Archieffoto Stick To Your Guns © CPU – Marvin Anthony
Kijk eens hoe Jesse Barnett op de bovenstaande foto te keer gaat. Als een wild beest trekt hij de microfoon naar zich toe en laat hij een of andere oerkreet door de zaal knallen. Het is ongeveer hoe we de Amerikaan als frontman van Stick To Your Guns het best kennen. Luid, energiek en omringd door de nodige spierballerij. Toch is er ook een zachtere kant van hem. Een kant die meer indruk maakt dan alle riffs, drums en geschreeuw bijeen. Een kant die, met een akoestische gitaar onder de arm, zijn teksten plots nog veel harder laat binnenkomen, terwijl ze juist een pak zachter worden gebracht. En laat dat nu precies de Barnett zijn die gisterenavond neerstreek in het Antwerpse AMUZ.
En nu horen we je denken: ‘AMUZ? Waar is dat in Antwerpen?’ En eerlijk gezegd snappen we dat wel. Tot enkele dagen geleden hadden we nog nooit van het podium gehoord, terwijl het op een steenworp afstand ligt van Kavka Oudaan. Weggestopt in wat vroeger de Sint-Augustinuskerk was, zonder daar al te veel aan veranderd te hebben. Een preekstoel in het midden van de zaal, een altaar achteraan dat omringd was door religieuze schilderwerken en hoog boven onze hoofden de gewelven van het eeuwenoude gebouw. Indrukwekkend tafereel wel en eens wat anders dan die zwarte dozen waar we normaal in staan.
Voor het optreden in die oude kerk had Barnett als voorprogramma zijn goede jeugdvriend Noah Calvin meegenomen. Een sterke keuze bleek achteraf, al had de man, die in de beginjaren van Stick To Your Guns de basgitaar voor zijn rekening nam, er zelf een stuk minder vertrouwen in. Hij noemde zichzelf de meest nerveuze performer van onze aardkloot en excuseerde zich meerdere malen voor het feit dat het publiek naar hem moest luisteren, al had datzelfde publiek er amper problemen mee. Na ieder gespeeld nummer galmde een luid applaus doorheen de kerk. En dat terwijl niet alles vanaf het begin vlekkeloos verliep.
Calvin had namelijk wat last van lastige apparatuur. Tijdens opener “Intro” besloot een van zijn instrumenten er meerdere malen de brui aan te geven, waardoor de al nerveuze artiest alsmaar nerveuzer werd. Gelukkig herpakte hij zich snel en samen met het vierkoppig strijkensemble Lascar String Quartet, waarvan hij de leden pas een uur op voorhand had leren kennen, bracht hij zijn set uiteindelijk tot een goed einde. Tussen de nummers door bracht hij enkele korte voordrachten die zijn nummers van wat extra context voorzagen. Zo kwamen we erachter dat “Flowers for Phonies”, de tweede track van de set, uiteindelijk gebaseerd was op een verkeerd gelezen passage uit een poëtisch stuk en dat hij voor “With You” de inspiratie vond in een liedje dat zijn moeder altijd voor hem zong in zijn kinderjaren. Het werd een ode aan haar en kreeg nog wat extra glans doordat ze zelf in de zaal zat. Toen Calvin haar aanwees, werd ze luid onthaald door het publiek, waarna ze na afloop van “With You” nog enkele kussen richting het podium strooide.
Afsluiten deed hij met “The Readiness Is All”, een track die door zijn minimalistische sound mooi tot zijn recht kwam in de kerkzaal. Het was het einde van een set die zo goed als altijd aanvoelde als een cinematisch geheel, met Calvins breekbare pianospel en het strijkensemble als ideale soundtrack voor de bijzondere omgeving. We weten niet of er filmregisseuren zijn die deze review lezen, maar mocht dat wel het geval zijn, dan hebben we een simpele boodschap: laat de Hans Zimmers, Einaudi’s en Max Richters van deze wereld eens thuis en bel Noah Calvin.
Om klokslag negen uur moest Jesse Barnett zichzelf even knijpen toen hij ten tonele verscheen. Waar wij bij het binnenkomen al even met open mond naar de kerkzaal hadden staan kijken, bleek de Amerikaan minstens even onder de indruk van de plek waar hij die avond mocht spelen. Zelfs na jaren de wereld rondtoeren, staat optreden in een zeventiende-eeuwse kerk blijkbaar niet iedere week op de planning. Na zijn kaak van de grond te hebben geraapt, begon Barnett eraan en dat deed hij meteen met een trio aan Stick To Your Guns-nummers. “Nobody”, “Open Up My Head” en “Amber” werden volledig van hun gebruikelijke spierballen ontdaan en kregen in deze akoestische vorm plots een heel ander gezicht. Een mooi gezicht wel te verstaan, want de drie tracks verloren zonder brullende gitaren opvallend weinig van hun kracht.
