© CPU – Irene Van Impe
De Britse singer-songwriter Marika Hackman heeft de song “33” uitgebracht, de eerste single van haar nieuwe album False Dogs, dat op 19 februari 2027 verschijnt. Een getal in een song leidt al vaak tot de leeftijd van de artiest. Zo ook bij Marika. Mensen die ook zo lang op deze aardbol lopen, herkennen vast het thema dat de zangeres uit Bristol vakkundig aansnijdt. Rond je zeventiende had je grote verwachtingen van het leven. Je zag de toekomst al helemaal voor je. Ergens in je dertiger jaren begin je de balans op te maken. Hoe ziet je wereld er nu werkelijk uit? En wat is er terechtgekomen van deze verwachtingen? Het is een thema dat deze singer-songwriter op het lijf geschreven staat. Sinds haar eerste full album We Slept at Last (2015) vulde ze al vier elpees (het coveralbum uit 2020 uitgezonderd) met persoonlijke teksten die sterk vanuit het ik-perspectief zijn geschreven en die de diepmenselijke problemen niet schuwen. Of zoals ze al tegen ondergetekende zei ten tijde van het meest recente album Big Sigh (2024): ‘Ik absorbeer de wereld en laat mijn gevoelens spreken in mijn songs.’ Net als altijd neemt ze op “33” ook weer de productie ter hand, wat ook de muzikale keuzes nog persoonlijker maakt in combinatie met haar eigen teksten.
Het is een melancholisch nummer over ouder worden, nostalgie en de onzekerheid over de toekomst. Het zal niemand verbazen, Marika nog het minste, dat de song weelderig baadt in melancholie, nostalgie en onzekerheid. Over haar zeventiende levensjaar zingt ze: ‘Life was so beautiful – We were holding all the dice – And we threw them all’, om na 33 jaar te mogen concluderen: ‘Oh, but life is so beautiful – When you hold it extra tight – And you let it go – And at times it gets dark, I know – But in the absence of the light – But in the absence of the light – You can feel the glow.’ Die gevoelens lijken in de video verbeeld door een aantal personen, jong en oud, man en vrouw, die aan één zijde van een touw trekken. Aan de andere zijde staat alleen Marika, die de anderen meesleept. Mensen als verwachtingen uit het verleden? De song zelf stoelt op akoestische gitaar en herhalende pianoklanken, die veel ruimte bieden voor de introverte, soms haast fluisterachtige stem van Marika. In het tweede deel van de song wordt er subtiel een kinderkoor ingemixt, als een soort schaduwstem die Marika aanspoort om door te gaan, ondanks alle onzekerheid. In de apotheose van het nummer lijkt ze eindelijk bevrijd, als ze het knellende touw kan loslaten en zelf opstijgt boven de wereld. Zowel in geluid als beeld is de spanningsopbouw heel mooi weergegeven. Je ziet en voelt het écht.
Bij Marika Hackman is een tekst of beeld nooit expliciet. Je kunt er je eigen leven inleggen, ook al is dat heel anders dan dat van Marika zelf. Maar jouw gevoel zal in de songs uiteindelijk niet ver afstaan van dat van haar. Dat is knap: om met muzikaal gevoel twee totaal verschillende levens te verbinden. Nu is dat bij een song als “33” misschien niet zo moeilijk. Het gevoel van melancholie, nostalgie en onzekerheid zal waarschijnlijk bij ons ieder spelen. Des te knapper is het hoe zij het heeft verwoord in deze ogenschijnlijk eenvoudige song, die toch dieper in je ziel en leven doordringt dan je misschien had verwacht.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
