Ignite & Cancer Bats @ Klub K: Hijgen en puffen

Ignite en Cancer Bats hebben duidelijk een zwak voor kleine concertzalen. De twee bands trokken de afgelopen weken namelijk samen door het Verenigd Koninkrijk voor de Marshall Made of Loud Tour, een initiatief waarmee ze samen met de legendarische versterkerbouwer Marshall kleinere, onafhankelijke concertzalen en de lokale muziekscene een hart onder de riem wilden steken. Die tournee zit er inmiddels op, maar nu ze toch aan deze kant van de Atlantische Oceaan waren, konden ze er evengoed nog een rondje over het Europese vasteland aan vastplakken. Ook hier laten ze de grote zalen grotendeels links liggen, waardoor de Amerikaans-Canadese combinatie gisteren halt hield in de bescheiden Klub K in Oostmalle.

Daar kreeg het duo gezelschap van To The Wire en Mean Season, waarvan eerstgenoemde met enige vertraging de avond op gang trok. De Duitse straight edgeband begon nog opvallend vriendelijk, met frontman Christian Smolka die alle aanwezigen uitgebreid welkom heette, maar zodra “Out of Touch” werd ingezet, was het gedaan met de beleefdheden. Althans, van de muziek dan, want dat was een portie oldschool hardcore waar de honden doorgaans geen brood van lusten. Grove riffs, rauw geblèr door de microfoon en een moordend tempo waren namelijk de basisingrediënten van wat To The Wire ons ruim een half uur lang voorschotelde, al hadden we daarmee nog één overheersend ingrediënt in de vorm van de praatgrage Smolka niet benoemd. De zanger gaf tussen de nummers door soms monologen waar zijn politieke naamgenoot jaloers op zou zijn geweest. Keerzijde daarvan was wel dat het optreden flink uitliep, want toen de band met afsluiter “Not for Sale” begon, had de volgende act eigenlijk al op het podium moeten staan.

Ondertussen was de temperatuur in Klub K, het is en blijft immers een zweetkelder, aardig opgelopen, waardoor we na To The Wire even buiten de nodige verkoeling gingen opzoeken. Veel tijd om af te koelen kregen we echter niet, want door de opgelopen tijdsnood verliep de ombouw blijkbaar zo vlot dat Mean Season zijn eerste riff al door de speakers perste toen we nog maar net buiten stonden. Hup, terug weer naar binnen, waar we vervolgens werden begroet met snoeiluide metallic hardcore die zo uit de jaren negentig was gewandeld. Niet gek ook gezien het bouwjaar van de groep, maar ondanks die leeftijd klonk het nergens oubollig. Integendeel zelfs, want de Californiërs wisten onder leiding van de keurig besnorde frontman Aaron Kelly een sterke beurt te maken met tracks als “Suffer”, “Sea of Shame” en “Fade to Darkness”. Vooral de gitaristen mochten daarbij een pluim op hun hoed steken, want tussen de loodzware riffs door persten die er solo’s uit die opvallend goed uit de verf kwamen.

‘Sie müssen Tempo machen’, zouden de Duitsers zeggen, dus werd de soundcheck van Cancer Bats in recordtijd afgewerkt. Zo snel zelfs dat het doek van Mean Season nog altijd achter de band hing toen de Canadezen met het opgefokte “Stay Stuck” aan hun optreden begonnen. Verrassend genoeg was dat een van de slechts drie nummers van het eerder dit jaar verschenen Give Me Dirt die de setlist hadden gehaald, want verder greep de band voornamelijk terug naar zijn oudere werk. Werk dat desalniettemin aansloeg als een espresso op een laat nachtelijk uur. Voor we het wisten, was Klub K aan zoals we hem nog niet aan hadden gezien. Dat deed alleen de temperatuur niet ten goede. Het kwik steeg tijdens de passages van “Trust No One”, “Pneumonia Hawk” en “The Hoof” namelijk tot onaangename hoogtes en met de bijna overvolle zaal begonnen ook de geurtjes zich steeds nadrukkelijker te manifesteren.

Toch was dat niet hetgeen waar frontman Liam Cormier zich aan ergerde. Gedurende de set zag je hem al meer dan eens achterom kijken en halverwege was hij het blijkbaar zo beu om voor de banner van Mean Season te spelen dat hij het heft in eigen handen nam. Nu willen we de beste man niet beledigen, maar echt handig en snel ging het niet. Even ontstond de naam “Can Season”, toen “Cancer Season”, voordat uiteindelijk de eigen backdrop in volle glorie tevoorschijn kwam. Gelukkig ging het musiceren hem een stuk beter af, want ook in het tweede deel van de set bleef het tempo hoog en zo werd er met onder meer “Lucifer’s Rocking Chair” en “R.A.T.S.” flink doorgeduwd. Wel ten koste van de bassist, bij wie het vocht inmiddels letterlijk van de pet droop. Hij liet zich daardoor niet kisten en zo kon de groep gewoon beginnen aan de oorspronkelijk van Beastie Boys afkomstige “Sabotage”, die Cancer Bats door de jaren heen zo naar zijn hand heeft gezet dat je het amper nog een cover kunt noemen. Met “Hail Destroyer” gooiden de Canadezen er nog een laatste schep bovenop en bereikte de zaal echt zijn kookpunt, waardoor een pauzetje buiten zeker niet op een slecht moment kwam.

