Komen en gaan, eb en vloed, verleden en toekomst, aankomen en vertrekken, wit en zwart. Tarmac vinden we een van de coolste albumtitels van de laatste jaren. Proef het woord eens: tarmac. Den tarmac. Het heeft enerzijds iets zieligs, mensen die onderaan de trap van het vliegtuig staan te trappelen om dat vehikel binnen te dringen en zich druk maken over de tweehonderd andere reizigers die alleen maar in de weg lijken te lopen. Anderzijds belooft het avontuur door de motoren die al een beetje staan warm te draaien en de geur van kerosine die je neus prikkelt. Opstijgen en landen. Ruben Block en Mario Goossens hebben een plaat gemaakt zonder Paul Van Bruystegem, de man die ons ooit een selder noemde nadat een review in het verkeerde keelgat was geschoten. Een selder! We vinden dat oprecht mooi. Monsieur Paul is bijna een jaar van het aardse toneel verdwenen en koopt zijn flamboyante schoeisel nu in de schoenwinkel hierboven waar iedere levenloze sinds de prehistorie zijn commissies doet.
Het was al een tijd geleden dat Triggerfinger een plaat had in elkaar gestoken, maar het is er nu toch van gekomen. We hebben dikwijls de indruk dat Block en Goossens ongeveer tienduizend ideeën hebben, van klein naar groot, die een beetje tijd nodig hebben tot volledige uitwerking en het ponsen op de onverbiddelijke groeven. Dat maakt wel dat de band eigenlijk nog nooit een ‘slechte’ song heeft uitgebracht. Het is niet het in elkaar steken van Playmobil, het speelgoed dat weinig creativiteit verwacht van de koper. Triggerfinger legt veel eerder de hand op tientallen dozen Meccano en construeert en bricoleert tot er iets staat dat de eeuwige geluidsgolven mag in gepleurd worden. We hebben het album ondertussen al verschillende keren beluisterd op velerlei manieren. Met gejengel van twee dochters van zes die koorts maken, met een eega die al een week krampen heeft, tijdens het lopen van onze paar belachelijke kilometers en tijdens de fietsrit naar de school waar we voor het smartboard staan te koekeloeren. En we zagen en hoorden vooral dat het goed was, heel goed zelfs!
Er waren al vijf singles naar het front getrokken en we hadden al door dat ook deze plaat weer zou rocken als alle beesten die plaatsnamen op de ark van Noah. “Everybody’s Looking” en na letterlijk een halve seconde voel je al: ‘yes, dit komt helemaal goed!’. Kracht en energie, we zijn ons bewust van de clichéwoorden, maar de song beukt al direct keihard tegen onze slapen, het is gewoon niet anders. Triggerfinger heeft het patent op melodieën die je na een enkele luisterbeurt niet meer vergeet en laat “Stars” daarvan nu het perfecte voorbeeld zijn. Die fuzzy synthlijnen in de song zijn echt grandioos en de lp zit er eigenlijk bomvol van. En het allerbeste moet dan nog komen!
Mogen we eens iets heel boud, vrank en vrij schrijven? “Through The Beam” is een van de allercoolste schijven die dit jaar is uitgekomen. Die melodie is zo onwezenlijk gaaf en de clip is fantastisch! Het is een trucje dat we nog al gezien hebben, de muzikanten die ergens in een onbestemde straat iets uitvoeren, in dit geval een buiging met de linkerknie en de rechterelleboog die er bijna tegen botst, en de toevallige passanten die kijken alsof Block en Goossens twee freaks zijn. En dat is nog zo ook! De enige keer dat de riem er echt eventjes af mag, is bij “The Why”, een nummer dat iets kalmer is dan de rest, hoewel dit wel relatief te noemen is.
Maar nadien gaan we weer volle bak vooruit met “Geronimo” dat een hels drumritme heeft gekregen en dat maar net boven de twee minuten uitkomt. Het zijn dan wel twee minuten die stevig doordrammen en dat hevige rockgevoel wordt nog eens volledig herhaald met “Ring It”. Ja, het heeft bijna een decennium geduurd voor Triggerfinger met nieuw materiaal voor de dag kwam, maar het is het wachten véél meer dan de moeite waard. Dit zijn echt stuk voor stuk heel goeie rocknummers en het is de mannen duidelijk gelukt om die honderden stukjes muziek, van een flard tekst tot drie akkoorden of een bepaald drumpatroon tot een consistent geheel te kneden. Eigenlijk is dat toch gewoon kunst, vinden wij alleszins, die losse ideetjes laten samensmelten tot een geheel dat echt deugd doet bij de luisteraar. Want misschien is dat nog de beste omschrijving voor deze plaat: ze doet deugd. Het voelt echt zalig om even een half uur de hoofdtelefoon op te schuiven en een eindje te gaan wandelen met dit album op.
Dat vinden wij persoonlijk belangrijk aan muziek, even die escapade, even die ontsnapping uit de dagdagelijkse rompslomp en daarvoor is Tarmac echt heel geschikt. Op “Shine And Shimmer” komen we weer in onze straat terecht en zijn we bijna thuis en we komen tot rust. Macadam, macadam, macadam,… en steenweg, steenweg. Amai, dit is echt een goeie plaat geworden. Dit was en is en zal genieten zijn. Merciekes Triggerfinger voor deze coole plaat. En Lange Polle, ah, die ziet dat het goed is uiteraard. Wat een selder was dat ook!
Check de website van de band zorgvuldig want er staan een aantal optredens gepland in België en Nederland. Allen daarheen!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Through The Beam”, ons favoriete nummer van Tarmac, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
