Als je als fan zes jaar moet wachten op het volgende album van je geliefde indiedarling, dan kan dat twee kanten op: je hebt de hoop compleet opgegeven of de verwachtingen liggen zodanig hooggespannen dat ze bijna onmogelijk in te lossen zijn. Phoebe Bridgers staat dus voor een hele opgave nadat ze te midden van de coronacrisis een fenomenale plaat uitbracht met Punisher. Zelfs de meest kritische zielen werden de mond gesnoerd door de Amerikaanse die uit het donkerste hoekje van haar hart de meest tekenende beelden wist te schetsen. Indrukwekkend op elk vlak, wist ze zowat over de hele lijn een perfecte score te halen met haar tweede langspeler en misschien is dat wel een van de redenen waarom Lost Weekend zo lang op zich liet wachten. Al was Bridgers nooit helemaal verdwenen, want in de tussentijd blies ze samen met Julien Baker en Lucy Dacus boygenius nieuw leven in. Tot een paar maanden geleden de geruchtenmolen plots overuren ging draaien. Bridgers kondigde een reeks pop-upshows aan in Amerika op wel héél specifieke plekken, liet geen telefoons toe en speelde voor het eerst nieuwe muziek. Met “Lost Boys” kreeg ook het grote publiek eindelijk een eerste streepje nieuwe muziek te horen, maar gelukkig kunnen we nu met z’n allen integraal genieten van Lost Weekend en we verwittigen je alvast: hier wil je al je verplichtingen aan de kant voor schuiven.
Er lijkt een zekere lijn getrokken te kunnen worden tussen de verschillende albums van de Amerikaanse muzikante. Zo schilderde ze een spook over een foto van zichzelf op Stranger in the Alps en hulde ze zich in een kostuum van een skelet op Punisher. Het buitenaardse heeft op die manier altijd een constante gevormd in haar kunst en een song als “I Know The End” bevestigde dat klaar en duidelijk met een niet te missen apocalyptische outro. Het lijkt erop dat ze ditmaal voor een iets subtielere verwijzing naar die thematiek heeft gekozen. Een aantal planetariums op onze planeet zetten hun deuren open voor de fans van Phoebe Bridgers om het album op een uiterst unieke manier te beleven: tussen de sterren en planeten, alsof buitenaards leven binnen handbereik is.
Een sterk vervormde stem op “The Outside” kondigt het begin van Lost Weekend aan, maar laat zijn masker steeds verder afglijden. Wat aanvankelijk een computergestuurd stemgeluid lijkt te zijn dat we kennen van de typische geheime telefoontjes in duistere films, vloeit over in de zachte stem van Phoebe Bridgers en daarmee is de kop er meteen af. Wat we zo gemist hebben staat opeens weer voor ons en voor een paar seconden voelt het alsof er niets veranderd is. Niets is natuurlijk minder waar: het desolate landschap dat Bridgers schetst, vertoont gelijkenissen met dat vanop Punisher, maar lijkt een ietwat ander kleurenpalet te handhaven en ook in haar songwriting lijkt ze mijlen verder te staan dan een paar jaar geleden.
Na een vervreemdende introductie, krijgen we met “Lost Boys” het eerste en tevens enige herkenningspunt voorgeschoteld. Terwijl de buitenaardse klanken nog nazinderen, duiken we in een meer toegankelijk nummer dat het verhaal van Peter Pan als basis gebruikt. We worden meegenomen naar Bridgers’ versie van Neverland en dat voelt zowaar aan als de laatste zekerheid alvorens we in een duister bad ondergedompeld worden. De grootse klanken sterven uit en maken plaats voor een onheilspellend geluid op het net zo rooskleurig getitelde “Kill Me”. Waar we enkele ogenblikken geleden nog konden opgaan in een rijke instrumentatie, dwingt de Amerikaanse ons nu om te luisteren. Het lage tempo en de minimalistische aanpak zorgen ervoor dat de woorden dubbel zo sterk binnenkomen en hoewel er zeker pogingen gedaan worden om een grootsere sound te bouwen, worden deze telkens weer afgebroken om ruimte te maken voor de zang. Net voor een chaotisch en duister einde voelt het even alsof we alleen achterblijven, maar op het allerlaatste moment neemt de artieste ons gelukkig weer bij de hand.
