Wie de voorbije zomer voor het nieuwste podium stond op Rock Werchter of vroeg wakker werd op de laatste dag van Crammerock, kent de slopende live-energie van Basht. al. Het viertal uit Dublin bleef het afgelopen jaar maar doordenderen, met overvolle tenten en kolkende moshpits als resultaat. Met singles als “Perfume” en “Terror TV” schroefden de Ieren de verwachtingen steeds verder op en met debuutalbum Poor Advice verzilveren ze die hoge verwachtingen nu volledig. Het resultaat is een plaat die net zo hard, rauw en meeslepend klinkt als hun liveshows.
Met zijn tederzachte stemtimbre neemt Jack Leavey ons bij de hand en begeleidt hij ons door de duistere, maar oh zo mooie wereld die Basht. creëert op zijn debuut. Langzaam, melancholisch en meeslepend: zo klinkt opener “Dive”. Een nummer met zachtjes huilende gitaren en een hypnotiserende baslijn waarop je tijdens een miezerige winteravond rustig zou kunnen meewiegen. Toch voelt die rust nooit helemaal comfortabel. Doorheen het album schuilt er voortdurend iets onderhuids, zowel in de teksten als in de instrumentatie. Atypische drumritmes en onverwachte gitaarriffs zorgen ervoor dat we ons nooit volledig kunnen nestelen in de muziek. Net wanneer we denken te weten waar een nummer naartoe gaat, trekt Basht. de grond opnieuw een beetje onder onze voeten vandaan. En exact die bevreemding blijkt essentieel voor de betekenis van Poor Advice: niets is helemaal wat het lijkt en zelfs het advies dat ons als houvast wordt aangereikt, verdient een kritische blik. Ook “Dive” draagt die boodschap in zich. Wat begint met ‘These old wings I have won’t hold me up, I’m too scared to fly all alone, so we’ll share yours’ eindigt met ‘I’ll clip your wings, let you down, get ready to dive’. De aanvankelijke belofte van steun verandert plots in een waarschuwing. We voelen ons bij de hand genomen om vervolgens losgelaten te worden, en meteen wordt duidelijk waar de band ons naartoe wil brengen.
De plaat laat zich eigenlijk het best omschrijven als een conceptalbum waarin al het advies dat we krijgen en van generatie op generatie doorgeven voortdurend in vraag wordt gesteld. Of het nu gaat om de kerk, de overheid, onze ouders of onze vrienden. Naar wie moeten we eigenlijk echt luisteren? Klopt alles wat ons wordt verteld wel? En moeten we de cirkel niet ergens doorbreken? Dat is dan ook wat Leavey uiteindelijk doet wanneer hij de kerk verlaat op “Superchurch”. Hij keert iets de rug toe dat decennialang de enige juiste manier van leven leek te zijn in Ierland.
“Perfume” was de eerste single van het album en weet de sfeer goed samen te vatten, voor zover dat überhaupt mogelijk is. Het is grillig, het is een beetje ongemakkelijk, het bouwt op, en het laat je nooit helemaal ontsnappen. “Vermillion Reptilian” trekt diezelfde beklemmende sfeer nog verder door, met een spanning die steeds dieper onder je huid kruipt en het geheel bijna claustrofobisch doet aanvoelen. Jack Leaveys stem balanceert op een dunne lijn tussen warm en onheilspellend, terwijl Louis Christles verslavende, haastige baslijn een houvast vormt doorheen het schimmige landschap van dit nummer. Dat landschap lijkt bovendien met de seconde nog grauwer te worden en eindigt uiteindelijk gitzwart, zonder ooit volledig te ontsporen. Dat is misschien wel de grootste kracht van Poor Advice: de gecontroleerde chaos. Alsof we voortdurend worden tegengehouden en nooit helemaal mogen losbreken. Basht. heeft ons in zijn macht, net zoals de kerk, oudere generaties en vastgewortelde systemen dat hebben. Misschien moeten we de dwang van die vier Dubliners dan ook maar eens in vraag beginnen stellen, hé?
