Het is geen geheim dat Interpol de afgelopen jaren in een creatieve crisis heeft gezeten. Sinds het vertrek van keyboardspeler en bassist Carlos Dengler leek het moeilijk voor de Amerikaanse band om de creativiteit van hun eerste albums te evenaren. Hun debuutalbum Turn On The Bright Lights blijft een hoeksteen van het post-punk revival genre en is daarmee ook de gouden standaard voor een Interpol album. Ook Antics en Our Love to Admire, respectievelijk uitgekomen in 2004 en 2007, zijn tot op de dag van vandaag nog steeds indrukwekkende prestaties. Dit staat in schril contrast met hun volgende albums, het titelloze Interpol en El Pintor, waar de magie grotendeels verdween. Hetzelfde zien we bij hun laatste twee albums, Marauder en The Other Side of Make-Believe, waar de band eerder op autopiloot leek te werken.
Het is overduidelijk dat Interpol een andere aanpak wilde bij hun nieuwste album This Mirror Weighs a Ton. De Amerikaanse muzikant en producer Andrew Wyatt, die recent nog samengewerkt heeft met de popartiesten Rosalía, Dua Lipa en Miley Cyrus, sprong aan boord om de productie over te nemen. Dit, gecombineerd met een verandering in de line-up en een toevoeging van extra instrumentatie, zorgt voor een totaal nieuw geluid. Het album werd bovendien opgenomen in Andrew Wyatts studio in New York, wat tegelijkertijd ook de thuisstad van de band is.
Deze veranderingen zijn al direct waarneembaar bij het eerste nummer, tevens de titeltrack, “This Mirror Weighs a Ton”. De mysterieuze triphopachtige instrumentatie zorgt samen met de beeldschone achtergrondzang voor een futuristische en duistere klank. De zangprestaties van Paul Banks klinken vertrouwd maar tegelijk ook dystopisch. Zelfreflectie is hier een centraal thema en wordt voorgesteld als een fysieke last. Een ander hoogtepunt op het album is het nummer “Iron City”, een lied over verstikkende liefde dat begeleid wordt door een prachtige pianosectie. Volgens ons staat het nummer ook symbool voor een angstige reflectie op het toenemende gebruik van artificiële intelligentie. De upbeat nummers springen er ook sterk uit. “Wake Up” in het bijzonder is niet alleen aanstekelijk, maar zorgt ook voor de nodige ademruimte op de B-kant van het album. De strakke gitaarriff doet de melancholie van de vorige nummers tijdelijk vergeten. Op “See Out Loud” krijgen we een unieke zangbijdrage van gitarist Daniel Kessler, die voor de eerste keer sinds 2002 nog eens een vers voor zijn rekening neemt. Het contrast tussen beide stemmen maakt van het nummer een van de meest krachtige op het album.
Hoewel “So Rides the Reindeer” een enorm fascinerende combinatie biedt van elektronische en akoestische instrumentatie, mist het nummer diezelfde ambitie op lyrisch vlak. Bij “Sudden” zien we het tegenovergestelde probleem. De hartverscheurende ballade mist door de relatief korte tijdsduur haar kans om uit te groeien tot de afsluiter die het had kunnen zijn. De constante herhaling van het refrein kan de emotionele bagage niet krachtig genoeg overbrengen door het eerdergenoemde gebrek.
This Mirror Weighs a Ton is een terugkeer naar vorm voor Interpol. De band slaagt erin om wat oude en nieuwe magie te combineren in een redelijk consistent album en hiermee tonen ze na bijna twintig jaar nog eens de honger naar verbetering en innovatie. Interpol vindt op verrassende wijze een balans tussen groovy en melancholische nummers. De instrumentale uitbreiding en de samenwerking met Andrew Wyatt blijken een verstandige keuze te zijn geweest. Wie dit album live wil beleven, kan op 17 november Interpol zien in de AFAS Live of op 18 november in Vorst Nationaal.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Wake Up”, ons favoriete nummer van This Mirror Weighs a Ton, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