De soundscapes op Lost Weekend breien het geheel mooi aan elkaar en zorgen voor een vorm van continuïteit die we zelden gehoord hebben. Op een of andere manier slaagt Phoebe Bridgers er zo in elke song te laten klinken alsof ze geconfronteerd wordt met een vreselijke apocalyps en eigenhandig kan kiezen om de wereld al dan niet te resetten of in stof te laten opgaan. Het klinkt allemaal nogal duister en ongrijpbaar, hoewel we op “The Governor’s Waltz” kennismaken met een zowaar feeëriek begin. Een gigantische balzaal ontplooit zich voor onze ogen, maar er klopt iets niet: de feestelijke muziek ontbreekt en het voelt alsof je helemaal alleen met een geest aan het dansen bent. Het koor dat even later weerklinkt, benadrukt het akelige karakter van de song en alsof dat allemaal nog niet genoeg was, snijden de woorden ‘I was too happy to feel at home’ door merg en been. Al is het misschien toch een uitspraak even later die stof doet opwaaien. ‘She can pretend to be me / Since she took my place in my bed on that stage’ zou zomaar eens over de nieuwe geliefde van haar ex-verloofde Paul Mescal kunnen gaan, en hoewel we dat graag open laten voor interpretatie is het wel een subtiele, doch pijnlijke verwijzing.
Waar we wel zeker over zijn, is dat Bridgers en Mescal wel degelijk verloofd waren in 2022. Dat maakt de artieste namelijk duidelijk op titeltrack “Lost Weekend” met de woorden ‘I’m supposed to be married / But I called it off’, al is dat niet de meest pijnlijke zinsnede die Phoebe Bridgers over haar lippen laat rollen. Prachtig ingebed in klanken die zodanig in elkaar overvloeien dat we ze bijna niet van elkaar kunnen onderscheiden, ligt het wrang klinkende ‘I loved you, and you couldn’t forgive me for that’. Er was duidelijk nog een lange weg te gaan tot acceptatie toen de Amerikaanse de woorden neerschreef en in alle eerlijkheid: misschien blijft dat gevoel wel voor altijd.
Een ander gevoel dat ongetwijfeld blijf rondhangen op Lost Weekend is het onheilspellende dat steeds bijna tastbaar op de achtergrond aanwezig is. “Haunted” mag dan veel weg hebben van een gezellig singer-songwriterdeuntje; hoe verder de song evolueert, hoe meer het geheel afglijdt naar een zekere duisternis. Bij momenten klinkt die zelfs bijna dansbaar en daarmee geeft Phoebe Bridgers de keuze om mee te duiken in de gitzwarte verhalen die ze brengt, of net verder te deinen op de golven van de instrumentatie. Want laten we eerlijk zijn, Bridgers mag dan wel een thema als liefde aanraken, rouw ligt net zo dichtbij en het zou voor een aardbeving in indieland zorgen mocht ze plots vrolijke popdeuntjes brengen. Schoenmaker blijf bij je leest, zegt men weleens en dat doet ze op fenomenale wijze. Zoals ze ooit “I Know The End” van een metalachtige outro voorzag, gooit ze ook “Panorama” halverwege om. Wat aanvankelijk bijna een liftmuziekje lijkt te zijn, profileert zich als de brug tussen beide albumhelften waarbij de voorzichtige zang de luisteraar tot aandacht dwingt.