De echte ontploffing volgt uiteindelijk toch nog op “Circadia”, waar alle remmen volledig losgaan. ‘Ceilings falling down, the room keeps spinning round and round and round’, klinkt het, en exact zo voelt het nummer ook. Een baslijn die klinkt als een donderstorm, drums die ons op de hielen zitten en krijsende gitaren duwen ons steeds verder in een hoek. Een uitweg lijkt er niet te zijn, dus openen we spontaan maar een circlepit. Daar lijkt dit nummer tenslotte voor geschreven. Beangstigend, claustrofobisch, maar tegelijk ook bevrijdend. Basht. weet alle emoties in één lied te proppen, alsof plots alle frustraties en vragen die doorheen het album werden opgebouwd een uitweg nodig hebben. Een gelijkaardige extase vinden we op “Keira Knightley”. Op het eerste gehoor klinkt het misschien als een regelrechte knaller. Ongewone ritmes en mysterieuze klanken maken even plaats voor een catchy banger, maar dat gebeurt zonder de diepgang te verliezen. Leavey bezingt het relaas van een relatie die vol liefde en enthousiasme begint, maar al snel omslaat in jaloezie en wanhoop. En dat ‘bezingen’ willen we meteen even benadrukken. In een genre waarin frontmannen zich maar al te graag beperken tot praten, roepen en schreeuwen, kiest Jack resoluut voor het tegenovergestelde. In elk nummer weet hij ons te betoveren met zijn wondermooie zangstem, die moeiteloos laveert tussen kwetsbaarheid, warmte en onheil. Een verfrissend element in een wereld vol sprekende frontmannen.
Dat de band geen blad voor de mond neemt, is dus op elk nummer duidelijk, maar dat wordt toch nog eens extra benadrukt op “Terror TV” en “Kids Vs Guns”. De gruwelijke taferelen die zich in Palestina afspelen, worden zonder franjes omschreven, net als de wrange realiteit dat de hele wereld alles live op de televisie kan volgen. De afstand tussen wat er op het scherm gebeurt en het dagelijkse leven waarin wij ons ondertussen blijven bewegen, maakt alles des te confronterender. Het is geen verhaal dat vanop een veilige afstand wordt verteld, maar een aanklacht tegen de manier waarop we als toeschouwers haast machteloos blijven toekijken. “Kids Vs Guns” begon als een gedicht over de genocide en groeide uiteindelijk uit tot het hart van het album. Het lied voelt dan ook als de culminatie van de frustratie die doorheen Poor Advice steeds verder wordt opgebouwd: het wantrouwen tegenover systemen, de vragen bij de wereld rondom ons en de drang om niet langer zomaar te aanvaarden wat ons wordt voorgeschoteld. Waar de rest van de plaat ons vooral aan het denken zet, dwingt Basht. ons hier in een hoek met een ongemakkelijke vraag die om een directe reactie vraagt: hoe lang kunnen we nog blijven toekijken?
Basht. weet met Poor Advice een confronterend debuut neer te zetten dat nog lang blijft nazinderen. De muziek weet te verleiden, maar maakt het ons tegelijk moeilijk om er comfortabel bij achterover te leunen. In tegenstelling tot hun eerder uitgebrachte ep’s is dit niet zomaar een verzameling van sterke rocknummers. We krijgen een opvallend breed scala aan sferen, van catchy knallers tot ingetogen, melancholische passages. Bovenal is het een plaat die vragen oproept, je aan het twijfelen brengt en daardoor net uitnodigt om opnieuw te luisteren. Want misschien schuilt er bij een tweede luisterbeurt wel een nieuw antwoord in de muziek of stellen we ons simpelweg weer een andere vraag. We leren Basht. kennen, maar ontdekken onderweg ook meer over onszelf.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Dive”, ons favoriete nummer van Poor Advice, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
