We gaan niet liegen, we hebben onszelf vanochtend luidop de vraag gesteld of Josh Lloyd, Tom McFarland en Lydia Kitto ergens in hun huis een glazen bol hebben staan. Je plaat Sunshine noemen en de release al maanden op voorhand plannen op wat de warmste dag van het jaar lijkt te gaan worden… verdacht. Nu ja, alle gekheid op een stokje: Jungle maakt nu ook wel muziek die we kunnen zien als het equivalent van zonnestraaltjes. Zo vrolijk en groovy mogelijk, nog het liefst. Dat de band uit de Engelse hoofdstad als een van de weinige artiesten een album midden in de zomer uitbrengt, bevestigt dat idee nog maar eens: het komt dezer dagen gewoon allemaal beter tot z’n recht. Het is overigens al de vijfde langspeler van het drietal, waarbij het zwart-gele uit de begindagen doorheen de jaren is beginnen evolueren in meer funky kleuren. Dit keer zijn we aanbeland bij iets dat ligt tussen bruin en bordeauxrood. En wat betekent dat voor iedereen met een beetje synesthesie? Juist, zwoelere golfjes.
Langs de andere kant, is dat voor iedereen zonder synesthesie meteen ook een omschrijving die bij elke Jungle-plaat zou kunnen passen. En dat brengt ons naadloos bij een bevinding die we al enige tijd rond het drietal hebben; top, maar het klinkt altijd wel een beetje hetzelfde. Sinds de Britten bij Loving In Stereo het eigenzinnige steeds verder begonnen in te ruilen voor het commercieel toegankelijke – en meteen ook een steeds groter wordend publiek begonnen te bereiken, zijn heel wat reviews rond de groep inwisselbaar geworden. Wat valt er na vijf albums en een werkend recept dan ook nog te vernieuwen, hè? De vraag luidt daarnaast misschien ook wel of het nodig is om een winnend team te veranderen, zeker omdat de singles van Sunshine misschien al wel als hitjes bestempeld mogen worden. En het is nu ook niet zo dat Jungle permanent klakkeloze kopies van zichzelf blijft maken. Want zoals gezegd: er zijn nu meer zwoelere golfjes dan voordien.
De definitieve toevoeging van Lydia Kitto als volwaardig lid van de band heeft daar logischerwijs wel het een en ander mee te maken, daar het nu zo goed als altijd een heldere vrouwenstem is die de ritmes aan elkaar bindt. Opener “Come Back To Me” voelt bijvoorbeeld al meteen aan als een dagje op het strand. Veel te warm, maar de zachte zeebries en de oranje cocktail maken het allemaal toch aangenaam genoeg om er de volle acht uur te blijven liggen. Dat het tempo daarbij dus niet altijd enorm hoog hoeft te liggen, is iets dat Jungle zeker in zijn achterhoofd lijkt te houden. Voor de titeltrack wordt bovenstaand tafereel op een ietwat andere manier uitgewerkt: funky en zomers genoeg om er opgewekt van te worden. En belangrijker: het tempo zakt er allerminst door in. De band voegt daardoor wat meer flitsende extraatjes toe, maar heeft ook ruimte genoeg voor een strijker of blazer (die al dan niet uit een synthesizer komt).
Het zal misschien van persoonlijke voorkeur afhangen, maar voor ons is Jungle pas echt op z’n best als er allemaal wat meer pit in zit, inclusief dat snuifje vernuft vanuit de begindagen. Dat lukt de band op Sunshine slechts enkele keren, waarbij onder meer singles “The Wave” en “Someday, Somewhere” het meest blijven hangen. Zeker die laatste draagt een zeker gevoel van twinkelende melacholie in zich, die ervoor zorgt dat er toch een soort van fonkel in het donkerbruine van de cover zit. Qua nieuwe streepjes muziek, is het “Move Like You Do” dat zich binnen de kortste keren lijkt te ontpoppen tot een hitje. Repetitief, maar de groove steekt er in vergelijking met de rest van de plaat toch net dat tikkeltje meer bovenuit.
Maar zoals gezegd is Jungle op Sunshine vooral chiller dan we van de band gewend zijn. Meer zwoele golfjes, die in onder meer “Carry On” en “Romeo II” het aangenaamst je gehoorkanalen binnenstromen. Dat laatste woord is overigens zeer bewust gekozen, want voor de rest blijven de Britten vooral bij kabbelen. Op “Natural” proberen ze het iets experimenteler, op “Reflection” een tikkeltje buiten de comfortzone… maar het blijft allemaal vooral aangenaam klinken. En dat brengt ons meteen ook terug bij onze bevindingen uit de eerste alinea’s: Sunshine is een prima plaat geworden, waarop Jungle vooral klinkt als… zichzelf. Alweer.
Jungle is er met andere woorden wederom in geslaagd om met dezelfde ingrediënten een ietwat ander recept in elkaar te steken, al blijft het menu toch altijd enorm dicht bij het origineel aanleunen. Niet dat dat een probleem is, want zoals gezegd: waarom iets dat werkt veranderen? De band moet gewoon stilletjes aan beginnen oppassen dat ze niet vast komt te zitten in een vicieuze cirkel, waarbij elk nummer écht begint aan te voelen als een variant van het voorgaande. Maar goed, daar zijn we op dit moment nog niet en Sunshine is in zekere zin ook gewoon een logisch vervolg op hetgeen doorheen de afgelopen jaren al werd opgebouwd. Met hier en daar een tof hitje (in wording), lijkt het ook live nog altijd wel goed te komen. Zeker gezien hun reputatie. Simpele, zwoele golfjes vandaag. En op een dag waarop de thermometer richting de veertig gaat, is dat misschien ook gewoon meer dan prima.
Jungle staat op zaterdag 31 oktober in Vorst Nationaal.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Someday, Somewhere”, ons favoriete nummer van Sunshine, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
