Vier jaar na PRE PLEASURE is Julia Jacklin terug met haar vierde album. Voor The Gem keerde de Australische terug naar Melbourne, waar ze de plaat samen met vrienden opnam boven de gelijknamige pub die jaren geleden een belangrijke plek voor haar werd. Liefde willen geven en krijgen, maar tegelijkertijd vrij willen zijn: het is de spanning die volgens Jacklin al lang centraal staat in haar leven en nu ook door deze tien nummers loopt. The Gem gaat daardoor vooral over opnieuw bij jezelf proberen te komen na een moeilijke periode. Dat levert een heel persoonlijke plaat op die vlot voorbijgaat, maar muzikaal soms iets te lang op dezelfde plaats blijft staan.
“Brand New” maakt meteen duidelijk hoe sober Jacklin het deze keer aanpakt. Een eenvoudige gitaar en drums op een iets hoger tempo begeleiden haar vrij monotone stem, tot halverwege plots een fijne gitaarsolo verschijnt. Daarna keert het nummer grotendeels terug naar waar het begon en pas op het einde zorgen verschillende lagen van haar stem voor een leuk effect. Mooi gedaan, maar het grijpt niet meteen de aandacht. “God Sometimes” klinkt door de gitaren wat warmer, terwijl Jacklin juist vermoeid en verdrietig zingt. Ze lijkt vooruit te willen, maar klinkt alsof een deel van haar daar zelf nog niet helemaal klaar voor is. God duikt meteen opnieuw op in “If I Had The Hand Of God”, waarop ze haar indiegeluid een licht countrykantje geeft. Wanneer je die eerste drie nummers naast elkaar legt, merk je alleen hoe dicht ze qua tempo en sfeer bij elkaar blijven.
En dan komt “Angel Vision”. Plots is alle kritiek even vergeten en neemt Jacklin je bij de keel. Een akoestische gitaar opent het nummer zo intiem dat het bijna voelt alsof je tijdens een concert naar dat ene nummer luistert waarbij de volledige zaal van stilvalt. Er is nauwelijks iets nodig naast haar stem, maar halverwege verschijnen heel subtiel achtergrondvocalen. Julia Jacklin klinkt plots minder vermoeid, zingt hoger en laat haar stem veel meer openbloeien. Net doordat de plaat tot nu toe zo ingehouden klonk, komt die verandering extra hard binnen. “Angel Vision” is emotioneel, breekbaar en op de juiste momenten bijna hemels. Het is zo’n lied dat je niet gewoon hoort passeren, maar waar je na afloop eerst even van moet bekomen.
Veel tijd daarvoor krijg je niet, want “Real Life” trekt je toepasselijk genoeg meteen terug naar de realiteit. De drums gaan sneller en worden gecombineerd met zachte gitaarlijnen, waardoor het nummer lijkt op te bouwen naar een refrein dat eindelijk helemaal zal openbarsten. Dat gebeurt helaas niet. Het vat meteen een van de grootste frustraties van The Gem samen: Jacklin zet regelmatig iets interessants klaar, maar kiest uiteindelijk toch voor dezelfde ingetogenheid. Ook “You Turned On The Tap” is mooi en zacht, maar glijdt daardoor bijna ongemerkt voorbij. “Walk On Me” neemt dan weer ruim zes minuten de tijd en werkt beter binnen die aanpak. Jacklins stem staat centraal en de rustige instrumentatie krijgt alle ruimte om zich langzaam uit te spelen. Ideale muziek voor een grijze dag, maar over de volledige plaat mocht er af en toe toch wat meer contrast zijn.
Gelukkig heeft Julia Jacklin nog een sterk slot achter de hand. Op “I Wish” krijgt ze gezelschap van The Maes en komt de pijn die onder veel van deze nummers verscholen zit veel duidelijker naar boven. Meteen aan het begin zingt ze over het verlangen naar betere vrienden, een warme plek en iemand die haar door een moeilijke periode had kunnen helpen toen ze zichzelf kwijt was. De achtergrondstemmen van The Maes maken dat gevoel alleen maar groter en richting het einde groeien hun stemmen samen uit tot iets hoogs en harmonieus. Het is vooral wanneer je echt naar Jacklin luistert dat het binnenkomt. Je hoort hoeveel die periode met haar heeft gedaan, maar ook dat ze ondertussen niet meer op exact dezelfde plaats staat. Niet alles is verdwenen en sommige herinneringen zullen waarschijnlijk blijven, maar nu klinkt er iemand die zelf haar weg naar buiten heeft gevonden.
The Gem heeft daardoor een vreemde uitwerking. Op papier zit er ontzettend veel gevoel in deze tien nummers, maar muzikaal bereikt dat gevoel je niet altijd even sterk. De eenvoudige gitaren, rustige drums en Jacklins vaak vermoeide zang vormen een mooi geheel, alleen ontbreekt het aan voldoende variatie en nummers die je echt wakker schudden. Wanneer dat wél gebeurt, zoals op “Angel Vision” en “I Wish”, bewijst Jacklin hoe hard ze kan raken zonder haar muziek groot te hoeven maken. Misschien past die ingetogenheid bij een album waarop ze zichzelf langzaam terugvindt, maar als luisteraar verlang je soms toch naar wat meer momenten waarop je dat proces ook echt voelt. The Gem is daardoor zeker geen slechte plaat, alleen zitten tussen de mooie stenen net iets te weinig echte edelstenen.
Op 21 februari treedt ze op in de Botanique en op 26 februari in Paradiso.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Angel Vision”, ons favoriete nummer van The Gem in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
