
© Koen Vanacker
Na het uitstekend onthaalde Breather laten de Gentse noiserockers van Crowd of Chairs opnieuw van zich horen. Opvallend is dat de band intussen weer als trio door het leven gaat, nadat gitarist Arjen Verswijfelt de bezetting tijdelijk tot vier leden had uitgebreid. Wie daardoor een wat kalmere aanpak verwachtte, is eraan voor de moeite. Op “Comparison” klinkt het drietal minstens even opgejaagd als voorheen, met een geluid dat ondanks de kleinere bezetting bijzonder vol aanvoelt. Producer Michael Neyt heeft de boel wat strakker getrokken, zonder de rauwe kantjes weg te poetsen. Een verstandige keuze, want bij Crowd of Chairs mag het gerust wat wringen.
Veel tijd om erin te komen krijgen we niet. De bas blijft koppig hetzelfde patroon voortstuwen, terwijl de drums er een nerveus tempo op nahouden en de gitaren steeds nadrukkelijker beginnen te schuren. Het interessante is dat er eigenlijk niet zo gek veel verandert, maar dat het nummer toch voortdurend aan spanning wint. Mitch Van Laecke mompelt zich aanvankelijk door de tekst, om gaandeweg steeds feller uit te halen. Zijn woorden draaien rond de weinig benijdenswaardige gewoonte om jezelf voortdurend met anderen te vergelijken, iets waar de muziek zich behoorlijk goed naar weet te schikken. Hetzelfde motief blijft terugkomen en de gitaren krijgen steeds meer gewicht, maar een refrein dat de spanning even doorbreekt, blijft uit. Wanneer de boel uiteindelijk openbreekt, voelt dat dan ook verdiend. De verwantschap met Metz is duidelijk hoorbaar, al hebben de Gentenaars geen Canadese voorbeelden nodig om hun eigen lawaai te verantwoorden.
Met “Comparison” heeft Crowd of Chairs een nummer te pakken dat vooral door zijn opbouw indruk maakt. De terugkeer naar een trio heeft weinig van de intensiteit weggenomen en de productie geeft de instrumenten voldoende ruimte zonder het geheel al te proper te maken. De herhaling kan na een tijdje wat op de zenuwen werken, maar dat sluit nu juist mooi aan bij het onderwerp van de tekst. Niet alles hoeft hier even aangenaam te klinken om te werken. Het is een sterke single van een band die ondertussen goed weet wat hij met een paar eenvoudige muzikale ideeën kan aanvangen. Wie tussendoor graag een meezingrefrein voorgeschoteld krijgt, zal hier weinig plezier aan beleven. Wij hebben het eerlijk gezegd niet gemist.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.






