Af en toe wat mijmeren of dagdromen kan deugd doen. Een beetje de gedachten laten freewheelen over tijden die onherroepelijk voorbij zijn. Met een lach en een traan, zo heet dat dan en dat hebben we altijd een ontzettend belachelijke uitdrukking gevonden. Een beetje genre: ‘een natje en een droogje’ of ‘het leven is geen ponykamp’. The Mountain Goats peinst een eindje weg op zijn nieuwe plaat Days, een album met verhalen die zich afspeelden in de jaren zeventig tot geen idee wanneer en dat gegoten in twaalf liedjes. De berggeiten zijn op dit moment man van het eerste uur John Darnielle aan de zang, gitaar en hier en daar nog wat, Matt Douglas aan het ivoor en het koper en hier en daar ook nog wat en Jon Wurster achter de vellen. De vier snaren zijn niet meer gespeeld door Peter Hughes die liever een wilg plantte om zijn bas aan te hangen, maar hij wordt vervangen door Rob Jost. Al aan de rol sinds de laat ons zeggen uiterst vroeger jaren negentig, maar door het grungegeweld nooit echt doorgebroken bij ons.
Wat is dat ook eigenlijk, ‘doorbreken’? Ben je dan Jawbox, Mudhoney, Alice In Chains of toch eerder Pearl Jam? Het is allemaal relatief te noemen. In 2017 bracht de band het album Goths uit, een plaat die echt geen zak heeft te maken met de muziekstijl. Darnielle heeft er nog lang aan gedacht om deze lp Grunge te noemen, maar dat idee heeft dus de eindmeet niet gehaald. Nochtans heet het eerste liedje “Song for Layne Staley”. Het is een rustig begin met een harde tekst over de weg naar de roem en de afslag naar de hel die de zanger van Alice In Chains het leven heeft gekost. Die mannen uit Seattle wilden die faam niet en spoten liever hun aders vol of andere dingen dan dat ze er mee probeerden om te gaan. Staley dus, maar ook Andrew Wood, Kurt Cobain, Kristen Pfaff, Shannon Hoon, Scott Weiland, Chris Cornell en nog zo veel meer. Ze zijn gemist, dat is een zekerheid!
Derde alinea, maar slechts aan het tweede lied toegekomen. “Charlie Sheen Reaches Out to the Feds” is onze favoriet op de plaat door dat drammende ‘I will rise to this occasion’ dat de hele tijd doorkomt. Sheen dacht in een snuff film terechtgekomen te zijn en stuurde de F.B.I. naar de set. Enfin, zoiets moet het geweest zijn en The Mountain Goats laat zich van zijn beste kant zijn met een stevig rocknummer en lyrics die openstaan tot porties glimlachen, gniffelen en ginnegappen. Op “Candlebox” zit er iets meer een countrytoets in het schijfje en horen we ook een kokette piano. Ook hier is het weer monkelend lachen geblazen door die tekst waarin een bandje van twee keer niks waard op tournee gaat met de band Candlebox en elkaar na een tijd zo beu geraakt als een volwassen portie koude pap. Wie kent er eigenlijk die band nog, Candlebox? Groot in Amerika, maar bij ons moet menigeen al eens diep nadenken of muziekquiznerd zijn om er iets van opgesnord te krijgen.
Dat countrygevoel wordt nog meer opengetrokken op “Crying on Eddie Nash’s Grave”. Bij The Mountain Goats krijgen we dikwijls de neiging om al onze familie, vrienden, buren en collega’s op te bellen en uit te nodigen voor een rondedans omdat de deuntjes zo schattig charmant klinken. Nu goed, dat wenen over het graf van Nash is waarschijnlijk humoristisch bedoeld, want de man staat bekend als drugdealer en potentiële moordenaar van vier mensen. Ja, er wordt teruggekeken op vroegere tijden door Darnielle en zijn kompanen, maar de onderwerpen zijn op zijn minst niet echt alledaags te noemen. Op “Days” is het vooral het synthlijntje dat aan onze ribbetjes blijft kleven. Dat is de band ook; country en rock produceren, maar dat opeens afwisselen met een zeemzoet popnummertje. En inderdaad, de dagen zijn meestal te kort, maar misschien realiseren we ons dat pas wanneer ons hoofdkussen een laatste keer wordt opgeklopt om gemakkelijk de laatste keer onze longblaasjes te laten werken?
Bon, we kunnen hier niet alle songs gaan belichten van het album. Er moeten keuzes gemaakt worden in het leven. “Woodstock” is nostalgie tot in het kwadraat langs de ene kant, maar ook een soort aanklacht tegen Woodstock 99, het festival dat zijn illustere voorganger wilde vieren, maar dat deed met exuberante prijzen voor schaars water en voedsel. Het was een groot schandaal. Ook dat is terugkijken naar de dingen, naar gebeurtenissen die enkel nog in het zwartboek zouden mogen bestaan. Rustige piano en kalme drums zijn het enige dat de band nodig heeft om zijn punt te maken. Eindigen doen we in schoonheid met “Last Day”, een ode aan het leven waarin alle registers nog even worden opengetrokken. Orgel, piano, gitaar en drums en dat allemaal op een wijze die bijvoorbeeld Bruce Springsteen ook al eens laat horen.
The Mountain Goats maakt een goede plaat en we hadden niet anders verwacht. Het is een groep die ons nog nooit heeft teleurgesteld. Echt grootse dingen doen Darnielle en zijn trawanten nochtans niet, maar het is wel gewoon eerlijk en de teksten zijn echt grappig. Het is toffe rockmuziek met hier en daar een streepje funk, soul, country en wat nog allemaal en zo is het goed. Een aparte terugblik op de vorige decennia in ieder geval en we hebben hier en daar nog iets bijgeleerd ook. Live kan dat binnenkort allemaal beleefd worden in De Centrale in Gent op 13 oktober. Met ons slaapkamerraam open de wind in de juiste richting hoeven we daarvoor zelfs ons kot niet uit. Op 14 oktober staat de band in TivoliVredenburg in Utrecht te mekkeren. En zo eindigt deze review heel kinderachtig, maar fuck it, we leven maar één keer!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Charlie Sheen Reaches Out to the Feds”, ons favoriete nummer van Days, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
