Het was alweer een tijdje geleden dat Erykah Badu nog eens voet op Belgische bodem zette, en dat ze haar terugkeer op een bijzondere manier zou aanpakken, hadden we ergens wel kunnen verwachten. De Amerikaanse koningin van de neo-soul doet nu eenmaal graag haar eigen zin en met haar The IMEHO. Tour, uitgesproken als ‘I’m a ho’, maakte ze dat nog maar eens duidelijk. De tournee werd aangekondigd als een intieme en geïmproviseerde ervaring, al mogen we die laatste omschrijving met een korreltje zout nemen. De setlists bleven namelijk grotendeels hetzelfde en van volledige improvisatie tijdens de show was dus geen sprake. Bovendien werden bijna alle resterende concerten om onduidelijke redenen geannuleerd, waardoor Brussel plots een van de laatste haltes werd. Met slechts een drummer, bassist en toetsenist aan haar zijde kreeg de imposante Henry Le Boeufzaal van Bozar toch iets verrassend intiems.
Geduld is een schone deugd, zeker wanneer Erykah Badu op de affiche staat. Na veertig minuten wachten verscheen eerst haar band, die het publiek nog eens tien minuten bezighield met een vermakelijke opwarming. Er werd geklapt, gezongen en zelfs een enkele noot moest collectief worden aangehouden. Tegen de tijd dat Badu eindelijk verscheen, waren we dan ook helemaal klaar om ons aan haar over te geven. Met “Out My Mind, Just in Time” zette ze meteen haar indrukwekkende stem in de verf, al zorgden enkele microfoonproblemen voor een minder vlekkeloze start. Toen iemand uit het publiek haar ook nog eens op een verjaardag wilde wijzen, volgde een kordate ‘fuck off, not now’. Een tikkeltje diva? Absoluut, maar bij Badu konden we er vooral om lachen aangezien ze er genoeg muziek voor heeft. Niet veel later haalde ze zonder enige waarschuwing een hoge noot boven die ons meteen de mond snoerde. Ook “Echos” kreeg dankzij haar vocale uithalen een bijzonder karakter. Het nieuwe materiaal dat ons op niet volledig wist te overtuigen, kwam hier plots helemaal tot zijn recht.
Wie hoopte op een avond vol herkenbare versies van haar grootste hits, had zich wellicht beter voorbereid. Badu speelde voortdurend met tempo’s en arrangementen, waardoor nummers ongemerkt in elkaar overvloeiden. Af en toe moesten we zelf even zoeken naar wat ze precies aan het brengen was, maar we hingen zo aan haar lippen dat het ons nauwelijks kon schelen. “Time’s a Wastin” was een van de eerste herkenningspunten en kreeg een warme uitvoering. Ook visueel viel er genoeg te beleven. Achter haar apparatuur ontdeed Badu zich met het nodige theatrale vertoon van haar volumineuze jas, waarna een outfit met zilveren handschoenen, stippenmotieven en een opvallend zwaardachtig accessoire tevoorschijn kwam. Stijl heeft ze in ieder geval nooit moeten leren. Vanuit die kleine modeshow gleed ze over naar “On & On / …& On”, waarin ze ook haar ritmische manier van rappen liet horen. Tegen het einde nam ze opnieuw plaats achter haar toetsen en veranderde de sfeer volledig. Sinistere klanken en rood licht gaven het geheel iets onderhuids.
Het absolute hoogtepunt volgde met “Lovin’ You” van Johnny ‘Guitar’ Watson. De cover kreeg een jazzy arrangement waarin haar soulvolle stem aanvankelijk vrij ingetogen bleef, maar gaandeweg steeds meer ruimte opeiste. Badu maakte het volledig eigen door moderne elektronische geluiden tussen de warme instrumentatie te verweven. Tijdens het tweede refrein trok ze haar stem vervolgens zo hoog open dat de rillingen ons over de rug liepen. Een uitstekende bassolo maakte het dan nog compleet. Haar begeleidingsband verdiende trouwens minstens evenveel lof. De drie muzikanten schakelden moeiteloos tussen jazz, soul, funk en hiphop, zonder dat het samenspel geforceerd aanvoelde. Hun sporadische achtergrondzang was ook heel doeltreffend: diepe, warme harmonieën die Badu’s stem ondersteunden zonder ooit de aandacht op te eisen.
Met een versnelde versie van “Appletree” werd nog eens duidelijk hoe weinig de Amerikaanse zich aantrekt van de oorspronkelijke arrangementen. De overgang was zo subtiel dat we nauwelijks doorhadden dat er een nieuw nummer begonnen was, al bleek het publiek zich niet zo gemakkelijk te laten misleiden. Ook “Love of My Life (An Ode to Hip Hop)” kreeg een jazzy behandeling, waarna de avond met onder meer “Drama” een rustiger karakter aannam. Tussen al die muzikale uitstapjes bewees Erykah Badu dat er ook een uitstekende comédienne in haar schuilt. Met absurde teksten als ‘Phone call, ring ring, it’s either liberation or entrapment’ hield ze ons geregeld aan het lachen. Die combinatie van humor, eigenaardigheid en muzikaal talent maakte het optreden des te aantrekkelijker. Bij Badu weet je nooit helemaal wat er gaat gebeuren, zelfs wanneer de setlist grotendeels vastligt.
Met “Black Box” naderde het einde helaas sneller dan gehoopt. Na amper een uur en een kwartier zat de avond er alweer op, en dat was misschien wel het enige waar we echt over konden klagen. Een extra halfuurtje hadden we met plezier meegenomen. Verder viel er op muzikaal vlak nauwelijks iets aan te merken. Badu koos niet voor een klassieke concertopbouw met voorspelbare hoogtepunten, maar durfde haar eigen muziek volledig uit elkaar te halen en opnieuw vorm te geven. Dat leverde soms een wat rare ervaring op, maar net daarin schuilde ook de schoonheid. In een tijd waarin zoveel concerten tot in de puntjes lijken uitgestippeld, is het verfrissend om een artieste aan het werk te zien die zich daar weinig van aantrekt. Dat ze relatief weinig van haar bekendste nummers bracht, deed er uiteindelijk niet eens toe. We kwamen voor die uitzonderlijke stem en kregen veel meer dan dat. Mocht Erykah Badu binnenkort opnieuw beslissen om België een bezoekje te brengen, dan zitten we maar al te graag weer in de zaal. Diva-gedrag inbegrepen.
