordt, zeker niet als je bekend bent met het repertoire. In 2001 ging L7 uit elkaar met een vage reden, om eind 2014 hun comeback aan te kondigen. Hun eerste concert in 14 jaar vond vorig jaar plaats op het Duitse Rock am Ring.

Na een uitgebreide Noord-Amerikaanse tour is eindelijk Europa aan de beurt. Na een festival show op Rock am Seine in Parijs wordt er vanavond neergestreken in de Melkweg in Amsterdam. De setlists van de afgelopen concerten wijken niet veel van elkaar af en ook nu wordt er (strak om 21 uur) vlammend afgetrapt met “Deathwish”.

Nadat “Andres” en “Everglade” de revue hebben gepasseerd is het tijd voor het verplichte praatje van Suzi. “It is so good to be back in AmsterdamN“, het zal niet de eerste keer zijn dat een Amerikaanse band het bij het verkeerde eind heeft, maar in dit geval is het laatste optreden toch echt meer dan 15 jaar geleden.

Ze vraagt het publiek wie er eerder bij een show van L7 is geweest en verrassend veel mensen steken een hand in de lucht. De gemiddelde leeftijd van het publiek ligt dan ook ver boven de dertig, zo niet tegen de veertig. Vervolgens wordt het publiek opgedeeld in ‘virgins’ en ‘old whores’. “You like old whores?”, daarmee doelend op zichzelf. Van een beetje zelfspot zijn ze zeker niet vies, Suzi en Jennifer staan veelvuldig naast elkaar al headbangend ZZ-Top-achtige bewegingen te maken. Met in hun handen de klassieke, puntige heavy-metal gitaren.

Niet alleen Suzi zingt, zo neemt Jennifer de vocalen van “One More Thing” voor haar rekening. Even later mag Donita haar problemen met mannen bezingen in “Diet Pill”. De stevige tante staat gedurende het hele optreden stabiel op het podium, net als de alsmaar rammende Demetra. Suzi en Jennifer springen en dansen er echter op los als stel jonge hindes. De dames mogen dan tussen de 50 en 56 jaar oud zijn, allen ogen ze minstens 10 jaar jonger.

Na een dik uur zijn er in een strak 16 nummers doorheen gejaagd. Het publiek weet echter dat het nog niet voorbij is. Tijdens de toegift volgt uiteraard nog cult-hit “Pretend We’re Dead”. Afgesloten wordt er met een nummer ‘for the ladies’, de powerwoman-song “Fast and Frightening”.

20160828_221518[1]

Comebacks van oude bands worden vaak argwanend ontvangen. Het pensioen veilig stellen is dan een vaak gehoord argument. Of dit het geval is bij L7 is de vraag. Één ding is vanavond wel duidelijk geworden. De dames spelen met veel overtuiging en stralen van plezier op het podium en van een verstreken houdbaarheidsdatum is nog lang geen sprake. Duiken we na deze tour wel even de studio in, dames?

Op 8 september is L7 nog een keer te bewonderen in de Lage Landen en wel in de Muziekodroom te Hasselt.

 

 

29 augustus 2016

About Author

appie82


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief