Wie een lijstje supergroepen probeert op te stellen die echt gensters sloegen, moet al snel dieper in het geheugen graven dan gehoopt. Klinkende namen samenbrengen is één ding; er ook iets wezenlijks uit laten groeien is een ander. Aan stamboom geen gebrek bij Fake Names. Toen Dennis Lyxzén vorig jaar met Refused op pensioen ging, kwam er plots tijd vrij voor de zijprojecten van de Zweed. Ook Brian Baker, met Minor Threat, Dag Nasty en Bad Religion op zijn cv, had nog wat gaatjes in zijn agenda. En zo streek het gezelschap neer in Chicago voor Punk Ruins, de derde langspeler en de eerste nieuwe muziek in drie jaar.
Naast Baker en Lyxzén tekenen ook gitarist Michael Hampton (S.O.A., Embrace, The Faith) en bassist Johnny Temple (Girls Against Boys, Soulside) present. Achter het drumstel zit een nieuw gezicht: Mario Rubalcaba van Rocket From The Crypt en Off! neemt over van Brendan Canty, die op het debuut nog gastdrummer was en pas tijdens de opnames van Expendables officieel aan boord kwam. Het schrijfwerk verliep op afstand. Baker en Hampton stuurden skeletten van nummers rond en kregen er telkens iets anders, en volgens Baker beters, voor terug. ‘Fake Names is gebouwd om onze biografieën te benutten, niet om ze te verhullen’, klinkt het. Repeteren deden de heren amper: één dag, meer lieten de afstanden en het kostenplaatje niet toe.
Wat volgde was een week samenwonen in Electrical Audio, waar studio en slaapplaatsen onder één dak zitten. Met producer Matthew Barnhardt, die eerder al voor Superchunk en Bob Mould aan de knoppen zat, gingen er twaalf nummers in vijf dagen op tape. ‘En ze staan allemaal op het album’, zegt Baker. Wat als demo’s bedoeld was, bleek goed genoeg om zo de wereld in te sturen. Lyxzén zong zijn partijen in één dag in en zocht daarbij een nieuwe stem, ergens tussen Howlin’ Pelle en Billie Joe Armstrong. Opener en eerste single “Until It’s Normal” plukt daar meteen de vruchten van: uit frustratie met wie de huidige fascistische propaganda slikt, groeide een strak, gitaargedreven stukje powerpop van drie minuten. “Good Old Days” flirt dan weer onverwacht met heartlandrock, met een refrein dat blijft plakken. Opvallend voor een man die zegt: ‘Ik ben helemaal geen nostalgisch persoon.’
De titeltrack schreven ze als laatste. ‘Het klonk eerst als D.C. anno 1981, maar toen begon Dennis te zingen en werd het iets helemaal anders’, aldus Baker. Helemaal anders is wat sterk uitgedrukt. “Punk Ruins” begint als een doorslagje van “Infected” van Bad Religion en haalt nooit het niveau van dat origineel. Toch blijft het een van de betere momenten, met een scherpe solo van Baker en een meebrulrefrein. Ook “What I Tell Myself” ruikt een beetje naar Bad Religion, al schuift dat nummer richting zonnige strandpunk. Het snellere “Language Lost” is een vette kluif.
Persoonlijk wordt het in “If You Could See Me Today”. ‘Toen ik opgroeide en punk ontdekte, geloofde niemand in mij’, vertelt Lyxzén, die zijn wrok naar eigen zeggen ombouwde tot een leven waarin hij deed wat niemand mogelijk achtte. Zijn jangle-zang krijgt er alle ruimte, Temple levert met een sprekende baslijn de onderstroom, en het donker wordt getemperd door een flinke portie zelfvertrouwen. Het pareltje van de plaat. “Cover The Distance” deelt die melancholie, maar brengt het zware onderwerp met een knipoog en een slotsolo die uit een rockplaat uit de jaren tachtig lijkt te komen.
Daar wringt het schoentje. Wie de cv’s van deze vijf naast elkaar legt, verwacht een stamp in de maag, en die blijft uit. Fake Names haalt nergens de intensiteit van Refused en evenmin de energie van Bad Religion. Bijna alles speelt zich af in hetzelfde tempo, waardoor de plaat te weinig relief krijgt. Het tragere, donkere “Diamond Buzz” had dat kunnen breken, maar de hypnotiserende baslijn en het vleugje The Cure beloven meer dan het nummer waarmaakt. “Scream” grijpt terug naar de punkwortels en afsluiter “Paradise” verpakt een sociaal bewogen tekst in powerpop, maar ook zij lossen te makkelijk op in het geheel. Met zoveel talent en ervaring mocht het resultaat gewoon iets meer zijn.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “If You Could See Me Today”, ons favoriete nummer van Punk Ruins in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
