De eerste herfststorm is nog maar net gaan liggen, of daar is de volgende al. En in alle eerlijkheid, dat is niet meteen iets dat we aan Isaac Roux gelinkt zouden hebben. Of toch niet op dezelfde manier als die waarop we het nu bedoelen. We kenden het muzikale project rond Louis de Roo namelijk tot voor kort als eentje dat gold als de ideale soundtrack van een gure herfstdag. Zo eentje waarbij de wind ervoor zorgt dat de regen tegen het raam slaat, en er op de achtergrond dus een melancholische plaat lag te kraken onder de naald. Laat ons daarbij ook duidelijk stellen: dat is precies waar de singer-songwriter doelde met zijn debuutplaat Troubled Waters. Nu, bijna exact twee jaar later, zijn de kaarten echter herschud: we krijgen als het ware een totaal andere band voorgeschoteld op opvolger Lost & Found.
Dat heeft verschillende redenen, maar de belangrijkste is ongetwijfeld het verhaal dat de frontman bij elkaar wilde schrijven. Op zijn debuut was het vooral de bedoeling dat de luisteraar de mens achter de artiest leerde kennen. Maar zoals dat gaat in de muziekwereld, levert het vervolg altijd een reactie op het voorgaande weer. Voor Lost & Found zocht Isaac Roux het daarom meer bij ervaringen die hij rond zich zag gebeuren, waardoor er een album ontstond dat het verhaal vertelt van een zomer die de artiest nooit mocht ervaren. Eentje waarin hij de melancholie ook voorzichtig inruilde voor dromerigheid, zonder het ene daarbij van het andere uit te sluiten. De eigenheid die we doorheen de afgelopen jaren hebben leren kennen bij de band is met andere woorden nog steeds aanwezig, maar er is wel een waaier aan andere randjes opgengetrokken.
Met dat idee kwamen we enkele maanden geleden al in aanraking, toen Isaac Roux met “Young Hearts” een single uitbracht die véél dichter bij indiepoprock lag, dan bij de melancholische indiefolk die hij in het verleden maakte. In een interview met ons legde Louis de Roo dan ook uit dat hij bewust voor een meer ronkende aanpak ging. Meer uptempo geluiden, americanagitaren en zelfs wat jangly invloeden van Down Under… hij wilde resoluut voor een metamorfose in sound gaan, en dat levert met Lost & Found een veel dynamischere plaat op. Dit zou dan ook eerder een coming-of-age-verhaal moeten zijn, en dat ligt bijgevolg ook iets toegankelijker in het gehoor. Een “GOOD TIMES” doet bijvoorbeeld al alles wat de tracktitel belooft, simpelweg door alle remmen los te laten en voor plezier uit te stralen, inclusief vleugje rock-‘n-roll.
In dat straatje lijkt Isaac Roux het op Lost & Found vrij regelmatig te gaan zoeken, leren we ook op “Runaway”. Het tempo zit er vaak lekker in, de focus verschuift zich van een druilerige winterdag, naar een zonnige herfstdag. En dat is misschien ook meteen de algemene samenvatting van de richting die Louis de Roo met deze tweede plaat uit wil; meer energie, meer zon. Dat levert een aantal heel erg fijne nummertjes op, waarbij er telkens iets anders opvalt. In “Home Alone” is dat een scheurende gitaar gedrenkt in melancholie, bij “New Kids” is het dan weer een soort wobbly versie van het snaarinstrument. Het zit telkens heel goed in elkaar, al moet ons langs de andere kant ook meteen van het hart dat Lost & Found qua opbouw wat vreemder in elkaar zit.
Zo wordt elk uptempo nummer vrijwel meteen afgewisseld met een exemplaar waarin Isaac Roux iets meer op het rempedaal gaat staan. Dat levert voor de duidelijkheid nooit een slecht of minder nummer op, maar qua continuïteit haalt het eens te meer de drive uit het geheel. Maar zoals gezegd zijn dat wel telkens nummers die er op zichzelf kunnen staan. Single “How Dare You” bewees dat enkele weken geleden al, maar ook een “Lack of Nostalgia” en zeker “Poolside Kisses” kunnen datzelfde pad in de toekomst ook zeker volgen. Die laatste voelt bijvoorbeeld aan als een blaadje dat zachtjes van een boom dwarrelt op zondagochtend – de Roo kleinschalig met een akoestische gitaar en lichte drums, een bewust goedgekozen combinatie.
Toch heb je, naarmate de plaat vordert, nog altijd het gevoel dat Isaac Roux onbewust toewerkt naar een soort magnum opus. En dat komt er uiteindelijk ook, en zelfs in tweeluik. Helemaal op het einde van Lost & Found staat er met “Exit Lights” en het daaropvolgende “Thank You” nog een duo aan nummers dat net iets meer losmaakt dan de rest. De Roo schreef eerstgenoemde voor iemand uit zijn omgeving die zichzelf het leven ontnam, waardoor de emotionele gelaagdheid vanaf het drie minuten durende instrumentale stuk toch net dat tikkeltje dieper snijdt. Isaac Roux gloeit en komt tot een kookpunt, met uiteindelijk de totale decompressie in het daaropvolgende nummer. Ontdaan van alle instrumentatie besluit de frontman, inclusief dikke stemfilter, zijn verhaal, en vindt hij hetgeen hij kwijt was geraakt.
Isaac Roux maakt daarmee ook meteen de cirkel rond, door de furiositeit vanop “Young Hearts” te laten bekoelen. En zo zou je kunnen zeggen dat Lost & Found echt een soort reis van een dik halfuur is geworden, waarin je wederom heel wat hebt bijgeleerd. Maar je hebt vooral ook de evolutie van een jonge band mogen meemaken, waarbij je haast letterlijk de shift in seizoenen kon horen. Zoals eerder al vermeld, is Isaac Roux niet meer slechts een melancholische singer-songwriter, maar durft hij nu ook verder buiten die lijntjes te kleuren. De Roo gaf in ons interview met hem al aan dat hij wil dat mensen nu plezier kunnen maken op zijn muziek, en niet meer in stilte hoeven te kijken. Dat is iets dat voor een aantal van zijn nummers nu zeker en vast het geval zal zijn, al verliest hij daardoor voor alle duidelijkheid nooit zijn gekende dromerigheid. Je leert ‘m gewoon op een andere manier kennen.
Op 6 februari 2027 stelt Isaac Roux Lost & Found voor in de Ancienne Belgique.
Ontdek “Runaway”, ons favoriete nummer van Lost & Found, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