Na dat openingsdrieluik mocht Noah Calvin opnieuw aan de bak. De Amerikaan schoof achter de toetsen en zou Barnett van daaruit tijdens een groot deel van de rest van de avond bijstaan, met “Christmas Creek” als eerste gezamenlijke halte. Barnett gaf het nummer vooraf nog wat extra context en vertelde hoe hij het schreef nadat zijn moeder hem enkele dagen voor Kerstmis 2017 belde met het nieuws dat zijn neef aan een overdosis was overleden. Zware kost dus en in de stilte van de kerkzaal kwam die des te harder binnen. Veel luchtiger werd het daarna ook niet meteen. Voor “Radio Songs” dook Barnett namelijk in het repertoire van Trade Wind. In dat nummer probeerde hij ooit de brokstukken van een stukgelopen relatie te verwerken en logischerwijs zat daar verdriet en frustratie eveneens dicht onder de oppervlakte, al werden die in deze uitgeklede versie vooral heel klein en kwetsbaar gebracht.
Het was gisteren een avond waarin Barnett uitgebreid doorheen heel zijn carrière ging. Met “Come Find Me” haalde hij opnieuw Wish You Were Here boven, terwijl “Linds” dan weer uit zijn solowerk kwam geplukt. Tegenwoordig brengt hij dat werk gewoon onder zijn eigen naam uit, maar dat was lang niet vanzelfsprekend. In het verleden gebruikte hij voor zijn solowerk de naam Wish You Were Here en hij vertelde ons dat hij daarvoor koos omdat hij zijn eigen naam liever niet zo prominent in beeld wilde zien. Meteen daarop volgde een anekdote over hoe zijn ouders ervan overtuigd waren dat ze een dochter zouden krijgen. Zijn vader hield blijkbaar toch rekening met een verrassing en liet nog vallen: ‘In case it is a boy, I want to call him Jesse.’ En kijk, zoveel jaar later stond diezelfde Jesse zijn hele naamgeschiedenis uit de doeken te doen in een Antwerpse kerk.
De kruistocht doorheen zijn discografie ging rustig verder, al keek Barnett daarbij ook vooruit. Met “Traders” en “Ahead of Me” kregen we namelijk twee nummers te horen van zijn nog te verschijnen soloplaat. Zijn laatste single “Caribbean Blue” zag wel al het levenslicht en kreeg dus ook een plaatsje in de set, waarna met “Five Roses” opnieuw Wish You Were Here werd bovengehaald. De slinger zwaaide met “No Way to Live” nog eens terug richting Stick To Your Guns, toch wel de hoofdmotor van het optreden. Waar de track op Spectre nog een lichte stijlbreuk vormde doordat de band op een reguliere plaat voor het eerst volledig akoestisch ging, paste hij gisterenavond in AMUZ haast perfect in het plaatje.
Toch was niet alles koek en ei. Waar Calvin in het begin van de avond nog door haperende apparatuur werd geplaagd, had Barnett later niemand anders dan zichzelf de schuld te geven. Tijdens “Hell Inside My Head” liep hij even vast in zijn spel en ook het stemmen van zijn gitaar bleek plots een grotere uitdaging dan verwacht. Echt ongemakkelijk werd het gelukkig nooit, want Barnett ving zijn licht gestuntel op met de nodige humor en hield zo de zaal moeiteloos aan zijn kant.
Ook vanuit het publiek kwamen de nodige verhalen terwijl Barnett zijn gitaar klaarmaakte voor “No Say”. De zaal had zich de hele avond eigenlijk alleen tijdens het applaus laten horen, maar nu klonk er plots een stem die Barnett herinnerde aan een show in Bredene van enkele weken geleden. Daar had iemand tijdens een rustig akoestisch moment blijkbaar een salto van het podium gemaakt. Barnett kon smakelijk lachen om de herinnering, maar maakte meteen duidelijk dat hij zo’n stunt gisteren liever niet opnieuw zag gebeuren. Misschien maar beter ook, aangezien de kerkvloer er behoorlijk hard uitzag.
Met “No Say” werd de draad weer opgepikt, al bleven de kleine schoonheidsfoutjes ook richting het einde van de set opduiken. Zowel tijdens “We Still Believe” als afsluiter “Left You Behind” verliep niet alles volledig vlekkeloos, maar inmiddels paste dat haast bij de losse sfeer van de avond. Barnett lachte het telkens weg en maakte van zijn imperfecties eerder een deel van de charme dan een probleem. Uiteindelijk hoefde gisterenavond ook helemaal niet iedere noot perfect te zitten. De verhalen, de stilte in de zaal en de manier waarop zijn nummers zonder al hun gebruikelijke spierballen overeind bleven, deden meer dan genoeg. Die foto bovenaan blijft daardoor een beetje gek. We hebben helaas geen beeld in ons archief van Barnett zoals hij gisteren op het podium stond, maar misschien zegt dat net genoeg over hoe anders deze avond was. De wildeman van de foto bleef thuis. In AMUZ kregen we vooral de mens erachter te zien.
Setlist:
Nobody
Open Up My Head
Amber
Christmas Creek
Radio Songs
Come Find Me
Linds
Traders
Ahead of Me
Caribbean Blue
Five Roses
No Way to Live
Hell Inside My Head
No Say
We Still Believe
Left You Behind