Het valt namelijk op dat de artieste geen album gemaakt heeft om op het hoogste standje van je speakers af te spelen, maar net om midden in de nacht in stilte te beluisteren. Alsof ze zo nog dichterbij kan komen, baant ze zich tussen de songs een weg onder je huid om je zo uit te dagen de ware betekenis van haar songs te achterhalen. Al steekt ze ook niet onder stoelen of banken dat het leven niet altijd eenvoudig is voor haar. Waar ze op haar vorige album nog over de moeizame band met haar vader zong, zingt ze nu over zijn heengaan. Een engelenkoor vervolgt de woorden ‘I can’t imagine you’re dead / But you are / Everyday’ op “Still Standing”, maar het is “Never Going Back!” dat ons echt bij de keel grijpt. Alles dreigt in te storten, maar in minder dan twee minuten geef Bridgers een visitekaartje af om U tegen te zeggen. Het a capella begin van de song vloeit moeiteloos over in een klassieke folkinstrumentatie, waardoor je bijna een gezellig liedje te horen krijgt. Tot plots een voicemailbericht van haar overleden vader weerklinkt. Het is allemaal nogal bitterzoet en ietwat naargeestig, maar het is net die moeilijke balans die van Lost Weekend een album maakt waarop je geen enkel nummer wil overslaan.
Naar het einde toe lijkt het alsof de ideeën die ze wil uitwerken zelfs geen ellenlange composities meer nodig hebben om hun effect te bereiken. Zo zorgen de rauwe woorden op “Other Plans” ervoor dat je de tranen zowaar kan voelen in de woorden ‘Our love had other plans’, waarna je als luisteraar zowaar tegen de muur genageld blijft staan. Want terwijl Phoebe Bridgers vaak genoeg aantoont hoe druk het soms in haar hoofd kan zijn, laat ze ons ook op heel intieme manier meekijken in datzelfde hoofd. Tussen al dat muzikaal moois zou je zomaar eens gewend durven geraken aan de kunst die de Amerikaanse keer op keer weer brengt. “As Above” dient echter als een goede herinnering om dat niet te doen, want als een van de laatste songs moet er langzaam ook naar een einde gewerkt worden. Het buitenaards klinkende begin verbergt aanvankelijk de pijn, maar hoe meer woorden ze in haar mond neemt, hoe meer deze doorschemert. Elke vezel in haar lichaam lijkt te willen schreeuwen en dat gaat regelrecht in tegen de lieflijke instrumentatie die op de achtergrond weerklinkt. Al lijkt dat ook symbool te staan voor de voorzichtige rust die ze bij momenten gevonden lijkt te hebben, want waar Punisher garant stond voor tumult en chaos, voelt het alsof het nu allemaal wat minder overweldigend is. Al spreken de woorden ‘You’re gonna take me for granted / But I can handle it’ ook boekdelen.
Afsluiten doet Phoebe Bridgers op opvallende wijze, namelijk met “Lost Weekend (Reprise)” ofwel een vervolg op de titeltrack die we eerder al te horen kregen. ‘Now I can’t see any stars in the sky / When a dream comes true a fantasy dies / But we’re gonna be alright / Me and you / You love me and I won’t ever let you forget / Not yet’, klinkt het op zowaar hartverscheurende toon. Het voelt allemaal zo persoonlijk, zo klein en toch zo groots en indrukwekkend dat het neuriën achteraf bijna een evidentie lijkt. En dan is daar plots datgene waarvoor we vreesden: het einde. Een ijzingwekkende, angstaanjagende stilte die zo luid is dat je oren er pijn van doen.
Phoebe Bridgers wist eigenhandig het onmogelijke mogelijk te maken door haar Punisher te overtreffen. Lost Weekend klinkt op elke mogelijke manier als het logische gevolg van haar vorige langspeler en toch voel je aan alles dat ze een stuk verder gegaan is. Niets werd aan het toeval overgelaten en waar woorden tekort schoten, vulden sfeerscheppende soundscapes het geheel moeiteloos aan. Ze geeft zich noot na noot over aan verlangen, zonder dat te romantiseren of zelfs als iets fijns te omschrijven, balanceert dat gevoel met het aartsmoeilijke proces van rouw en baant zich ondertussen ook een weg door de post-apocalyptische wereld die ze zelf geschapen heeft en dat is ronduit indrukwekkend. Petje af mevrouw Bridgers, dit doen we je niet na!
Phoebe Bridgers staat op 5 december in Vorst Nationaal en op 7 december in de Amsterdamse Ziggo Dome. Beide shows zijn hopeloos uitverkocht.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “As Above”, ons favoriete nummer van Lost Weekend, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
