Gewoon Eels, niks meer en niks minder. Zo luidde ons verdict over Eels Time!, een plaat die we met twee en een halve ster netjes op de plank zetten, zonder ze er nadien al te vaak af te halen. Mark Oliver Everett, de enige vaste kracht achter de groep, zal er niet van wakker gelegen hebben. Amper twee jaar later staat hij alweer op de stoep met Cookie Happened, zijn zestiende studioalbum, en de titel leent hij nota bene bij Koekiemonster. Het blauwe pluchen vraatzuchtige monster als gids voor een oeuvre vol verdriet? Everett laat het beter werken dan dat je zou denken.
‘Ik huil niet omdat het koekje op is. Ik lach omdat het koekje is gebeurd.’ Everett noemt het koekjesmonster in zijn toelichting droogweg de grote filosoof van onze tijd en bouwt er een volledige plaat rond. ‘Dit alles zal vergeten worden, maar is het niet nog steeds mooi dat het is gebeurd?’, vraagt hij zich af. Daar draait het om in de twaalf nummers die precies dertig jaar na Beautiful Freak verschijnen: verlies, spijt, sterfelijkheid en ouder worden, maar steeds met een lach in de mondhoek. Wie dat live wil meemaken, moet voorlopig teren op de herinnering aan dat rockende balorkest in Vorst Nationaal. Sinds de herfst van 2023 speelde Eels geen enkel concert meer, en over tourplannen is niets bekend.
Waar we bij de voorganger op onze honger bleven zitten, scheurt Cookie Happened wel uit de startblokken. Opener “Clobbered” vertelt over iemand die de bodem van de put heeft bereikt, maar klinkt verrassend helder: jengelende gitaren gemixt met melodieën die elkaar om voorrang verdringen en een serieuze dosis popgevoel. Hoe doet denken aan Boo Boos, het zijproject waar hij vorig jaar een degelijke plaat met uitbracht. Vertrouwd allemaal, dat wel, maar ook mooi. Met “Cap In Hand” werd net voor de zomer een eerste schot voor de boeg gelost, en dat schoot meteen raak. De verteller kijkt zijn fouten recht in de ogen en probeert het goed te maken, gedragen door een baslijn die het geheel voortduwt als een goederentrein door de nacht. Er zit iets van Wilco in de ballade, en ze behoort tot het beste wat Everett in jaren schreef. Vintage Eels, en dat mag je noteren als groot compliment.
Toch rijdt die trein niet altijd over nieuwe sporen. “Taking Pictures” groeide uit een oude pianodemo en vertelt over eenzaamheid in Hollywood en New York, met dezelfde vermoeide tederheid als “I Need Some Sleep” en “It’s a Motherfucker”. Het werkt, maar je hebt het eerder gehoord. Voor “I’m On Standby” haalde Everett zelfs letterlijk iets uit de kast: de riff van “Mr. E’s Beautiful Blues” van Daisies of the Galaxy, nu ondergedompeld in relaxte countrygitaren en strijkers. Volwassener, maar ook een pak minder opwindend dan het origineel. Dan pakt “Congratulations To Me” het slimmer aan. Strijkers en beats halen herinneringen op aan het livealbum Eels with Strings, terwijl Everett zichzelf feliciteert omdat hij dit punt überhaupt gehaald heeft.
De donkerste momenten zijn vaak de mooiste. Op “All Forgotten” zorgen de strijkers voor een haast apocalyptische sfeer, maar de tekst biedt net troost over bestaan en sterfelijkheid. “Bamboozled Again” knipoogt naar Grandaddy, en de regel ‘sucker born every minute, happy birthday to me’ is Everett ten voeten uit. Jammer alleen dat het deuntje bijna voorbij is voor het goed en wel begint. Het akoestische, bluesy “Dum Dums” schuift met een licht politieke tekst, terwijl “New Story” het lot afweegt tegen een koerswijziging: een leuke zoete melodie en eenvoudige gitaarriffs.
Het hart van de plaat klopt in “One Razzle, One Dazzle”. Everett verwerkt er het advies van zijn vader in, die overleed toen Mark achttien was, en hij strooit er zelfs een grappige verwijzing naar de oude Batman tv-reeks doorheen. Afsluiter “The Way I Was Made” doet het omgekeerde: een elektro-akoestische liefdesballade met subtiele strijkers die het ingetogen en klein houdt, en een van de fraaiste dingen die Everett ooit op band zette.
Wie op zoek is naar een heruitgevonden Eels, komt hier niet aan zijn trekken. De gitaren en de piano liggen nog altijd waar ze altijd lagen, en de vondst om mooie melodieën verschrikkelijke dingen te laten vertellen, gaat terug tot de crooners van weleer. Wat wel gegroeid is, is de verteller. Waar Eels Time! vooral een kabbelend tussendoortje leek, heeft deze plaat een duidelijk hart en een centrale gedachte die elk nummer verbindt. Natuurlijk leunt Everett soms iets te comfortabel op zijn eigen archief, maar de man die dertig jaar lang over verlies zong, klinkt hier voor het eerst echt verzoend. Het koekje is op. Gelukkig is het gebeurd.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “One Razzle, One Dazzle”, ons favoriete nummer van Cookie Happened, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
