© Cole Flynn Quirke
Een band met Franse roots, het Verenigd Koninkrijk als thuisbasis en met Spanish Horses als naam. Drie nationaliteiten, dat zijn drie checks Michel! We leerden het vijftal niet zo heel lang geleden kennen als voorprogramma van Bleech 9:3 en recenter The Guest List, maar hun naam rolt wel al langer over indietongen. Het leverde zelfs een plek op het beruchte podium van The Windmill in Londen op, waaruit zowat alle spannende alternatieve acts gelanceerd worden sinds een jaar of tien. Tijd om ze grondig te leren kennen dus, want de vorige twee singles waren alvast bijzonder veelbelovend. “Hey Man (Hey Man!)” en “Some People” waren beide zeer straf uitgewerkte zomerhitjes, een beetje alsof een golden retriever bij zonsondergang kwispelend door een bloemenveld loopt en het geluk over je neerdaalt. Op “City I Believe” begint het te schemeren, en laat de vrolijke viervoeter zijn tanden zien.
We krijgen plotseling echt wel een heel andere band te horen, zowaar met een overspannen mondharmonica prominent in de mix. Je zou bijna denken dat The Murlocs mee in de studio stonden, want naast het merkwaardige instrument knalt er meteen ook een riffje harder dan gewoonlijk mee uit de versterkers. Au fond verandert de structuur van het nummer niet. Nog steeds is “City I Believe” een nummer dat echt heel aanstekelijk is en bol staat van het volume en de diepgang, maar het lijkt alsof de band zin had om zijn duivels eens los te laten. Live kregen we dat wel al te horen, dus eigenlijk is het ook niet echt een verrassing. Het enige waar we nu nog benieuwd naar zijn? Live durfde het vijftal wel eens extra lang doorduwen om een nummer volledig te laten ontplooien, wat de spanning voor het volgende werk eveneens scherp houdt. Voor nu hebben ze met “City I Live” wel hun beste van de drie nummers gedropt.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
