© Horacio Bolz
Er zijn zo van die oeverloze discussies zoals antwoorden op de vraag wat nu het beste debuutalbum van de laatste vier decennia is. Surfer Rosa van Pixies? Ten van Pearl Jam of eerder Blue Lines van Massive Attack? Is This It van The Strokes of Moon Safari van Air? Het is op zich een zinloos debat, maar het is ook gewoon boeiend en leerrijk. Zeker als we dan zouden kunnen zeggen dat we Django Django van het Schotse Django Django uit 2012 tot eventuele ‘winnaars’ zouden willen rekenen. Zet de eerste drie songs van die plaat eens loeihard op en dan kan de zaak afgesloten worden, vinden wij althans. In het najaar komt er met Doveland een nieuwe plaat uit die gaat over een urban legend in Wisconsin. “Cameos” werd al gedeeld, nu is het tijd voor “Dirty Hotel Blues”.
Bij de onderwerpen, teksten en muziek van Django Django moeten we dikwijls aan de betreurde regisseur David Lynch denken. De muziek is allesbehalve rechtlijnig te noemen en lijkt steeds op iets dat nog nooit gemaakt werd voorheen. Toch is het ergens echt volledig en gewoon popmuziek te noemen, maar bij Django Django lijken er dikwijls puzzelstukken niet te kloppen. De song begint met een ontregelde piano waarop wat tamboerijn wordt gezet. De zachte zangstemmen doen bij de band nooit Schots aan, maar hebben eerder een nogal dertien in een dozijn accent, heel gewoon dus. Het motel in de song lijkt ergens in de twilight zone te bestaan, met andere woorden in een wereld die niet de onze is, maar zich in een andere dimensie bevindt. Tja, Lynchiaans dus alweer. We hebben de song nu al een heel aantal keer opgelegd en eigenlijk is dit nummer gewoon Britpop met een goeie melodie. Opnieuw een opmerkelijk lied. We verwachten echt heel veel van die toekomstige plaat.
Doveland komt uit op 6 november. We zijn benieuwd naar het eindresultaat kan tellen als understatement.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
