Wie op oudejaarsavond in het huwelijksbootje stapt en twee weken later een plaat van vijfentwintig nummers op de wereld loslaat, heeft weinig boodschap aan wittebroodsweken. Zach Bryan werd geboren in het Japanse Yokosuka, groeide op in Oologah, Oklahoma, en zwaaide na zeven jaar marine eervol af. Hij draait nu eenmaal op een andere motor dan de rest van het countrypeloton. Na With Heaven On Top en de akoestische tweelingbroer die meteen volgde, legt hij nu Young Manhood and Other Donatable Organs op tafel. Wie denkt dat dit gewoon een tussendoortje is, volgt de man niet van dicht genoeg. Neen, bij Bryan is de ep tussen twee albums door intussen een zekerheid geworden.
Het zwaarste orgaan dat hij hier doneert, is zijn hart voor de werkende mens. In “Robot Killed The Working Man” kijkt de Oklahomaan met lede ogen naar wat artificiële intelligentie aanricht bij de arbeidersklasse. Bryan pakt het thema niet prekend aan, eerder als een man aan de toog die vertelt wat hij om zich heen ziet gebeuren. Het zijn de gesprekken die je ook bij ons tegenwoordig hebt. Hij legt wederom de vinger op de pijnlijke wonde. “Plainsman” trekt die lijn door naar de open vlakte. Voor dat americananummer trommelde hij Turnpike Troubadours op, de groep die hij geregeld noemt als grote invloed uit zijn beginjaren. Op zijn aankomende Amerikaanse tournee opent trouwens niemand minder dan John Fogerty, de stem van Creedence Clearwater Revival, voor hem. Hier in België verstaan we dat misschien niet helemaal, maar in Amerika staat Bryan al een tijdje naast zijn helden, wie weet zelfs al een trapje hoger.
Liefde betekent bij Bryan meteen ook pijn. Het pronkstuk is “Lies”, een duet met Lana Del Rey over een koppel dat samenblijft dankzij de zoete leugentjes die het elkaar vertelt. Met ‘Tell me your lies, babe / Your sweet little lies’ knikt hij naar Fleetwood Mac, terwijl de strijkers die typische Lana-sfeer binnensmokkelen. Het is country, maar het glipt telkens tussen de genres door. Del Rey zweeft boven het geheel, Bryan brengt het verdriet met overtuiging. Hij mag zo toch weer een grootheid aan zijn lijstje toevoegen. Ook al zijn beide artiesten nog maar recentelijk getrouwd met hun respectievelijke partners, je voelt de liefde die speelt tussen hen. Het maakt van “Lies” een van de mooiste toevoegingen aan zijn repertoire. “Backwards”, dat over hetzelfde thema handelt, speelt toch een paar klassen lager.
Het grootste thema blijft de jeugd, en hoe die wegglipt. In “Lodi When” mijmert Bryan op een veranda in de regen over een meisje, een plek en wat hij zou kiezen als hij nog eens terug mocht. Zou hij over de drank schrijven of over haar? Een antwoord geeft hij niet, en ook dat zijn we van hem gewoon. Deze zomer zette hij twee korte fragmenten op YouTube die hij even snel weer offline haalde: één man en één gitaar, zoals in de dagen van “Heading South”. In Oklahoma draaide hij er ook een videoproject bij, waarin hij zijn grootmoeder interviewt. ‘Het is gek hoe verdrietig onze jeugd eigenlijk was, maar iedereen was te gelukkig om te beseffen hoe verdrietig het was’, zegt Bryan. Een groot deel van zijn succes heeft hij te danken aan die herkenbaarheid; alles wat hij zegt zou je zelf kunnen meegemaakt hebben.
Al blijft niet alles zo hard hangen. “Dog Days” en “Is The Blue Tangled In You?” doen netjes wat ze moeten doen, maar missen dat ene moment dat je blijft achtervolgen. Daar wreekt zich ook die stem. Wanneer de emotie hoog zit, is ze een wapen, maar in de kalmere passages wordt ze eerder een steentje dat lastig in je schoen onder je voetzool zit. Natuurlijk verkiezen we emotie boven perfectie. Die keuze maakt Bryan zelf al zijn hele carrière.
En dan is er “You’ll Get By”, de afsluiter die al langer een publieksfavoriet is op de tournee. Wie Bryan aan het werk zag in het Philips Stadion, hoort meteen hoe die meezinger zich uitrekt over tienduizenden kelen. Hier rekt hij zijn zang al net zo ver uit, gedragen door live harmonieën met de vrouwelijke bandleden. Hij zingt over alweer een verspilde droom en de tijd die maar blijft verstrijken. Het voelt als een schouderklopje van iemand die zelf ook niet zeker weet of het goedkomt. Een jonge man doneert hier zijn organen, één voor één. Al zit zijn hart nog steeds op de juiste plek, en wees maar zeker dat het nog klopt.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Lies”, ons favoriete nummer van Young Manhood and Other Donatable Organs, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