Verfrissend was het zeker, dat rondje buiten de kelder van Klub K, maar eenmaal terug binnen kregen we door het temperatuurverschil een klap van jewelste. Wat dan zeker niet meehielp, was dat de afsluitende band ‘ontbranden’ als letterlijke vertaling heeft. Toch was het juist die band waar iedereen voor leek te komen, want toen Ignite het podium betrad, liet het luid en duidelijk horen dat het volledig op punt stond voor een laatste ronde hardcore. De Amerikanen lieten er vervolgens geen gras over groeien en schoten met “Poverty for All” en “Veteran” sterk uit de startblokken, waarbij vooral die laatste door zijn leeftijd zijn titel inmiddels alle eer aandoet, maar over de volledige breedte nog altijd niets aan kracht heeft ingeboet. En dat is toch wel een prestatie, zeker als je bedenkt dat de huidige zanger Eli Santana bij de release in 2000 waarschijnlijk nog niet had durven dromen dat hij het nummer zesentwintig jaar later zelf zou staan zingen.

Moeiteloos aanpassen, daar zat gisteravond toch wel het knappe aan de prestatie van Santana. Hij nam enkele jaren geleden de plaats in van oud-zanger Zoli Téglás, die ruim twee decennia aan het roer van Ignite stond, en dat waren best grote schoenen om te vullen. Toch liet hij gisteren tijdens nummers als “Let It Burn”, “Bleeding” en “A Place Called Home” horen dat hij met het oudere repertoire uitstekend uit de voeten kan en liet hij amper steken vallen. Moest ook wel, want nieuw materiaal kwam slechts met mondjesmaat voorbij. Van het titelloze album uit 2022 passeerden slechts “Anti-Complicity Anthem” en “The Butcher in Me”, dat gepaard ging met een minutenlange tirade van gitarist Nik Hill over de staat van de wereld, terwijl van het aankomende Still Wide Awake, dat in januari verschijnt, ook amper iets te horen was. Dit had misschien wel de perfecte plek kunnen zijn om het nieuwere werk al wat op te hypen, maar de groep koos duidelijk voor de nostalgische tour en liet met de ene na de andere klassieker vooral het verleden voor zich spreken.

Ergens waren we ook wel blij dat de groep het maar bij twee nummers van het aankomende album hield, want Ignite was niet bepaald zuinig met zijn speeltijd. Achttien nummers passeerden de revue en om eerlijk te zijn gingen de Amerikanen daar net een klein stapje te ver. Hoewel het viertal gedurende het optreden sterk bleef spelen, begon de lengte van de set zich tegen het einde toch wat te laten voelen. Wat ons betreft had Ignite het dan ook gerust bij “Fear Is Our Tradition” mogen houden en dan gingen we volledig tevree weder huiswaarts, zeker gezien het feit dat de klok al richting elf uur ging en het tenslotte een gewone maandag was.

Toch kwam er nog een toegift, waarbij bassist en enige overgebleven oprichter Brett Rasmussen eerst uitgebreid de tijd nam om alle bandleden voor te stellen, om vervolgens ook nog eens samen met Eli Santana uitgebreid “Live for Better Days” in te leiden. Een bijzonder lange aanloop dus, maar gelukkig bleek het, toen het nummer eenmaal werd ingezet, de moeite waard. Het werd namelijk nog een laatste gezamenlijk feestje, waarbij de aanwezigen uit volle borst meezongen en zich voor even geen zorgen maakten over hoe vermoeid ze de volgende ochtend op het werk zouden verschijnen. En daarmee kwam er uiteindelijk een einde aan een lange, warme, maar vooral geslaagde avond in Klub K, die ons er ook meteen aan herinnerde dat we voortaan beter ook de dinsdag vrijhouden.

Facebook / Instagram

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Poverty for All
Veteran
Anti-Complicity Anthem
Guilty Wounds
Ash Return
The Butcher in Me
Let It Burn
Bleeding
Sunday Bloody Sunday
A Place Called Home
Who Sold Out Now?
In My Time
Embrace
Know Your History
Run
Still Wide Awake
Fear Is Our Tradition

Live for Better Day