Dat Editors zich niet in één hokje laat duwen, bewijst het Britse vijftal al sinds 2005. Wat begon als alternatieve rockband, evolueerde doorheen de jaren richting meer elektronica en experiment. Enkele jaren geleden kwam daar met EBM zelfs industriële synthpunk bij. Dat leverde hen zowel lof als ontgoocheling op. Want waar waren die rauwe gitaarsneden van weleer gebleven? Wie hoopte op een terugkeer naar dat vertrouwde geluid, krijgt op Surface, Echo & Sound alvast deels zijn zin. Editors kiest deze keer resoluut voor een organische aanpak, met akoestische gitaren en een opvallend analoog geluid.
Wie de band afgelopen zomer aan het werk zag op de Lokerse Feesten of Cactusfestival, had die koerswijziging misschien al zien aankomen. In de setlist doken meer nummers op met een klassieke instrumentatie. Zelfs “All the Kings”, oorspronkelijk vol mistige synths, kreeg een nieuwe versie. Die verschuiving is het resultaat van een opnameproces waarbij de band terugkeerde naar de essentie: samen de studio induiken, muziek maken en zien waar dat toe leidt. Vijf vrienden die vooral plezier halen uit het componeren, zonder vooraf vast te leggen waar ze precies willen uitkomen.
“Surface, Echo & Sound” toont meteen dat die aanpak kan lonen. Gitaargetokkel en de stem van Tom Smith voeren de bovenhand, terwijl een sterke melodie de rest doet. Ondanks het nummer duidelijk bedoeld is als intro, krijgt het zo voldoende cachet om op zichzelf overeind te blijven. “Call It In” kent daarna heel wat meer schwung. Op de achtergrond suist nog een subtiel laagje synthesizers: leuk dat die niet helemaal verdwenen zijn. Het refrein nestelt zich na één luisterbeurt moeiteloos in je hoofd: alle ingrediënten voor een publiekslieveling in wording. Samen met “The Rush” levert dat een sterke openingstrio op. Vooral dat laatste nummer springt eruit: de prominente mandoline en de onderliggende elektrische gitaren zijn een verrassend geslaagde combinatie.
Op “Rescue” mag het wat trager. Bijna vijf minuten lang houden wat stevigere drums en uitdijende gitaren alles in beweging. “Shadow” is het balladmoment van de plaat, dat het live wel eens heel goed zou kunnen doen. Dat er tijdens hun passage in België opnieuw duizenden lichtjes de lucht in zullen gaan, lijkt alvast een feit. Zeker het einde, waarop het achtergrondgezang en huilende gitaren het overnemen, lijkt gemaakt voor de grote zalen. “Real” weet dan weer niet te overtuigen. Los van de stemvervorming, die nog even knipoogt naar EBM, valt hier weinig te ontdekken dat verrast.
“Seriously” baadt in een feelgood geluid vol herkenbare rifjes op arenarock formaat. Sterk songschrijverschap en zin om mee te dansen krijgen we hoe dan ook voorgeschoteld. Alleen ontbreekt het hier aan de eigenzinnigheid die de band in het verleden net interessant maakte. Idem op “Butterfly Wings”, dat met een americanageluid al kabbelend en galmend een weg zoekt richting onze harten, maar te weinig dynamiek heeft.
Een andere kant krijgen we te horen op “Much Love”, dat zich met een pak meer bravoure weet te onderscheiden. Voor het eerst komt een uitgesproken baslijn nadrukkelijk op de voorgrond, die op momenten zelfs wat aan “Sugar” doet denken. Dat zorgt voor een laagje mysterie en een donker kantje dat mooi contrasteert met de rest van het album, dat muzikaal heel wat lichter aanvoelt. Met “The Hills We Died Upon” eindigt alles zoals het begon: uitgekleed, met enkel de akoestische gitaar als houvast.
Het is een passende afsluiter voor een plaat waarop Editors de bombast van de voorbije jaren grotendeels achter zich laat en opnieuw de kracht van eenvoud opzoekt. Vaak hadden we daarbij graag meer risico gehoord, aangezien een deel van de nummers nu in de middenmoot blijven hangen. Gelukkig zorgt die aanpak op de beste momenten ook voor voldoende moois om deze nieuwe stap te waarderen.
Editors stelt Surface, Echo & Sound live voor in de AFAS Dome op 19 februari. Tickets zijn nog steeds verkrijgbaar.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Much Love”, ons favoriete nummer van Surface, Echo & Sound in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
